Μια γρίπη που αμφισβητεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων (Σάκης Καρανικολόπουλος)

Και να που η Καστοριά για δεύτερη φορά έρχεται αντιμέτωπη με ένα lock-down και η τοπική κοινωνία αμήχανα προσπαθεί να προσαρμοστεί. Σε ποιό πράγμα όμως; Ποιός είναι ο πυρήνας αυτής της προσαρμογής ; Τι είναι αυτό που προκαλεί στην τοπική κοινωνία εκνευρισμό και τάσεις άρνησης της πραγματικότητας;

Η επιδημία του covid-19 θέτει στις κυβερνήσεις ένα απλό και δισεπίλυτο δίλλημα. Τις φέρνει αντιμέτωπες με μια βασική αντίφαση. Από την μία πρέπει να κρατήσουν ζωντανούς τους ανθρώπους κι από την άλλη πρέπει να κρατήσουν ζωντανό το εμπόριο. Αλλά όσο περισσότερο ενισχύουν τα μέτρα υπέρ της υγείας, τόσο ακρωτηριάζουν το εμπόριο ή αντίστροφα όσο περισσότερο αφήνουν ελεύθερο το εμπόριο, τόσο επιδεινώνουν την διασπορά του κορονοϊου και πεθαίνουν άνθρωποι.

 

Για μια αισιόδοξη και μαχητική υπέρβαση,

 του Κώστα Μάρκου

Πυρήνας του σχεδίου πρέπει να είναι η προγραμματική αντιπαράθεση με την ουσία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας και του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, που είναι οι βασικοί νόμοι του κεφαλαίου και του καπιταλισμού, από τη σκοπιά του μαρξισμού και μιας σύγχρονης Κομμουνιστικής Εναλλακτικής

 1.Νέος μνημονιακός γύρος χωρίς μνημόνια

Οι πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης απαντούν με πειστικότητα στο ερώτημα «ποια τακτική» θα ακολουθήσει το κεφάλαιο και η αστική τάξη της χώρας μας, μετά τις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου: νέα σαρωτική επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, στο σύνολο της εκμεταλλευόμενης και διευθυνόμενης μισθωτής εργασίας, στα συνδικάτα, στα λαϊκά στρώματα, στη δημοκρατία, στο περιβάλλον, στις γυναίκες, στους μετανάστες και με κινδύνους για την ειρήνη, ειδικά με τον τουρκικό λαό. Με αυξομειούμενη, βεβαίως, ταχύτητα, ανάλογα με το «πόσο την παίρνει», αλλά και με μέτρα ενάντια στην ακρότατη φτώχεια, ώστε να αποφευχθούν κίνδυνοι κοινωνικών εκρήξεων και με κάποιες συμμαχίες κατώτερης βάσης, ιδιαίτερα με τα στρώματα της μικρής ιδιοκτησίας, στη βάση της ελάφρυνσης της φορολογίας, μαζί με τη μεγάλη ιδιοκτησία.

Μακεδονικό: ένας πρώτος απολογισμός (του Κώστα Μάρκου)

Η Συμφωνία των Πρεσπών «πέρασε» κοινοβουλευτικά στις δυο χώρες, η Βόρεια Μακεδονία ξεκίνησε τις διαδικασίες της εισόδου της στο ΝΑΤΟ, το Πρωτόκολλο Ένταξης εγκρίθηκε από την ελληνική Βουλή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα εξαρτήματά της μετατρέπουν έτσι την Ελλάδα σε πρωτοπορία ανάμεσα στους σύγχρονους «πρόθυμους» του Τραμπ και των ΗΠΑ για μια Pax Americana στα Βαλκάνια. Ο δε Τσίπρας μετατράπηκε σε θλιβερό κλώνο των Αθνάρ και Μπαρόζο, των πάλαι ποτέ «προθύμων» του Μπους του νεότερου, των αρωγών του στην εισβολή και κατοχή του Ιράκ, στην προσπάθεια των ΗΠΑ για μια Pax Americana στη Μέση Ανατολή.

Η μάχη γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών, η σύλληψη, προώθηση και έγκρισή της, αποτελεί μέρος μιας ιστορικής διαδικασίας με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Πρόκειται για μια πολύμορφη διαδικασία, γεωπολιτική, διεθνή, κρατική, εθνική, ταυτόχρονα και πάνω από όλα, ταξική. Από αυτή τη σκοπιά απαιτείται να στοχαστούμε και να εξάγουμε τα αναγκαία συμπεράσματα. Το παρόν άρθρο αποτελεί μια πρώτη απόπειρα ως τμήμα ενός αναγκαίου και μάχιμου διαλόγου στην επαναστατική και μαχόμενη Αριστερά.

