Αναζητώντας την ιστορική αλήθεια - αντί αφιερώματος στο Ν. Ψυρούκη

του Βασίλη Γάτσιου

Στις 6 Ιουλίου συμπληρώθηκαν 15 χρόνια από το θάνατο του  κορυφαίου Έλληνα ιστορικού και επαναστάτη Ν. Ψυρούκη.

Ο  Ψυρούκης με αφετηρία την αποικιοκρατία, τον ιμπεριαλισμό και τα πολυσυζητημένα ζητήματα της σχέσης μητρόπολης – περιφέρειας,  κατέθεσε μια σειρά από καίριες προσεγγίσεις που προκάλεσαν και γονιμοποίησαν εκτεταμένες συζητήσεις. Θέσεις του αμφισβητήθηκαν πολλές φορές από τους συναδέλφους του της κοινότητας των ιστορικών καθώς διέφεραν σε πολλά από τις καθιερωμένες της αριστερής ιστοριογραφίας.

Οι μελέτες του αποτελούν σημαντική συμβολή στην ερμηνεία και ανάλυση των εκμεταλλευτικών κοινωνιών, καθώς και στην προσπάθεια διαμόρφωσης ενός προτάγματος ανατροπής αυτών των κοινωνιών.

Στα όσα, ελάχιστα, έχουν γραφτεί γι αυτόν, οι αναφορές περιστρέφονται, δικαιολογημένα, στο ιστορικό του έργο και κυρίως στο παγκοσμίως πρωτοποριακό του έργο τη Μικρασιατική καταστροφή.

Σήμερα τιμώντας το έργο και την επιστημονική προσφορά του –και με αφορμή τη συζήτηση για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση του 1917- παρουσιάζω την κριτική που ασκεί στο Λένιν και το κόμμα των μπολσεβίκων για το ζήτημα της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Ιστορικός ο ρόλος των συνδικάτων στη μείωση της ανισότητας εισοδημάτων

Η αύξηση του χάσματος μεταξύ των εισοδημάτων των ανειδίκευτων και των ειδικευμένων εργατών από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα μπορεί να οφείλεται εν μέρει στη μειωμένη συμμετοχή των εργαζόμενων σε συνδικάτα και σωματεία, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου Πρίνστον.

Οι καθηγητές οικονομικών Henry Farber και Ilyana Kuziemko, ο διεθνολόγος καθηγητής Suresh Naidu και ο απόφοιτος οικονομολόγος Daniel Herbst, δημοσίευσαν το Μάιο τα αποτελέσματα της έρευνάς τους «Σωματεία και Ανισότητα στον 20ο αιώνα: Νέα στοιχεία από τα δεδομένα των ερευνών».

Ευαγγελία Δινοπούλου: Σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας - Κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις, Η απεργία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ 1988

Σύνδεση μισθού-παραγωγικότητας - Κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις,
Η απεργία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ 1988

