Ο έρωτας ως επανάσταση και η επανάσταση ως έρωτας στον Μαγιακόφσκι (Χάρις Γιαννοπούλου)

 

Για μας,

η αγάπη

δεν είναι παίξε-γέλασε,

για μας

η αγάπη

ουρλιάζει,

ότι πάλι

στη δουλειά έβαλε

της καρδιάς

την υπερφορτωμένη μηχανή.

Ο Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι ήταν ένας άνθρωπος που έζησε στα όρια, στα άκρα, εκεί όπου η φλόγα και το σκοτάδι σμίγουν. Στην ποίηση, στη ζωή, στον έρωτα, στην επανάσταση, ζητούσε το απόλυτο. Δεν μπορούσε και δεν ήθελε να αρκεστεί στο μέτριο. Όμως αυτή η ορμή, που τον έκανε να δημιουργεί με θανάσιμη ένταση, ήταν η ίδια που τελικά τον λύγισε και τον συνέτριψε.

Σε Πτολεμαίδα κλαι Φλώρινα "τα σκαρπίνια" του Παύλου Μουρουζίδη

Μικρές ιστορίες, επεισόδια καθημερινά, παλιές αφηγήσεις και η νοσταλγία της παιδικής αθωότητας, με φόντο και πρωταγωνιστή τον κόσμο του μόχθου, δομούν ανεπαίσθητα, με διάθεση πότε σαρκαστική και παιγνιώδη, το περίγραμμα του ευαίσθητου μικρόκοσμου των έντεκα ανά χείρας διηγημάτων της συλλογής «Τα σκαρπίνια και άλλα διηγήματα».  

Περί γραφής και συνείδησης [ του Παύλου Μουρουζίδη ]

Αποτελεί ισχυρή μου πεποίθηση,το ότι η δημιουργία και το γράψιμο, όπως και πάμπολλες καθημερινές δραστηριότητες (τέχνη, αναψυχή, έρωτας, παιδεία ή κοινωνική-πολιτική δραστηριότητα) αποτελούν μισοσυνειδητές, ελλιπείς,ανολοκλήρωτες απόπειρες άρσης της αλλοτρίωσης.

 

          Επομένως, θα μπορούσαμε να πούμε πως έστω διαισθητικά, κινητοποιείται και γράφει κάποιος, εφόσον υποφέρει από την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, δυσανασχετεί, ασφυκτιά και αντιδρά γράφοντας.

Τα..."Σκαρπίνια" του Παύλου Μουρουζίδη στην Κοζάνη

Ο Παύλος Μουρουζίδης έρχεται στην Κοζάνη με τα..."Σκαρπίνια", ενα βιβλίο με ιστορίες από τα εργοτάξια της ΔΕΗ. Δείτε το ρεπορτάζ του kozani.tv (video)

Στην Κοζάνη θα βρεθεί την Παρασκευή 22 Μαρτίου ο χημικός μηχανικός και συγγραφέας Παύλος Μουρουζίδης.

Ο Δημήτρης Γληνός εξόριστος στη Σαντορίνη (του Δημήτρη Πράσσου)

Ο Δημήτρης Γληνός, υπήρξε ένας από τους μεγάλους των ελληνικών γραμμάτων. 

Διανοούμενος με διεθνή εμβέλεια, αγωνίστηκε για το γλωσσικό και εκπαιδευτικό ζήτημα και η η “Πατρίς ευγνωμονούσα” τον έστειλε δύο φορές εξορία. Μία στον Άη Στράτη, μαζί με τον Κώστα Βάρναλη και άλλους “αντεθνικώς δρώντες” και μία στη Σαντορίνη.

Ουμπέρτο Έκο – Πώς να χρησιμοποιείτε την καταραμένη καφετιέρα

Το κείμενο βρίσκεται στη συλλογή ευθυμογραφημάτων του Ουμπέρτο Έκο, Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως.

Πώς να χρησιμοποιείτε την καταραμένη καφετιέρα

του Ουμπέρτο Έκο

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να φτιάξετε έναν καλό καφέ: υπάρχει ο καφές αλά ναπολετάνα, ο καφές εσπρέσο, ο τούρκικος καφές, ο καφεσίνο μπραζιλιάνο, ο γαλλικός καφές φίλτρου, ο αμερικάνικος καφές. Κάθε καφές είναι στο είδος του εξαιρετικός. Ο αμερικάνικος καφές μπορεί να είναι ένα μείγμα που σερβίρεται στους εκατό βαθμούς σε πλαστικά ποτήρια με ιδιότητες θερμός από μηχανήματα τοποθετημένα στους σταθμούς με σκοπούς γενοκτονίας, αλλά, όταν είναι φτιαγμένος με percolator, όπως σε μερικά σπίτια ή συμπαθητικά luncheonettes, σερβιρισμένος με αβγά και μπέικον, είναι σκέτη απόλαυση, τονωτικός, πίνεται σαν νερό κι έπειτα σας πιάνει ταχυπαλμία, γιατί ένα φλιτζάνι περιέχει περισσότερη καφεΐνη από τέσσερις εσπρέσο.