Πολιτική απόφαση δεύτερης πανελλαδικής συνέλευσης, Κ-Σχέδιο

Πολιτική Κίνηση για ένα  ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

Α.  ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Ορισμένες κρίσιμες επισημάνσεις γύρο από τις διεθνείς εξελίξεις:

1.     Στη διεθνή οικονομία τον τόνο δίνουν:
Στις ΗΠΑ, η προσπάθεια της κεντρικής τράπεζας να αυξήσει τα επιτόκια του δολαρίου και η συνεχής πτώση των τιμών των μετοχών από τον Σεπτέμβριο.
Στην Κίνα, η διαχείριση της επιβράδυνσης ως αποτέλεσμα της προσπάθειας απομόχλευσης της οικονομίας και των αυξημένων εμπορικών δασμών του Τραμπ.
Στην Ευρωζώνη, η ανακοίνωση διακοπής από την ΕΚΤ του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης. Τυχόν υλοποίησή του θα προκαλέσει τριγμούς στην κερδοφορία και τη βιωσιμότητα των τραπεζών.

2.     Καθώς αναδύεται ο σύγχρονος πολυπολικός καπιταλιστικός κόσμος, αναδύονται ταυτόχρονα οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στους άνισους πόλους του.

Οι ΗΠΑ θεωρούν ανοιχτά ως κύριο ανταγωνιστή και αντίπαλό τους τη Ρωσία και την Κίνα.
Στο χώρο των Βαλκανίων, ολοκληρώνεται η υπαγωγή όλων των χωρών (πλην Σερβίας) στο ΝΑΤΟ και παράλληλα διατηρούνται οι αλβανικοί θύλακες στα νέα ανεξάρτητα κράτη, με στόχο να τους χειριστούν οι ΗΠΑ κατάλληλα σε μελλοντικές επιχειρήσεις.

Συντονισμός δράσης και διαλόγου κομμουνιστικών δυνάμεων

Μια σημαντική πρωτοβουλία σφραγίστηκε από μια επιτυχημένη εκδήλωση. Χθες βράδυ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο πραγματοποιήθηκε η πρώτη, όπως υποσχέθηκαν οι ομιλητές, εκδήλωση των 5 πολιτικών κινήσεων (Αριστερή Ανασύνθεση, Κομμουνιστική Κίνηση Εργατικός Αγώνας, Παρέμβαση, Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο, Σύλλογος Γιάννης Κορδάτος) που συγκροτούν τον λεγόμενο “Συντονισμό δράσης και διαλόγου κομμουνιστικών δυνάμεων”.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑ, ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2019, 6.30 μμ

Πάντειο Πανεπιστήμιο, αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα, 2ος οροφος.

Τα «12 μίλια» και η μαχόμενη Αριστερά

του Κώστα Μάρκου

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου και ενώπιον του πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα, έφερε στη δημοσιότητα τα σχέδια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης της χώρας στο Ιόνιο, στη γραμμή Κυθήρων - Κρήτης και στους «κλειστούς κόλπους» του Σαρωνικού και του Παγασητικού, από τα 6 στα 12 ν.μ., με Προεδρικά Διατάγματα (ΠΔ) που είναι «έτοιμα», όπως είπε. Ας σημειωθεί ότι προ της παραίτησής του, συναντήθηκε επί μακρόν με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Με αυτό τον τρόπο, ο Ν. Κοτζιάς έθεσε την κυβέρνηση σε μια ιδιότυπη ομηρία.  Ο Αλ. Τσίπρας, ως υπουργός Εξωτερικών πλέον, μετά τις έντονες εγχώριες αντιδράσεις και τις ανοιχτές τουρκικές απειλές υπαναχώρησε και αντί ΠΔ, υποσχέθηκε κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Διάταξη των ταξικών δυνάμεων και εκλογικές εκπροσωπήσεις στη συγκυρία