(Τετράδια Μαρξισμού, 07 καλοκαίρι 2018)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίστηκε από μια αύξηση των κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών που ακολούθησε το αίτημα της «Αλλαγής» που διακήρυττε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ. Το αίτημα αυτό συνοδεύτηκε από μια αύξηση των απαιτήσεων των συλλογικών υποκειμένων για βελτίωση κάθε πτυχής της καθημερινότητας τους. Τα στοιχεία αυτά συνθέτουν μια εκρηκτική εικόνα όξυνσης των απεργιακών κινητοποιήσεων, που ενισχύθηκε από την πολιτική μετατόπιση του ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνησης, στο πρόγραμμα του αλλά κυρίως στην στροφή του στον νεοφιλελευθερισμό. Η μεταστροφή αυτή αξίζει να μελετηθεί τόσο στις επιπτώσεις της στην πολιτική που ακολουθήθηκεαλλά και υπό το πρίσμα των αντιδράσεων που αυτή προκάλεσε. Στην παρούσα εργασία, θα επιδιωχθεί να εξεταστούν οι παραπάνω παράμετροι περιορίζοντας το αντικείμενο μελέτης σε ένα κοινωνικό-εργασιακό-συνδικαλιστικό παράδειγμα, στην απεργιακή κινητοποίηση των εργαζομένων της ΔΕΗ το 1988 που ξέσπασε με αφορμή την νομοθετική ρύθμιση που επιδίωξε να εφαρμόσει η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, στις ΔΕΚΟ και τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας αρχικά, για την σύνδεση του μισθού των εργαζομένων με την παραγωγικότητα τους. Ο κύκλος της απεργιακής σύγκρουσης μεταξύ εργαζομένων και επιχείρησης-κράτους διήρκησε 20 μέρες – όπως αναλυτικά παρουσιάζεται στην συνέχεια- και θα αποτελέσει το ιστορικό πλαίσιο για την ανάλυση της πολιτικής συγκυρίας και των δεδομένων που έδρασαν στην κορύφωση της αντιπαράθεσης, με κομβικό σταθμό την κατάληψη του Υδροηλεκτρικού σταθμού στη Σφηκιά Ημαθίας.Στη βάση αυτή θα επιδιώξω να απαντήσω σε μια σειρά ζητήματα που προκύπτουν της εφαρμογής του συγκεκριμένου νομοθετήματος. Η συλλογή των απαραίτητων πληροφοριών για την απεργία των εργαζομένων της ΔΕΗ και την κατάληψη στον Υδροηλεκτρικό σταθμό στη Σφηκιά έγινε από τον έντυπο τύπο της εποχής και από προσωπικές μαρτυρίες εργαζομένων που συμμετείχαν στις εν λόγω απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ο Αγώνας Για Τον Μισθό Είναι Αναπόσπαστο Κομμάτι Του Αγώνα Ενάντια Στο Κεφάλαιο Και Το Κράτος

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο 36ο φύλλο της εφημερίδας «Άπατρις».

Η μισθωτή εργασία, δηλαδή η κοινωνική σχέση εκμετάλλευσης της ικανότητας των ανθρώπων για εργασία από το κεφάλαιο, είναι η βάση του καπιταλιστικού κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε. Το εμπόρευμα εργασιακή δύναμη, αυτή η κότα με τα χρυσά αυγά, όταν μπει στη σφαίρα της παραγωγής παράγει αξία μεγαλύτερη από την αξία του. Ο καπιταλιστής πληρώνει στον εργάτη τον μισθό, ένα αντίτιμο που κυμαίνεται γύρω από την αξία της εργασιακής του δύναμης και την υπόλοιπη αξία, την υπεραξία, την χρησιμοποιεί για τη δική του κατανάλωση και, κυρίως, για να την επανεπενδύσει στην καπιταλιστική του επιχείρηση. Όπως δεν υπάρχει δίκαιη εκμετάλλευση έτσι δεν υπάρχει και δίκαιος μισθός. Ο αγώνας για τον μισθό θέτει στην πραγματικότητα επί τάπητος τον βαθμό στον οποίο μπορεί να εκμεταλλευτεί το κεφάλαιο την εργασιακή μας δύναμη, τον βαθμό στον οποίο μπορεί να σφετερίζεται αξία προκειμένου να συνεχίζεται αέναα η αναπαραγωγή του, και μαζί με αυτό η δική μας αναπαραγωγή ως μισθωτών εργατών. 

Παρόλο που στην πάλη για τον μισθό οι εργάτες και οι εργάτριες δεν παλεύουμε ενάντια στις αιτίες της εκμετάλλευσής μας από το κεφάλαιο, αν υποχωρήσουμε απέναντι σε αυτή την καθημερινή και ακατάπαυστη σύγκρουση θα καταστούμε ανίκανοι να επιχειρήσουμε ένα οποιοδήποτε βαθύτερο και πλατύτερο κίνημα αφού θα ξεπέσουμε σε μια «άμορφη μάζα από αφανισμένους φτωχοδιάβολους».

Το ρεμπέτικο, ο πολιτισμός, αστική και εργατική τάξη (Νίκος Δινόπουλος)

«Όλοι αυτοί οι πολεοδόμοι, φιλόσοφοι, οικονομολόγοι, καθηγητές κτλ.

