Η Ελευθεροτυπία των εργαζομένων και των εργοδοτών

πηγή: Η Αυγή online - Η Εφημερίδα της Αριστεράς στο Διαδίκτυο

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ*

 

  24/06/2012

Με δυο λόγια, το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησε στις 16.6 και επρόκειτο να επανακυκλοφορήσει και χθες δεν είναι «απεργιακό». Είναι ένα υβρίδιο, το οποίο εκδίδεται μεν από απλήρωτους εργαζόμενους, αλλά με τη συναίνεση και την άδεια της εργοδοσίας

Το προηγούμενο Σάββατο εμφανίστηκε στα περίπτερα η Ελευθεροτυπία. Είχαν περάσει σχεδόν έξι μήνες από τις 22 Δεκεμβρίου που κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας και δέκα μήνες από τη στιγμή που η Χ.Κ. Τεγόπουλος έπαυσε να πληρώνει τους εργαζόμενούς της, ενώ συνέχιζε να εκπληρώνει μέρος των υποχρεώσεών της προς εμπορικούς πιστωτές και προς τις τράπεζες.
Το φύλλο του προηγουμένου Σαββάτου είχε τον υπότιτλο "Απεργιακή έκδοση των εργαζομένων", ενώ σε ιστολόγια και ειδησεογραφικούς ιστότοπους εμφανίστηκε ως "τρίτο" απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας. Οι προσεκτικοί αναγνώστες διαπίστωσαν μια σοβαρή διαφορά. Τα δυο απεργιακά φύλλα που κυκλοφόρησαν στις 15 και 25.2.2012 έφεραν τον τίτλο Οι Εργαζόμενοι και όχι Ελευθεροτυπία, ενώ και τα κείμενα των συντακτών ήταν ανυπόγραφα.
Μια διαφορά που δεν θα μπορούσαν να την εντοπίσουν οι αναγνώστες, αλλά είναι εξίσου αποκαλυπτική, αφορά το γεγονός ότι η επιχείρηση, που είχε κλείσει τα γραφεία της και είχε αποσυνδέσει τα μηχανήματά της προκειμένου να μην εκδοθούν τα δύο απεργιακά φύλλα, τώρα έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της στην ομάδα των εργαζομένων που διαχειρίζονται το νέο εγχείρημα υπό το όνομα Ελευθεροτυπία και έχει επανασυνδέσει τα μηχανήματά της για να τους διευκολύνει.
Μια τελευταία διαφορά είναι ότι ενώ τα απεργιακά φύλλα απέφυγαν την περιοδικότητα στην έκδοσή τους, τα φύλλα που διεκδικούν σήμερα τον τίτλο του "απεργιακού" έχουν εξαρχής ανακοινώσει την εβδομαδιαία κυκλοφορία τους.
Αλλά αυτά τα ειδοποιά στοιχεία των απεργιακών φύλλων εδράζονται στη γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της ΕΣΗΕΑ κ. Λάζαρου Μπελίτση, τον οποίο είχαν συμβουλευτεί οι εργαζόμενοι προκειμένου να μην διακινδυνέψουν τα χρήματα από δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που τους οφείλει η επιχείρηση. Η γνωμάτευση αυτή που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων υποδεικνύει σαφώς ότι για να προστατέψουν τα δικαιώματά τους οι εργαζόμενοι πρέπει να μην κάνουν χρήση του τίτλου Ελευθεροτυπία, να μην υπογράψουν τα κείμενά τους και να μην εκδίδουν το απεργιακό φύλλο σε τακτικά διαστήματα¹.
Παρά την τήρηση αυτών των τριών υποδείξεων, η ιδιοκτησία της Χ.Κ. Τεγόπουλος είχε αντιδράσει τότε έντονα στην προοπτική να εκδοθούν τα απεργιακά φύλλα. Αφού δήλωσε στον εκπρόσωπό μας ότι "τα θεωρεί εχθρική ενέργεια" και ότι "θα κάνει χρήση όλων των δυνατοτήτων που της παρέχει ο νόμος για να τα εμποδίσει"², παρενέβη με εξώδικο στο πρακτορείο πριν την έκδοση του πρώτου απεργιακού φύλλου και κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα πριν την έκδοση του δεύτερου. Οι κινήσεις αυτές δεν καρποφόρησαν, αλλά τόσο το πρακτορείο όσο και το δικαστήριο στηρίχτηκαν στην τήρηση των όρων που υποδείκνυε και ο νομικός σύμβουλος της ΕΣΗΕΑ. Τώρα οι όροι αυτοί δεν τηρούνται, για τον απλό λόγο ότι έχει εξασφαλιστεί η άδεια της επιχείρησης!