του Ανέστη Ταρπάγκου

Η κοινωνική υπόβαση του ιστορικού αστικού διπολισμού

Σ’ ολόκληρη την περίοδο των μεταπολιτευτικών δεκαετιών, (αλλά και προηγούμενα στην περίοδο 1950 – 67), κυριάρχησε ο πολιτικός δικομματισμός και διπολισμός ο οποίος εν πολλοίς έκφραζε την υπαρκτή κοινωνική πόλωση ανάμεσα στο μπλοκ των αστικών δυνάμεων και στον συνασπισμό των λαϊκών τάξεων. Μια ταξική πόλωση υπαρκτή και ισχυρή, ανεξάρτητα από τις μορφές που έπαιρνε η εκλογική εκπροσώπηση των εργαζομένων στρωμάτων του πληθυσμού. Από τη μια πλευρά το στρατόπεδο των συντηρητικών και ακροδεξιών δυνάμεων, ακραιφνής εκφραστής, υποστηρικτής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και καταστολής της εργατικής τάξης, και από την άλλη πλευρά το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων που επεδίωκε κοινωνικές αλλαγές, μεταρρυθμιστικού ως επί το πλείστον χαρακτήρα. Η μεγάλη διαφορά που προέκυψε ήταν οι εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 που άλλαξαν τους συσχετισμούς στο μπλοκ των δυνάμεων της «αλλαγής», με τον καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ και την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Διερευνώντας την ήττα και τους όρους της αντεπίθεσης

Της Μαρίας Παναγοπούλου 

 Η επίθεση που δεχόμαστε εκδηλώνεται σε δύο μέτωπα: το οικονομικο-πολιτικό και το ψυχο-νοητικό. Αξίζει να ασχοληθούμε με το δεύτερο.

Οι κυριότεροι επιβαρυντικοί παράγοντες που μπορεί κανείς να εντοπίσει στο ψυχο-νοητικό πεδίο είναι:

α) έλλειμμα σφαιρικής μόρφωσης:

Υποβάθμιση παιδείας (ταξικότητα εκπαίδευσης /απαξίωση δημόσιας παιδείας, υποβάθμιση ανθρωπιστικών σπουδών παγκοσμίως, αντίληψη μόρφωσης ως εργαλείου αντί ως αυταξίας).

Αμάθεια: Χτυπητό παράδειγμα είναι το συνομωσιολογικό, αντι-επιστημονικό και επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία «κίνημα» των αντιεμβολιαστών. Ακόμη σοβαρότερη είναι ωστόσο η μη εξοικείωση μεγάλης μερίδας του κόσμου με τη θεωρία της εξέλιξης: Στη σκέψη πολλών ανθρώπων δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο πώς μπορεί να προέκυψε όλος ο οργανικός κόσμος και κυρίως πώς μπορεί να δημιουργήθηκε ο ανθρώπινος εγκέφαλος –το πιο πολύπλοκο αντικείμενο στο γνωστό σύμπαν- χωρίς την παρεμβολή μιας εξωτερικής, υπερκείμενης βούλησης. Κι αυτό με τη σειρά του είναι η πιο γερή θεμελίωση μιας ψυχολογίας κηδεμόνευσης. (Η συντονισμένη προσπάθεια, μερικές δεκαετίες τώρα, να διδάσκεται ο «δημιουργισμός» ισότιμα με την εξέλιξη σε αμερικανικά πανεπιστήμια, δε μοιάζει καθόλου τυχαία κίνηση).

Σχόλιο και πρόταση για ένα άρθρο της ΚΟΜΕΠ

του Θανάση Σκαμνάκη

Η Κομμουνιστική Επιθεώρηση στο τεύχος 5, του 2018, που κυκλοφόρησε πριν μερικές ημέρες, δημοσίευσε μελέτη 28 σελίδων, με τίτλο: «Για τις διεργασίες στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στον οπορτουνιστικό χώρο» την οποία υπογράφει η Ιδεολογική Επιτροπή του ΚΚΕ.

Το κείμενο κάνει αναφορά στις εξελίξεις του τελευταίου χρόνου στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΝΑΡ και την Πολιτική Κϊνηση για ένα Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο, καθώς και στις πολιτικές και προγραμματικές θέσεις τους κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων.

Είναι η δεύτερη φορά το τελευταίο διάστημα που το θεωρητικό περιοδικό του κόμματος ασχολείται με το θέμα, γεγονός που πιστοποιεί, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον για τα όσα συμβαίνουν στις πέραν του ΚΚΕ κομμουνιστικές αναζητήσεις και πρακτικές.