που γράφουν, συζητούν, αγορεύουν σε συνέδρια και σεμινάρια για τη βαρβαρότητα των πόλεων, τη μαζοποίηση, την αλλοτρίωση, το αδιέξοδο του σύγχρονου τεχνολογικού πολιτισμού, από προοδευτική πάντα σκοπιά, αριστερή και συνήθως άκρως ριζοσπαστική - πόσο βολεμένοι οι ίδιοι σε θέσεις με γερούς μισθούς και επιμίσθια, με παροχές και ταξίδια, πόσο δεμένοι οι ίδιοι με το σύστημα που καταριούνται και, υποτίθεται, αγωνίζονται για την ανατροπή του, πόσο βέβαιοι τελικά πως τίποτα ευτυχώς δεν κινδυνεύει ν' αλλάξει, τουλάχιστο στο αμέσως προσεχές μέλλον.

«Με προκαλούν» είπες». 

Μανόλης Αναγνωστάκης - Το περιθώριο '68 - '69

Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος

23 Σεπτέμβρη 1974: Καταργείται ο νόμος 509 Νόμιμο το ΚΚΕ Άλλη εποχή προβάλει (Μια γνώμη του Κώστα Τζιαντζή)

Στις 23 Σεπτέμβρη 1974 η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» ανακοινώνει την υπογραφή νομοθετικού διατάγματος για τη νομιμοποίηση, μετά από 27 χρόνια, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και την ταυτόχρονη κατάργηση του διαβόητου νόμου 509, με τον οποίο διώχτηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές, ενώ 80.000 αγωνιστές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα και να ζήσουν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες. Δύο μέρες μετά, στις 25 Σεπτέμβρη 1974, κυκλοφορεί το πρώτο νόμιμο φύλλο του «Ριζοσπάστη».

Επί της ουσίας, το ΚΚΕ είχε ήδη νομιμοποιηθεί στην πράξη. Οι ακατάλυτοι δεσμοί του Κόμματος με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, δεσμοί αγώνα και αίματος, η αδιάλειπτη παρουσία των κομμουνιστών στους μεγάλους και τους μικρούς αγώνες, η πρωτοπόρα αντιδικτατορική δράση, κατέστησαν στη λαϊκή συνείδηση τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ ως τη βασική προϋπόθεση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, μετά την κατάρρευση της χούντας. Αυτό που είχε εμπεδωθεί πλέον στη συνείδηση του λαού, υποχρεώθηκαν να δεχτούν και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.

Βαθιά κρίση του επίσημου συνδικαλιστι­κού κινήματος

Βαθιά είναι η κρίση του επίσημου συνδικαλιστι­κού κινήματος στην Ελλάδα, το οποίο εμφανίζει σημάδια έντονου εκφυλισμού, πλήρη αδυναμία να προωθήσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, να ακυρώσει και να ανατρέψει αντεργατικά μέτρα. Χαμηλή παραμένει η συμμε­τοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, η οποία σε σημαντικό βαθμό είναι τυπική (είναι γραμμένοι στο σωματείο, αλλά δεν παίρνουν μέρος στις διαδι­κασίες του, εκτός ίσως των εκλογών). Το 2016 εγγε­γραμμένοι στα συνδικάτα ήταν το 30-34% από τους 2.371.900 μισθωτούς εργαζομένους. Στον ιδιωτικό τομέα, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ΔΕΚΟ (με παραδοσιακά πολύ ψηλή συνδικαλιστική πυκνότητα, η οποία αυξάνει το μέσο ποσοστό), η συνδικαλιστι­κή πυκνότητα ήταν περίπου 27,5% και στο Δημόσιο γύρω στο 40%. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και την αδήλωτη ή τη μαύρη εργασία, τότε το πραγμα­τικό ποσοστό των ασυνδικάλιστων ξεπερνά το 70%. Στους περισσότερους κλάδους του ιδιωτικού τομέα η συμμετοχή στα σωματεία κυμαίνεται γύρω στο 10­-15%, ενώ σε μαζικούς κλάδους (π.χ. εμπόριο, επι­σιτισμός) η συμμετοχή κυμαίνεται στο 5%. Ιδιαίτερα χαμηλή είναι η συμμετοχή της εργατικής νεολαίας. 