Τα Σκαρπίνια» του Παύλου Μουρουζίδη

Νέα κυκλοφορία από τις Εκδόσεις Νησίδες, » Τα Σκαρπίνια» του Παύλου Μουρουζίδη.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Μικρές ιστορίες, επεισόδια καθημερινά, παλιές αφηγήσεις και η νοσταλγία της παιδικής αθωότητας, με φόντο και πρωταγωνιστή τον κόσμο του μόχθου, δομούν ανεπαίσθητα, με διάθεση πότε σαρκαστική και παιγνιώδη, πότε οργισμένη, το περίγραμμα του ευαίσθητου μικρόκοσμου των έντεκα διηγημάτων της συλλογής Τα σκαρπίνια και άλλα διηγήματα.

liogaris -Και τι να πω…!

Γράφει ο Βασίλης Λιόγκαρης 

Και τι να πω για τους χορτάτους που δεν ένιωσαν ποτέ την απόγνωση του άδειου τραπεζιού.

Τι να πω για τους αδίψαστους που δεν έζησαν την οδύνη του στραγγισμένου παγουριού. Για κείνους που δεν πόνεσαν και δεν έκλαψαν στο κιβούρι αγαπημένου τους προσώπου. Και τι να πω για κείνους  που δεν σήκωσαν σκαπάνη, που δεν δρεπάνισαν, δεν θέρισαν, δεν αλώνισαν και δεν τρύγησαν. Για κείνους που δεν σκάψανε στην πέτρα και δεν αναρριχήθηκαν στην σκαλωσιά, για κείνους που δεν μπλέχτηκαν στ’ αδράχτι του αργαλειού…

Και τι να πω για κείνους που δεν σήκωσαν κεφάλι στον ήλιο και δεν σκούπισαν με την άκρη του μανικιού τους καυτούς κόμπους ιδρώτα. Και τι να πω για κείνους που δεν ένιωσαν τη φλόγα τ’ αναμένου λυχναριού, δεν πήρανε την πένα και δεν σκύψανε με αγάπη πάνω στο γραφτό της δημιουργίας.

Ο Μποστ για το σκάνδαλο της ΔΕΗ πριν από 55 χρόνια

Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Στο ιστολόγιο έχουμε παρουσιάσει πολλά σκίτσα του, σχεδόν πάντα σχολιασμένα ώστε να αναδεικνύουμε στοιχεία της επικαιρότητας που δεν είναι γνωστά στον σημερινό αναγνώστη.

Από το 2014 ως το 2016 παρουσίασα σκίτσα του Μποστ που σχολίαζαν γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια (εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της σειράς). Το καλοκαίρι του 2016 η επετειακή αυτή σειρά πήρε τέλος, αφού ο Μποστ, κουρασμένος από την καθημερινή δουλειά της εφημερίδας, είχε σταματήσει τη συνεργασία με την Αυγή στα τέλη Ιουλίου του 1966 και είχε αφιερωθεί στο μαγαζί του («Λαϊκέ εικόνε», στην οδόν Ομήρου). Ύστερα ήρθε η δικτατορία.

Η αθώα περιστερά (χρονογράφημα του Κ. Βάρναλη)

Το σημερινό χρονογράφημα το θυμήθηκα τις προάλλες, που είχε γίνει στα σχόλια μια συζήτηση για το πώς μπορεί κανείς να μαγειρέψει περιστέρια -αφού, όπως θα δείτε

, περιστρέφεται γύρω από αυτό ακριβώς το θέμα.

Όμως, μαγείρεμα περιστεριών υπό ειδικές συνθήκες -μέσα στην Κατοχή και μάλιστα μέσα στον εφιαλτικό χειμώνα του 1941-42. Το χρονογράφημα που θα παραθέσω σήμερα δημοσιεύτηκε στην Πρωία στις 11 Ιανουαρίου του 1942.