H ιδεολογική μηχανή που κατασκευάζει μια πλασματική πραγματικότητα

Η καπιταλιστική εξουσία, προκειμένου να αντιμετωπίσει την ογκούμενη δυσαρέσκεια των μαζών και να τιθασεύσει εξεγερτικές διαθέσεις, ενεργοποιεί μια πρωτοφανή ιδεολογική μηχανή και καταφεύγει όλο και συχνότερα στη χρήση της βίας. Η έκρηξη της μαζικής επικοινωνίας, του διαδικτύου, των κοινωνικών μέσων συγκροτεί έναν όγκο πληροφοριών, έναν ιδιαίτερο χώρο του πραγματικού, όπου τα αλλεπάλληλα ερεθίσματα, η στιγμιαία και εφήμερη ενημέρωση, διαμορφώνουν το πλαίσιο αναφοράς των βιωμάτων και των εμπειριών εντός του οποίου μετασχηματίζονται οι έννοιες του χώρου και του χρόνου.

Ο χώρος συρρικνώνεται σ’ένα παγκόσμιο τηλεπικοινωνιακό χωριό και οι χρονικοί ορίζοντες μειώνονται τόσο ώστε να συμπυκνώνονται αποκλειστικά στο παρόν. Μ’αυτόν τον τρόπο, το ιστορικό παρελθόν γίνεται στιγμιαία εικόνα του παρόντος και το μέλλον μια φανταστική προβολή επιθυμιών και επιδιώξεων του παρόντος. Η άρχουσα τάξη επενδύει στην αναπτυγμένη τεχνολογία της επικοινωνίας ώστε να κατασκευάσει μια πλασματική και αφηρημένη πραγματικότητα, έναν κόσμο ηλεκτρονικής παραμυθίας δίπλα στον ζοφερό κόσμο της καθημερινής εμπειρίας των εργαζομένων, των ανέργων και των νέων.

Πολιτική Κίνηση για ένα Σύγχρονο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ (k-sxedio.gr)

Απόφαση παναθηναϊκής συνέλευσης.

Η κατάσταση αλλάζει, αναγκαία μια πολιτική πρωτοβουλία.

- ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
- ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
- ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ
- ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΟΤΙΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Α. ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Α.1. Αναπτύσσονται βασικές παράμετροι που τροποποιούν σημαντικά τις κοινωνικές και πολιτικές αναμετρήσεις για την ερχόμενη περίοδο. Στο εσωτερικό επίπεδο: Η αναιμική, ασταθής, αλλά ορατή οικονομική ανάκαμψη, η υπό αυστηρή επιτήρηση, «έξοδος» από τα μνημόνια, οι  κυβερνητικές, δήθεν φιλεργατικές εξαγγελίες, ο δεξιόστροφος καθεστωτικός ανασχηματισμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η βαθύτερη διείσδυση των ΗΠΑ στη χώρα, η Συμφωνία των Πρεσπών, η ένταση και η άνοδος της δράσης των ακροδεξιών, εθνικιστικών, νεοφασιστικών δυνάμεων (με αφορμή τη Συμφωνία), η είσοδος σε προεκλογική περίοδο. Γενικά, το αστικό πολιτικό σκηνικό μετατοπίζεται πιο δεξιά. Αναδεικνύονται κίνδυνοι «ιταλοποίησης» (διάχυση Αριστεράς, στροφή ακροδεξιά). Ταυτόχρονα, υπάρχουν σημαντικά σημάδια για μια στροφή, για μια αναζωογόνηση των αγώνων, κυρίως των οικονομικών συνδικαλιστικών (Cosco, ΠΝΟ κ.α.), αλλά όχι μόνον.

Ιδρυτική διακήρυξη, Πολιτικής Κίνησης για ένα Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο (k-sxedio.gr)

Η σημερινή περίοδος, μετά τις κεντρικές πολιτικές αναμετρήσεις της τελευταίας δεκαετίας και την υποχώρηση του λαϊκού παράγοντα, επιτάσσει την επεξεργασία μιας αποτελεσματικής εργατικής πολιτικής.

Είναι πρώτιστη ανάγκη η κατοχύρωση της πολιτικής φιλοδοξίας μιας ενεργητικής παρέμβασης στις εξελίξεις ώστε η ίδια η εργατική πολιτική να λειτουργεί ως μια ηγεμονική δυναμική που ενοποιεί.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο απαιτείται η θαρραλέα και ουσιαστική αναμέτρηση με τα πολιτικά και στρατηγικά ερωτήματα που εφόρμησαν στο προσκήνιο την τελευταία δεκαετία.

