Η καπιταλιστική εξουσία, προκειμένου να αντιμετωπίσει την ογκούμενη
δυσαρέσκεια των μαζών και να τιθασεύσει εξεγερτικές διαθέσεις,
ενεργοποιεί μια πρωτοφανή ιδεολογική μηχανή και καταφεύγει όλο και
συχνότερα στη χρήση της βίας. Η έκρηξη της μαζικής επικοινωνίας, του
διαδικτύου, των κοινωνικών μέσων συγκροτεί έναν όγκο πληροφοριών, έναν
ιδιαίτερο χώρο του πραγματικού, όπου τα αλλεπάλληλα ερεθίσματα, η
στιγμιαία και εφήμερη ενημέρωση, διαμορφώνουν το πλαίσιο αναφοράς των
βιωμάτων και των εμπειριών εντός του οποίου μετασχηματίζονται οι έννοιες
του χώρου και του χρόνου.
Ο χώρος συρρικνώνεται σ’ένα παγκόσμιο τηλεπικοινωνιακό χωριό και οι
χρονικοί ορίζοντες μειώνονται τόσο ώστε να συμπυκνώνονται αποκλειστικά
στο παρόν. Μ’αυτόν τον τρόπο, το ιστορικό παρελθόν γίνεται στιγμιαία
εικόνα του παρόντος και το μέλλον μια φανταστική προβολή επιθυμιών και
επιδιώξεων του παρόντος. Η άρχουσα τάξη επενδύει στην αναπτυγμένη
τεχνολογία της επικοινωνίας ώστε να κατασκευάσει μια πλασματική και
αφηρημένη πραγματικότητα, έναν κόσμο ηλεκτρονικής παραμυθίας δίπλα στον
ζοφερό κόσμο της καθημερινής εμπειρίας των εργαζομένων, των ανέργων και
των νέων.