Δεν περιλαμβάνεται στον τόμο με τα Αττικά χρονογραφήματα που εξέδωσα πέρυσι, διότι το έχω κρατήσει για άλλον τόμο, που θα ακολουθήσει, το 2018 ή το 2019 αν είμαστε γεροί, με (προσωρινό) τίτλο «Του καφενείου και της ταβέρνας». Ωστόσο δεν είναι και άγνωστο στους νεότερους αναγνώστες, αφού συμπεριλαμβάνεται στον τόμο «Φέιγ βολάν της Κατοχής» με 80 κατοχικά χρονογραφήματα του Βάρναλη που τα διάλεξε ο φίλος Γιώργος Ζεβελάκης.

Ο τσοπάνης, ο λύκος, το μαντρί και τα πρόβατα

του Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Δυο φορές και τρεις καιρούς, πριν από πολλά-πολλά χρόνια σε μια καταπράσινη κοιλάδα στους πρόποδες του ψηλού βουνού, ζούσαν τα πρόβατα.

Ήταν ευτυχισμένα γιατί ήταν ελεύθερα.

Έβοσκαν το χορτάρι της κοιλάδας, έπιναν το καθαρό νερό από το διπλανό ρυάκι, γεννούσαν τα αρνιά τους, τα τάιζαν με το γάλα τους και τα μεγάλωναν για να συνεχίσουν τον κύκλο της ζωής.

Τα καλοκαίρια με τις μεγάλες ζέστες, άραζαν κάτω από τους ίσκιους των φτελιάδων, τραγουδούσαν, έλεγαν ιστορίες, διάβαζαν και γενικά έκαναν ότι κάνει κάθε ξένοιαστο πρόβατο στη ζωή του.

Το χειμώνα με τα μεγάλα κρύα, είχαν το μαλλί τους να τα ζεσταίνει και τις μικρές σπηλιές στους πρόποδες του βουνού για να προφυλάσσονται από τις βροχές και τα χιόνια.

Στην άκρη της κοιλάδας είχαν χτίσει οι άνθρωποι τα σπίτια τους και έφτιαξαν ένα χωριό.

Οι άνθρωποι τα πήγαιναν καλά με τα πρόβατα. Που και που έδιναν στα πρόβατα λίγη τροφή κι εκείνα το ανταπέδιδαν με λίγο γάλα, όταν δεν το ήθελαν για τα αρνιά τους.

Κάποιοι άνθρωποι, από το σόι των τσοπαναραίων, άρχισαν να πονηρεύονται.

Σκέφτηκαν πως θα ήταν πολύ καλό γι’ αυτούς να μπορούσαν να παίρνουν από τα πρόβατα όλο το γάλα και το μαλλί και, γιατί όχι, να σφάζουν και κανένα πρόβατο για να γεμίζουν τα τραπέζια τους.

Ο πρίγκηπας (Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου)

Ο πρίγκηπας

Τον αγάπησε. Και τι μ’ αυτό;

Ήταν στα 15. Τι πιο φυσικό, πιο όμορφο από την αγάπη των 15 χρόνων. Πίστευε στα ιδανικά και τη θυσία. Πίστευε τον άνθρωπο με όλη την αγνότητα, με όλη την άγνοια 15 χρόνων ζωής. Όλοι την καταδίκασαν. Όλοι είχαν πείρα. Εκείνη ήταν άπειρη. Όλοι έβλεπαν ενώ εκείνη ήταν τυφλή.

Όμορφη η αγνή ζωή της παρθενιάς, λένε τα βιβλία. Λευκό, άσπιλο χιόνι, άλικο τριαντάφυλλο. Και δάγκωνε τις νύχτες το μαξιλάρι της να μη ξεσπάσει σε λυγμούς και πέταγε ο νους σε μαγικά παλάτια γιομάτα πριγκηπόλουλα, πλούσια, όμορφα, ευγενικά, δυνατά. Όλα τόσο αγνά, όλα μυρίζουν λεμονανθούς, όλα τελειώνουν με γάμο.

Κι εκείνος μες την εκκλησιά, τι πιότερη σιγουριά μπορούσε να ζητήσει; Έψελνε, ο δάσκαλος του χωριού, ο άνθρωπος που καθημερινά θυσιάζεται στο βωμό της γνώσης, ο ήρωας των ονείρων της, ο υπεράνθρωπος που ολονυχτίς κι ολημερίς πάλευε με το κακό και το νικούσε. Πόσο υπέροχος φάνταζε στην εκκλησιάς το βήμα! Πόσο σοφός κι ενάρετος!