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι αργήσαμε.

Πως μια τέτοια πρωτοβουλία θα έπρεπε να είχε παρθεί στην αρχή της κρίσης ή στην κορύφωση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, το 2012.

Πρόταση ιδρυτικής διακήρυξης για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό σχέδιο

Αγωνιστές διαφορετικών γενιών που παραμένουν προσηλωμένοι στην αναζήτηση του κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος της εποχής μας, στις 7 Μάρτη του 2018, στην αίθουσα του συλλόγου Αρχαιολόγων, έκαναν το πρώτο βήμα για τη συγκρότηση μιας πανελλαδικής Κίνησης Κομμουνιστών. Εδώ είναι διαθέσιμη η εισήγηση.

Στην ουσιαστική συζήτηση που πραγματοποιήθηκε τέθηκαν τα βασικά ζητήματα και προτάσεις για τη διατύπωση του σχεδίου διακήρυξης.

Σήμερα δημοσιεύουμε το σχέδιο διακήρυξης ως τη βάση για μια δημοκρατική και ουσιαστική συζήτηση γύρω από την συγκρότηση της Κίνησης.

20/04/2018 - 02:43 4η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Για να πάμε μπροστά, με δυνατή αντικαπιταλιστική Αριστερά [του Γιώργου Πίττα]

4η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Για να πάμε μπροστά, με δυνατή αντικαπιταλιστική Αριστερά

 

του Γιώργου Πίττα

 

Το επόμενο Σαββατοκύριακο 21-22 Απρίλη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα προχωρήσει την 4η Συνδιάσκεψή της ενώ εδώ και λίγες μέρες το μετωπικό σχήμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπήκε ήδη στον δέκατο χρόνο ζωής.

 

Η δημιουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν ήταν προϊόν πολιτικών «συνοικεσίων» από αυτά που μας έχουν συνηθίσει τα κόμματα της κυρίαρχης τάξης. Προέκυψε μέσα στους αγώνες που έδωσαν οι εργαζόμενοι και οι νέοι ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης Καραμανλή, ξεκινώντας από τις απεργίες των δασκάλων και τις φοιτητικές καταλήψεις το 2006-7 και στη συνέχεια στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Και αντίθετα με τα όσα προφήτευαν λογής-λογής Κασσάνδρες, δεν ήταν μια ευκαιριακή προεκλογική συγκόλληση. 

 

Για την αυτοτελή συγκρότηση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων [των Β.Φουντουλάκη,Β.Σπυρόπουλου, Ζ.Πετροπούλου]

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΤΕΛΗ ΕΝΩΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

 

Η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι η μόνη που κάνει σαφές ότι το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, και ότι πρέπει να συνδυάσουμε τον αγώνα μας για μικρές νίκες σήμερα με την οργάνωση και τη μάχη για να πάρουν την εξουσία οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το σημαντικότερο σημείο αναφοράς αυτής της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, που είναι ακόμα μικρή και όχι αρκετά έμπειρη και σαφής, αλλά αποτελεί και τη σοβαρότερη ελπίδα. 

Χρειαζόμαστε μαζική αντικαπιταλιστική αριστερά, με ένα πρόγραμμα κατανοητό και ταυτόχρονα επαναστατικό. Δεν μας αρκεί να γυρίσουμε απλώς λίγα χρόνια πίσω, να ανεβάσουμε τον κατώτατο μισθό ξανά στα 751, που και πάλι δεν αρκούν για να ζήσει κανείς όπως πρέπει, ή να τονώσουμε την «εθνική οικονομία» μήπως πληρώσει την κρίση περισσότερο κάποιος άλλος λαός. Χρειάζεται να διεκδικήσουμε αύξηση των μισθών, μείωση των ωρών εργασίας χωρίς μειώσεις στις αποδοχές για να καταπολεμηθεί η ανεργία, συλλογικές συμβάσεις γιατί ο καθένας μόνος του απέναντι στον εργοδότη είναι ανίσχυρος, απαγόρευση των απολύσεων. Χρειάζεται να οργανωθούμε σε σωματεία και σε συνελεύσεις. Χρειάζεται τελικά να περάσει η εξουσία και ο πλούτος στα χέρια αυτών που τον παράγουν: της εργατικής τάξης.