ΛΑΡΚΟ - Η Ιστορία της εργατικής τάξης στην Ελλάδα

ΚΕΙΜΕΝΟ | ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ (dida@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | JONNEK JONNEKSSON (jonnekjonneksson@yahoo.com)

| Ελευθεροτυπία

Το χρονικό τριών προπωληθέντων θανάτων

Στα καμίνια της Λάρυμνας, στους 1.600ο C, δεν λιώνει μόνο το μετάλλευμα που θα δώσει νικέλιο. Λιώνουν ανθρώπινες ζωές - τρεις μόνο μέσα στον Αύγουστο (2009)! Ο φάκελος της ΛΑΡΚΟ, όμως, μιας από τις 5 κορυφαίες βιομηχανίες μετάλλου στον κόσμο, δεν έχει μόνο εργατικά δυστυχήματα. Συμπυκνώνει την πορεία και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ελληνικού κεφαλαίου στη σύντομη περίοδο της εκβιομηχάνισης της χώρας. Παρακολουθεί την πορεία της εργατικής τάξης από τη στιγμή της γέννησης και ισχυροποίησής της ώς τη σημερινή φάση της διάσπασης και της ταπείνωσης. Η ιστορία της ΛΑΡΚΟ μόνο μελό δεν είναι. Είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων στην Ελλάδα. Σκληρή ιστορία, δύσκολο να λιώσει στους 1.600ο C.

Η απεργία στα Μεταλλεία του Σκαλιστήρη το 1976

Η εργοδοσία και ο κατασταλτικός μηχανισμός του κράτους χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να χτυπήσουν τον αγώνα των εργατών

Από συγκέντρωση των απεργών

Την Τρίτη 30 Μάρτη 1976 ξεκίνησε η απεργία στα μεταλλεία του επιχειρηματία Σκαλιστήρη στην Εύβοια. Πέντε χιλιάδες εργάτες διεκδικούν την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Απέναντί τους δεν έχουν μόνο την εργοδοσία, αλλά το σύνολο των κρατικών δυνάμεων καταστολής, που έσπευσαν να περιφρουρήσουν τα συμφέροντα του επιχειρηματία.Από την πρώτη μέρα της απεργίας εξαπολύθηκε μια άνευ προηγουμένου επίθεση από τις αστυνομικές δυνάμεις. Την Τετάρτη, 31 Μάρτη, στο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» δεσπόζει ο τίτλος: «2η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ 5.000 ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΩΝ. Αύρες, ελικόπτερα και "ειδικές μονάδες" για τους απεργούς στα μεταλλεία Σκαλιστήρη». Μέσα στο θέμα αναφέρεται: «Δεκάδες αύρες, κλούβες, ροπαλοφόροι των "ειδικών" ομάδων μεγάλες μονάδες χωροφυλακής αλλά και ελικόπτερο, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους απεργούς χωρίς να το κατορθώσουν.

Νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη

του Γιάννη Ελαφρού

Ένα από τα εναπομείναντα επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως κάνει ό,τι μπορεί για να βελτιώσει έστω και λίγο την κατάσταση για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Πρόκειται για το περίφημο «ταξικό πρόσημο», μνημόνιο με …ταξικό πρόσημο. Μόνο που το ταξικό πρόσημο της κυβερνητικής πολιτικής δεν είναι εργατικό, αλλά ξεκάθαρα αστικό. Κι αυτό αποτυπώνεται και στην πρόσφατη συμφωνία για τη 2η αξιολόγηση και το 4ο μνημόνιο με ΕΕ και ΔΝΤ. Μέχρι την ώρα που έκλεινε αυτή η στήλη το πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης δεν είχε κατατεθεί στη Βουλή, για να δούμε ακριβώς πώς πέρασαν στο σχέδιο νόμου οι όροι της συμφωνίας που είδαν το φως της δημοσιότητας από γερμανικά ΜΜΕ. Η ουσία των μέτρων εμφανίζεται όμως ανάγλυφα εκεί.