Τάξεις και λογοτεχνία- Γιατί οι φτωχοί στον καπιταλισμό δεν δικαιούνται να εκφράζονται

 

Τα ανυπέρβλητα ταξικά εμπόδια που βρίσκουν μπροστά τους οι εργαζόμενοι όταν θέλουν να ασχοληθούν με την λογοτεχνία

ΠΗΓΗ:Το Περιοδικό

Ένα από τα πράγματα που διδάχθηκα στο δημοτικό στο Ιλινόι ήταν ότι η Αμερική διέφερε από την Ευρώπη ως προς το ότι ιδρύθηκε, και παρέμεινε ως μια αταξική κοινωνία. Στη σημερινή εποχή, αν οι πολιτικοί, όπως ο Μπαρακ Ομπάμα ή ο Μπέρνι Σάντερς, αναφέρουν τις διαφορές μεταξύ των τάξεων στην Αμερική, κατηγορούνται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους για αφύπνιση της ταξικής συνείδησης για να υποθάλψουν έναν ταξικό πόλεμο. Δυστυχώς, ο Ομπάμα και ο Σάντερς έχουν δίκιο και οι δάσκαλοι του σχολείου μου άδικο. Και ενώ η ταξική διαφορά εκδηλώνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, για εκείνους που αναζητούν μια καριέρα στη λογοτεχνία, οι ταξικές διαφορές έχουν τεράστια επιρροή στο ποιος προσλαμβάνεται και στο ποιος εκδίδεται. Αυτό με τη σειρά του έχει μεγάλη επιρροή στην απεικόνιση της τάξης στη λογοτεχνία και στις απεικονίσεις που κάνουν τα μέσα ενημέρωσης για τη ζωή του συγγραφέα.

Μάννα και κόρη

της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

 

Όνομα πατρός: ορφανή. έτσι πάντα έγραφε το ενδεικτικό της, λες κι ο πατέρας που είχε γνωρίσει δεν είχε όνομα, λες και ήταν μούλικο. Το ενδεικτικό της με πάντα καθαρογραμμένο το «10 ΑΡΙΣΤΑ» της έμοιαζε βρισιά. Λες και χαριστικά της έβαζαν το 10. «Το καημένο το ορφανό!» της έλεγαν με οίκτο κι αυτή μισούσε τη συμπόνοια τους.

Αν ήταν πεθαμένη η μάννα της, ούτε που θα φαινόταν πουθενά (το όνομα της μάννας δεν το γράφουνε στα ενδεικτικά και τους ελέγχους). Και όμως γιαυτήν, αν έλειπε η μάννα της, τόνοιωθε καλά πως όλα θάταν χίλιες φορές χειρότερα. Σάμπως και τον καιρό που ζούσε ο πατέρας της τον είχε περισσότερο στο σπίτι; Ναυτικός ήταν, πάντα ταξίδια έλειπε, και πάνω στα δυο, στα τρία χρόνια ερχόταν φορτωμένος με δώρα σαν αη Βασίλης.

«Δεν είναι η συνείδησή μου καπέλο να την πάρω από τούτο το καρφί και να την κρεμάσω στο άλλο»

Στις 27 Ιανουαρίου 1980, πέθανε ο Στρατής Τσίρκας, ένας από τους
σημαντικότερους Έλληνες πεζογράφους της λεγόμενης μεταπολεμικής γενιάς.
Ο Στρατής Τσίρκας (το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Χατζηαντρέας)
γεννήθηκε στο Κάιρο, στις 10 Ιουλίου 1911. Μετά την αποφοίτηση του από την
«Αμπέτειο Σχολή» του Καίρου, το 1928, προσλαμβάνεται στην Εθνική Τράπεζα της
Αιγύπτου και μετά από ένα χρόνο πιάνει δουλειά σε εργοστάσιο εκκοκισμού
βάμβακος στην Άνω Αίγυπτο. Την ίδια περίοδο συνδέεται με την κομμουνιστική
ομάδα του Σακελλάρη Γιαννακάκη και γράφει τα πρώτα του ποιήματα και
διηγήματα για τη ζωή των φτωχών αγροτών της Αιγύπτου.

Γιάννης Σκαρίμπας - Απέναντι στους «ευνουχιστές της Ιστορίας και τους αλλουβρεχήτες της αλήθειας»

 

«Οι Τούρκοι δεν ήσαν οι χειρότεροι … Ο ελληνικός λαός δε θάκανε την επανάσταση για ν’ αποκαταστήσει και πολιτικά τους κοτσαμπάσηδες. Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια. Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των κοτσαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αυτουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’ αυτόν η Επανάσταση γελάστηκε, δεν παει να πει ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας. Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό, αυτό της έφαγε … Η Επανάσταση απότυχε…».

Τζακ Λόντον - Αξεπέραστος δημιουργός, φλογερός επαναστάτης!