Οπισθοδρόμηση στον πολιτισμό του μικροϊδιοκτήτη. Μια αναγκαία απάντηση σε ένα αντι-συντροφικό άρθρο [του Παντελή Βαϊνά]

Οπισθοδρόμηση στον πολιτισμό του μικροϊδιοκτήτη. Μια αναγκαία απάντηση σε ένα αντι-συντροφικό άρθρο
του Παντελή Βαϊνά (*)


Με τον πηχυαίο τίτλο «Μετάβαση από το αντικαπιταλιστικό στο θολό ανατρεπτικό μέτωπο», το Πριν, δια του Γιώργου Κρεασίδη (Γ.Κ. στο εξής), μέλους της Π.Ε. του ΝΑΡ, με ολοσέλιδο άρθρο του στο φύλλο της Κυριακής 16 Απριλίου 2018, ασκεί μια χωρίς αρχές και όρια πολεμική στη ΜΕΤΑΒΑΣΗ, γεμάτη από σκόπιμες διαστρεβλώσεις των Θέσεών της.
Πρόκειται για μια ενέργεια που για πρώτη φορά συμβαίνει στους κόλπους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέχρι τώρα, οι σχέσεις μεταξύ των δυνάμεων, των ρευμάτων και των αγωνιστών του μετώπου, παρά τις υπαρκτές, ακόμη και μεγάλες διαφορές, κρατούσαν ένα επίπεδο που απέφευγε συνολικές, δημόσιες αντιπαραθέσεις πολεμικής. Μεγάλα ερωτηματικά, επίσης, δημιουργεί το γεγονός ότι αυτή η επιλογή έγινε μόνον εναντίον της ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ και μάλιστα, απέναντι σε μια δύναμη την οποία το ΝΑΡ είχε προσκαλέσει (ως ΕΠΠΔ) στο διάλογο για το «κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα της εποχής μας» και η οποία είχε ανταποκριθεί στην πρόσκληση!

Μετάβαση από το αντικαπιταλιστικό στο ανατρεπτικό μέτωπο [του Γιώργου Κρεασίδη]

Γιώργος Κρεασίδης
Η πολιτική πρόταση που κατέθεσε η νεότευκτη κίνηση Μετάβαση στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ εισηγείται «τη διαμόρφωση του πολιτικού μετώπου των μαχόμενων αριστερών δυνάμεων για την αναμέτρηση και την ανατροπή», αναιρώντας ουσιαστικά την επιδίωξη για ισχυρό αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο-πόλο, τώρα που είναι πιο αναγκαίο από ποτέ.
Η εικόνα μιας εξελικτικής λογικής δομικών μεταρρυθμίσεων, με κυβερνητικές αυταπάτες και υποβαθμισμένη την τομή της επανάστασης, ξεπροβάλλει πίσω από νεφελώδεις διατυπώσεις
Με την κατάθεση της πολιτικής της πρόταση για την 4^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η «Μετάβαση» δίνει μια καταρχήν ευκαιρία γνωριμίας με τους συνολικούς πολιτικούς προσανατολισμούς της νεότευκτης κίνησης και μιας πρώτης κριτικής. Η Μετάβαση, αυτοπροσδιορίζεται ως Κίνηση για μια μετωπική ανατρεπτική Αριστερά (και όχι αντικαπιταλιστική). Τα ράσα δεν κάνουν τον παππά, ούτε οι ταμπέλες είναι κυρίως που μετρούν, αλλά το περιεχόμενο και η κατεύθυνση. Η Μετάβαση αναζητά μια νέα σελίδα «για την αντεπίθεση του κινήματος, για την αντεπίθεση της ανατρεπτικής Αριστεράς, για την ανασυγκρότηση και την υπέρβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ».

Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν το… οφσάιντ; [της Δέσποινας Κουτσούμπα]

Δέσποινα Κουτσούμπα
Υπάρχουν πολλά ανοιχτά ερωτήματα μπροστά στην 4^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών, κανονικά, δεν ήταν ένα από αυτά. Αναφέρομαι σε δύο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ της Κυριακής[1] με αναφορά στις θέσεις που δημοσιοποίησε πρόσφατα η «Μετάβαση».