Η κυβέρνηση μάλιστα έβγαζε κορόνες για επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και άλλα φιλεργατικά μέτρα. Τι γίνεται στην πραγματικότητα; Καταρχάς, συναποφασίστηκε η διατήρηση της κατάργησης ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων, που πέρασε το 2011, μέχρι τη λήξη του 3ου μνημονίου, το φθινόπωρο του 2018. Η κυβέρνηση μάλιστα θα πρέπει να περάσει σχετική διάταξη στη Βουλή.

Η ναυμαχία της Σφηκιάς- Μια απεργία ορόσημο για το Συνδικαλιστικό Κίνημα της Χώρας μας

Επιμέλεια: Στέφανος Πράσσος

Σαν σήμερα 20 Μαΐου το 1988 εξελίχτηκε μια κινητοποίηση εργαζομένων στη ΔΕΗ στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο του Αλιάκμονα στη Σφηκιά Βεροίας, που έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τη σφοδρότητα της βίας και της καταστολής από πλευράς του Κράτους αλλά κυρίως για την τακτική των απεργών που έσπασε όλα τα «μορατόριουμ» και ανάγκασε τη διοίκηση της ΔΕΗ και την τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να «φάει» την πρώτη απόπειρα που έγινε στην Ελλάδα για τη σύνδεση μισθού- παραγωγικότητας.

Η πρόταση της ΔΕΗ, η οποία έγινε στη συζήτηση για την υπογραφή νέας Συλλογικής Σύμβασης, ήταν ένα σύστημα «αξιολόγησης» συνδεμένο με την παραγωγικότητα το οποίο ονομάστηκε «μέριτ-σύστεμ» και προέβλεπε τον διαχωρισμό των εργαζομένων σε πέντε κατηγορίες και η κάθε μία θα συμπεριελάμβανε το 20% του συνόλου των εργαζομένων. Το καλύτερο 20% θα έπαιρνε γενναίες αυξήσεις και το χειρότερο 20% θα απολύονταν και οι ενδιάμεσες τρεις κατηγορίες θα αμείβονταν αναλογικά. Το σύνθημα που κυριάρχησε στις συγκεντρώσεις τότε ήταν:

«ΜΕΡΥΤ ΣΥΣΤΕΜ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ,

ΕΤΣΙ ΘΕΛΕΙ Η ΕΡΓΑΤΙΑ»

Η απεργία πήγαινε πολύ καλά σε ποσοστά πάνω του 90% παρά τις προσπάθειες της ΠΑΣΚΕ για απεργοσπασία. Τότε βγήκαν δειλά- δειλά να οργανώσουν την απεργοσπασία κάποια στελέχη της ΠΑΣΚΕ που έμελλε να πρωταγωνιστήσουν σε πολύ υψηλές θέσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα το επόμενο διάστημα και κάποιο πρωταγωνιστούν ως τα σήμερα. Η απεργοσπασία της ΠΑΣΚΕ Ελλάδας δεν μπορούσε πετύχει και σπουδαία πράγματα («οι δεξιοί και οι κομουνιστές συνεργάζονται να ρίξουν το ΠΑΣΟΚ», έλεγαν) αφού ακόμα και η ΠΑΣΚΕ ν. Κοζάνης (ΣΣΕΚ) συμμετείχε στην απεργία και πρωτοστατούσε στις περιφρουρήσεις. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι παρότι οι απεργοί έλεγχαν τα λιγνιτικά εργοστάσια, τα υδροηλεκτρικά, λόγω της φύσης τους, αφού δε χρειάζονταν και πολύ κόσμο, δούλευαν κανονικά.

Β. Ι. ΛΕΝΙΝ: ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΣΟΤΗΤΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗ;*

Ο Κάουτσκι κρίνει κατά τον εξής τρόπο:

(I) «Οι εκμεταλλευτές πάντα αποτελούσαν μόνο μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού» (σελ. 14 του βιβλίου του Κάουτσκι).

Αυτό είναι μια αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Πως πρέπει να κρίνει κανείς, ξεκινώντας απ’ αυτή την αλήθεια; Μπορεί να κρίνει σαν μαρξιστής, σαν σοσιαλιστής· τότε πρέπει να πάρει σαν βάση τη σχέση ανάμεσα στους εκμεταλλευόμενους και στους εκμεταλλευτές. Μπορεί να κρίνει σαν φιλελεύθερος, σαν αστός δημοκράτης· τότε πρέπει να πάρει σαν βάση τη σχέση ανάμεσα στην πλειοψηφία και στη μειοψηφία.