Προτιμώ να γίνω στάχτη παρά σκόνη!
Προτιμώ η σπίθα μου να εξαντληθεί μέσα στη φωτιά, παρά να σαπίσει από την υγρασία!
Προτιμώ να γίνω μετεωρίτης, κάθε άτομο μου να γίνει εκθαμβωτική λάμψη, απ' ότι ένας κοιμισμένος και παντοτινός πλανήτης.
Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να ζει, όχι να επιβιώνει
Δεν θα σπαταλήσω τις μέρες μου προσπαθώντας να τις παρατείνω.
Θα αξιοποιήσω το χρόνο μου.

«Στο χριστό στο κάστρο», δοσμένο με δικά μου λόγια (Της Ιωάννας Γκουτζιαμάνη)

Xρόνια πολλά σε όλους με υγεία και αγάπη

Παραθέτω το απόσπασμα από το διήγημα του Α. Παπαδιαμάντη » Στο χριστό στο κάστρο» δοσμένο με δικά μου λόγια και ευχαριστώ τον παπα Μιχάλη Κρανιώτη, που μου έδωσε την ευκαιρία να τολμήσω το εγχείρημα να δραματοποιήσουμε το λόγο του Παπαδιαμάντη και έτσι προέκυψε ως άσκηση και το δικό μου.
Σ’ εμάς που το ζήσαμε, καταγράφηκε αυτό: Όποιος είναι ταγμένος να προσφέρει, τολμάει και υπερβαίνει όλα τα εμπόδια.

“Στο Χριστό στο κάστρο”

Άκου λέει τι έκαναν δυο χωριανοί, ο Γιάννης και ο Αργύρης, κίνησαν μέσα στο καταχείμωνο να πάνε στο βουνό για κυνήγι και να κόψουν ξύλα. Πάει, το’ χασαν το μυαλό τους. Με τέτοια παγωνιά θα κόψουν ξύλα; Βέβαια μπορεί και να έχουν μεγάλη ανάγκη, αλλά και το κυνήγι τι το θέλουν; Τι τους έφταιξαν τα πουλάκια του θεού, τα κοτσύφια και οι λαγοί; Πώς? Να κάνουν πλούσιο το χριστουγεννιάτικο τραπέζι τους. Αλλά τι νόμισαν; Θα τους βγει έτσι δώρο; Όχι. Δυο μέρες τώρα έπιασε αυτό που λέμε καιρός. Χιονίζει ασταμάτητα , φυσάει κι ένας αέρας.. παγωνιά, κακό. Αποκλείστηκαν στο βουνό κι από κάτω η θάλασσα λυσσομανά. Θεριό αγριεμένο, πετάει τα κύματα, ποιος τολμάει να μπει μέσα; Εκεί θα μείνουν στην παγωνιά κι όποιος αντέξει, μέχρι να στρώσει ο καιρός.

Βίλχελμ Ράιχ: Ανθρωπάκο σε περιφρονούν κι εσύ φωνάζεις «ζήτω, ζήτω»

Πηγή: tvxs.gr

Στις 3 Νοεμβρίου του 1957 έφυγε από τη ζωή ο Βίλχελμ Ράιχ, ψυχίατρος και ψυχαναλυτής του οποίου η θεωρία της οργόνης χαρακτηρίστηκε ψευδοεπιστημονική, όμως η επιρροή που άσκησε στα νεανικά κινήματα αμφισβήτησης στις δεκαετίας του ’60 και του ’70, θεωρείται αδιαμφισβήτητη. Άσκησε σφοδρή κριτική στα υφιστάμενα κοινωνικά και σεξουαλικά ήθη ενώ έγινε κυρίως γνωστός από τα βιβλία του «Η Μαζική Ψυχολογία του Φασισμού» και «Άκου Ανθρωπάκο».

«Τα σκαρπίνια», του Παύλου Μουρουζίδη

στη μνήμη του πατέρα μου.
του Παύλου Α. Μουρουζίδη

Κοντά δώδεκα χρόνια συμπλήρωνε στο σπιτικό του στην πόλη ο Ανέστης με τη φαμελιά. Σπιτικό να το κάνει ο θεός, δηλαδή· όλο από πλιθί, δυο σόμπες να ζεσταίνουν καθιστικό και κουζίνα κι οι δυό του κάμαρες, πάντα μπούζι· τ’ αποχωρητήριο έξω απ’ το σπίτι, μπάνιο στη σκάφη με το γκιούμι κι ο βαρύς ηπειρωτικός χειμώνας, λες κι ατελείωτος.