Το 2018 δεν είναι 2015. Όλα είναι ταυτόχρονα πιο σαφή και πιο ρευστά. Από τη μια δεν υπάρχει καμία αυταπάτη για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια αστική κυβέρνηση –κι αν υπάρχει μεταξύ των υπερασπιστών του ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχει στον εργαζόμενο λαό. Ταυτόχρονα όμως, η μετάλλαξή του (γιατί έτσι βιώθηκε από πλατιές μάζες της κοινωνίας) έχει οδηγήσει σε μια τεράστια ιδεολογική σύγχυση, τέτοια που μόνο με το 1989 μπορεί να συγκριθεί. Σαν να μην υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς για να ξεχωρίζει το αριστερό από το δεξιό, το αστικό από το εργατικό. Τη βλέπουμε στο πλατύ κοινωνικό μπλοκ που στήριξε τους αντιμνημονιακούς αγώνες, τις συγκρούσεις, τις απεργίες της περιόδου από το 2010 και μετά, αλλά και στα πολιτικά κομμάτια που αποδεσμεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ (σε μικρότερο βαθμό και από το ΚΚΕ) μετά το καλοκαίρι του 2015 και που συγκροτούν σήμερα τον χώρο της μαχόμενης αριστεράς και ριζοσπαστικής αναζήτησης -για να το πούμε πιο σωστά: της δυνάμει μαχόμενης αριστεράς, αφού μεγάλο τμήμα αυτού του κόσμου ιδιωτεύει ή ασχολείται μόνο με επιμέρους μέτωπα πάλης.

ΜΕΤΑΒΑΣΗ : Πολιτική Πρόταση για την 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Μετάβαση

 Κίνηση για μια μετωπική ανατρεπτική αριστερά

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ:

• Για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια εργαζομένων και λαού
• Για μια νέα ελπίδα για τις νεότερες γενιές
• Για το σπάσιμο της ασφυκτικής αστικής κυριαρχίας και την αντικαπιταλιστική ανατροπή
• Για την αποτροπή του πολέμου, ειρήνη και τη φιλία των λαών ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους
• Για το άνοιγμα του δρόμου προς την επανάσταση, την κοινωνική χειραφέτηση και τον σοσιαλισμό- κομμουνισμό

ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ

• Για  την επανεκκίνηση του κινήματος
• Για την αντεπίθεση της ανατρεπτικής Αριστεράς
• Για την ανασυγκρότηση και την υπέρβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Θέσεις του Συντονιστικού της Μετάβασης

 

• 2018

Εισαγωγή:

Συντρόφισσες και σύντροφοι, συναγωνιστές και συναγωνίστριες
Βρισκόμαστε σήμερα μια δεκαετία μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης του 2008 και στον όγδοο χρόνο μνημονιακής καταστροφής. Σε μια περίοδο συγκέντρωσης αμύθητου πλούτου, επιστημονικής και τεχνολογικής έκρηξης, η πλειοψηφία του λαού κατανοεί πλέον ότι η φτωχοποίηση, η επισφάλεια και ο διαρκής αγώνας για την επιβίωση, δεν είναι μια πρόσκαιρη αναταραχή, αλλά μια χρόνια και απαράλλαχτη πραγματικότητα. Η νέα γενιά βλέπει τις ελπίδες της πεταμένες στη νέα μετανάστευση, στην ανεργία ή σε ευκαιριακές δουλειές του ποδαριού. Τα πιο αδύναμα τμήματα της κοινωνίας, καταδικάζονται αμετάκλητα στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής, στερούμενα ακόμα και των αναγκαίων για την επιβίωση. Η χώρα που ζούμε σήμερα και φτιάχνεται για το μέλλον (ακόμα και στη «μετα-μνημονιακή» κατά ΣΥΡΙΖΑ εποχή) δεν έχει καμία σχέση με αυτή που ζούσαμε μια δεκαετία πριν. Ο πληθυσμός της είναι φτωχότερος, οι κοινωνικές υποδομές διαλυμένες, η παιδεία, η υγεία, η κοινωνική πρόνοια, υποβαθμισμένες, η δυνατότητα εργασίας κατεστραμμένη, η δημόσια γη υφαρπαγμένη. Για να ζήσουμε σαν άνθρωποι, δεν πρέπει να ανατρέψουμε απλά κάποιους νόμους, αλλά και να επανακατακτήσουμε όσα είχε κερδίσει με αγώνες το λαϊκό κίνημα εδώ και δεκαετίες, να ανατρέψουμε την ευρωμνημονιακή βαρβαρότητα και να ανοίξουμε το δρόμο για μια άλλη κοινωνία.