Αν κρίνει μαρξιστικά, πρέπει να πει: οι εκμεταλλευτές μετατρέπουν αναπότρεπτα το κράτος (κι εδώ γίνεται λόγος για τη δημοκρατία, δηλαδή για μια από τις μορφές του κρά­τους) σε όργανο κυριαρχίας της τάξης τους, της τάξης των εκμεταλλευτών πάνω στους εκμεταλλευόμενους. Γι’ αυτό και το δημοκρατικό κράτος, όσο θα υπάρχουν εκμεταλλευτές που θα κυριαρχούν πάνω στην πλειοψηφία των εκμεταλλευομένων, θα είναι αναπόφευκτα δημοκρατία για τους εκμεταλλευτές. Το κράτος των εκμεταλλευομένων πρέπει να διαφέρει ριζικά από ένα τέτιο κράτος, πρέπει να είναι δημοκρατία για τους εκμεταλλευόμενους και όργανο καταστολής των εκμεταλλευτών, αλλά η καταστολή μιας τάξης σημαίνει ανισότητα γι αυτή την τάξη, αποκλεισμό της από τη «δημοκρατία».

Σχέσεις και χρόνος εργασίας, η καρδιά της αντιπαράθεσης

Ζητούμενο πρώτο για ένα νέο εργατικό κίνημα είναι, στον αντίποδα της στρατηγικής του κεφαλαίου, να βάλει στο κέντρο της πάλης του τη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Τις ενιαίες σταθερές εργασιακές σχέσεις που θα καθορίζουν ενιαίο, μόνιμο εργάσιμο χρόνο (και μάλιστα με 30ωρο), πλήρη απασχόληση και (αυξημένη) αμοιβή, κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας.

Επιστροφή στο μέλλον της εξέγερσης του Σικάγο

Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής! Αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1η του Μάη, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Μια μέρα επανάστασης και όχι ανάπαυσης!» Έτσι ξεκινούσε η έκκληση της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας προς τα εργατικά συνδικάτα την 1η Φλεβάρη 1886, η οποία καλούσε στην απεργιακή μάχη της Πρωτομαγιάς του ίδιου χρόνου.

Κι όμως κινείται…η ταξική πάλη

H Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, όπως όψιμα επιχειρεί να την καθιερώσει η κυβέρνηση Τσίπρα και η υπουργός Εργασίας Ε. Αχτσιόγλου. Είναι ημέρα όχι μόνο απεργίας, αλλά και καθολικής πάλης του κόσμου της εργασίας για το δικαίωμα σε μια απελευθερωμένη από τα δεσμά του κεφαλαίου ζωή, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αλλά και ημέρα πάλης για τα «ταπεινά» δικαιώματα στο μεροκάματο, στη σταθερή και πλήρη εργασία, στις ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, χωρίς καθημερινό «φλερτ» με το θάνατο την ώρα της δουλειάς.

1η Μάη! Ανυπότακτη ταξική μάχη

Εργατική Πρωτομαγιά μάχης με συγκέντρωση στο Μουσείο

Ταξικές συγκεντρώσεις σε πολλές πόλεις

Δημήτρης Γκόβας

…«Ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν
    ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
    περηφάνειες…
Tάσος Λειβαδίτης, Αιώνας εμπορίου

Ανέκαθεν η εργατική Πρωτομαγιά ήταν μέρα «επιθεώρησης» των ταξικών δυνάμεων, μέρα γιορτής και μάχης της οργανωμένης εργατικής τάξης για να σηκώσει τα λάβαρα των αγώνων με τα σύγχρονα αιτήματά της. Κάποιοι θέλησαν και εξακολουθούν να επιδιώκουν να την μετατρέψουν σε άοσμη και άχρωμη φιέστα, σε γιορτή για θλιμμένους.

NO PASARAN , Ντολόρες Ιμπαρρούρι η θρυλική Πασιονάρια

Αφοσιωμένη πολέμια του φασισμού, βασικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών  έμεινε στην ιστορία ως «Λα Πασιονάρια» («La Pasionaria», από το «λουλούδι του Πάθους», ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε για να υπογράφει τα άρθρα της στην εφημερίδα των ανθρακωρύχων «El Mineero Vizcaino» και στην αριστερή εφημερίδα «Mundo Obero»)

Ταξικός χιονιάς πάγωσε φτωχούς και ανέργους

του Γιάννη Ελαφρού

από: Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Μνημονιακός χειμώνας κατά λαού και προσφύγων

Η φτώχεια μετατρέπεται σε ενεργειακή φτώχεια και θερμική ένδεια, στην αδυναμία δηλαδή της λαϊκής οικογένειας να καλύψει την ανάγκη σε ζέστη, που αποτελεί μία από τις πιο θεμελιώδεις ανάγκες και δικαιώματα του ανθρώπου. Πανάκριβο το πετρέλαιο θέρμανσης, ανέβηκε σχεδόν 20% σε σχέση με πέρυσι, καθώς το 3ο μνημόνιο ανέβασε

κι άλλο τη φορολόγησή του.

Πόσο σύμμαχοι είναι οι μικρομεσαίοι;, του Δημήτρη Λαβατσή

Όταν όλες οι πολιτικές αποφασίζονται για εμάς χωρίς εμάς

Ενώ η μεγάλη πλειοψηφία του ενεργού πληθυσμού -ποσοστό πάνω από 70%- είναι μισθωτοί, η αδυναμία και πολλές φορές η ανυπαρξία συνδικάτων και οργανώσεων του κόσμου της μισθωτής εργασίας καθιστά αυτήν την πλειοψηφία χωρίς φωνή και δραματικά αόρατη στην τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση.

Οι άλλες κοινωνικές τάξεις φυσικά είναι οργανωμένες.

Η άρχουσα τάξη αυτονόητα.

Οι μικρομεσαίοι, ιδιαίτερα ορατοί στην καθημερινότητα, δίνουν τον τόνο των αντιδράσεων στις ασκούμενες πολιτικές, ιδιαίτερα σε όλες τις τοπικές κοινωνίες. Αντιλαμβάνονται και προβάλλουν τον εαυτό τους σαν κινητήρια δύναμη των τοπικών οικονομιών με όλα τα μέσα που διαθέτουν, με τους συλλόγους τους, τις ομοσπονδίες και τα επιμελητήριά τους.

Ο ακροδεξιός νεοεθνικισμός: Ιδεολογία και πολιτική της κρίσης και του πολέμου

Kώστας Μάρκου

Μετά το διπλό «σεισμό» του Brexit και του Τραμπ…

Οι δραματικές εκτιμήσεις για την εκλογή Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ υπερέβησαν ακόμη και αυτές για το Brexit ή για την πρωτιά της Λεπέν στις ευρωεκλογές του 2014. Οι γερμανικές εφημερίδες Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ και Φραγκφούρτερ Αλγκεμάινε συνέκριναν τον Τραμπ με τον ιδρυτή του φασισμού, Μπενίτο Μουσολίνι. Πολλοί αριστεροί αρθρογράφοι κάλεσαν σε νέο αντιφασιστικό μέτωπο. Άλλοι, καθησυχάζοντας, εκτίμησαν ότι πρόκειται για παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού με ακροδεξιές ακρότητες, ελεγχόμενες ωστόσο, από το «βαθύ κράτος» ή το «βαθύ κεφάλαιο».

Ξεφτίλα. Ε, και λοιπόν;

Ξεφτίλα εδώ, ξεφτίλα εκεί, ξεφτίλα παραπέρα. Ο λόγος για την ξεφτίλα της «αριστεράς» του Συ.ρι.ζα. Ξεφτίλα οι δηλώσεις στελεχών για τα φασισταριά της ΧΑ, ξεφτίλα τα δακρυγόνα και τα χημικά στους εργαζόμενους, ξεφτίλα τα ψίχουλα στους συνταξιούχους, ξεφτίλα οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι, ξεφτίλα η οσφυοκαμψία και τα ξεπουλήματα, ξεφτίλα ο χαμελεοντισμός, ξεφτίλα παντού.