Με δυο λόγια, το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησε στις 16.6 και επρόκειτο να επανακυκλοφορήσει και χθες δεν είναι "απεργιακό". Είναι ένα υβρίδιο, το οποίο εκδίδεται μεν από απλήρωτους εργαζόμενους, αλλά με τη συναίνεση και την άδεια της εργοδοσίας. Τέτοιου είδους "απεργίες" δεν συναντάμε ούτε στην Ιαπωνία. Άλλωστε το παραδέχτηκαν και όσοι διηύθυναν το εγχείρημα, μιλώντας στη συνέλευση των συντακτών για "τύποις απεργιακό"! Και τα παράξενα δεν σταματάνε εδώ. Μεταξύ των συντακτών που πρωτοστατούν σ’ αυτή την υβριδική "απεργιακή-εργοδοτική" έκδοση είναι και στελέχη της επιχείρησης που έχουν ήδη προσληφτεί σε ανταγωνιστικές εβδομαδιαίες εφημερίδες, ενώ το παρών δίνουν και όσοι είχαν πολεμήσει τα απεργιακά φύλλα με τον ισχυρισμό -τότε- ότι δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν τα δικαιώματά τους.

Ο παράξενος χαρακτήρας αυτός έχει επισημανθεί από πολλούς συναδέλφους χωρίς να υπάρχει απάντηση επί της ουσίας³. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο αποφάσισε η Χ.Κ. Τεγόπουλος να αναθεωρήσει τη μέχρι πρότινος στάση της και εκεί που πολεμούσε με απειλές και δικαστήρια τα απεργιακά φύλλα, τώρα εμφανίζεται να συμπλέει με τη νέα "απεργιακή έκδοση". Δυστυχώς και εδώ η απάντηση είναι απλή. Σε μεγάλο βαθμό οι δημοσιογράφοι που σήμερα πρωτοστατούν στη νέα έκδοση είναι εκείνοι που διαφώνησαν δημόσια με την έκδοση των γνήσιων απεργιακών φύλλων του Φεβρουαρίου και εκείνοι που συντάχθηκαν υπέρ της επιχείρησης, όταν η Χ.Κ. Τεγόπουλος υπέβαλε αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα, προβάλλοντας ένα πρωτοφανές "μνημονιακό" business plan, το οποίο πρόβλεπε την απόλυση των μισών εργαζομένων και τη δραστική μείωση των οικονομικών απαιτήσεων όσων επρόκειτο να παραμείνουν.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών που εξέτασε την αίτηση κατέληξε σε μια εξαιρετικά φιλεργατική απόφαση που εκδόθηκε στις 16.5.2012, με την οποία καθορίζεται ότι καμιά εξυγίανση της επιχείρησης δεν είναι δυνατή χωρίς την "ομαλή συνεργασία μεταξύ διοίκησης της εταιρείας και των εργαζομένων" (Απόφαση 704/2012). Στην απόφαση επισημαίνεται το γεγονός ότι το 80% των εργαζομένων αντιτίθεται στο συγκεκριμένο σχέδιο εξυγίανσης και εκτιμάται ότι "από τη μέχρι τώρα εμπειρία από τον τρόπο διοίκησης της εταιρείας" προκύπτει η "ανεπάρκεια του υπάρχοντος διοικητικού και ιδιοκτησιακού σχήματος", κάτι που βασίζεται σε συγκεκριμένα στοιχεία. Για παράδειγμα, επισημαίνεται ότι "προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα οικονομικά συμφέροντα του συντρόφου της Μαριάνθης Τεγοπούλου σε έναν εντελώς διαφορετικό τομέα επιχειρηματικής δραστηριότητας, η αιτούσα εταιρεία υπέστη ή αναμένεται να υποστεί οικονομική αιμορραγία άνω των 6 εκατ. ευρώ, όταν το ποσό αυτό θα μπορούσε να διατεθεί για την αντιμετώπιση μέρους των οικονομικών της υποχρεώσεων και δη για την καταβολή των δεδουλευμένων μισθών".
Το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που εκδίδεται σήμερα εκπροσωπεί ακριβώς αυτό το 20% των εργαζομένων που είχε στηρίξει την επιχείρηση στην αίτηση για το άρθρο 99. Η διοίκηση της επιχείρησης εμφανίζεται έτοιμη να καταθέσει νέα αίτηση. Ο μόνος τρόπος να γίνει δεκτή αυτή είναι να εμφανιστεί αυτή τη φορά με μεγαλύτερη συναίνεση από την πλευρά των εργαζομένων. Το "απεργιακό φύλλο" είναι το όχημα προς αυτή την κατεύθυνση, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις κάποιων απ’ όσους συμμετέχουν σ’ αυτό.
Έχει ήδη εκφραστεί δημόσια η πρόθεση να μεταβληθεί αυτό το υβρίδιο σε πραγματικό επαγγελματικό φύλλο, το οποίο θα εκδίδεται από κάποιο σχήμα που θα παρακάμπτει -με τη σύμφωνη βέβαια γνώμη της- την Χ.Κ. Τεγόπουλος, προκειμένου να αποφύγει τα χρέη που τη βαρύνουν. Μάλιστα συντάκτης που μετέχει σήμερα στην επιτροπή του "τύποις απεργιακού" φύλλου (δικός τους είναι ο χαρακτηρισμός) δεν δίστασε να προτείνει στη συνέλευση των συντακτών να μεταβληθεί το φύλλο σε οιονεί εκπρόσωπο τραπεζικών συμφερόντων!
Η παράκαμψη της Χ.Κ. Τεγόπουλος και η μεταβίβαση του τίτλου σε κάποια άλλη εταιρεία "ελεύθερη βαρών" προβλεπόταν και στην αίτηση για το άρθρο 99 που απορρίφθηκε (σ. 50). Δεν πρέπει λοιπόν να εκπλήσσει κανέναν.
Από τη στιγμή που ανέλαβε την επιχείρηση η σημερινή ιδιοκτησία της Χ.Κ. Τεγόπουλος, το 2007, διαφάνηκε μια ανεξήγητη πρόθεσή της να απαξιώσει την επιχείρηση, να τη μικρύνει, να την προσαρμόσει στα προσωπικά της πρότυπα. Προηγήθηκε η εκδίωξη των σημαντικότερων διευθυντικών στελεχών, που συνοδεύτηκε με πρωτοφανή εκστρατεία απαξίωσής τους. Ακολούθησαν σποραδικές απολύσεις ανεπιθύμητων συντακτών και μαζικές απολύσεις στο πιεστήριο. Σειρά είχαν μετά ορισμένες στήλες με αναγνωσιμότητα που καταργήθηκαν με το έτσι θέλω (Ιός, Ρουμελιώτης, Μιχαηλίδης). Οι καθαρά εκδοτικές κινήσεις ήταν αυτοκτονικές: υποκατάσταση πετυχημένων ενθέτων με νέα δαπανηρά που απέτυχαν και έκδοση εβδομαδιαίου free press, το οποίο λειτούργησε ευθέως ανταγωνιστικά προς την εφημερίδα.
Και το αποκορύφωμα: την πιο κρίσιμη στιγμή για την οικονομική επιβίωση της επιχείρησης (αρχές 2009) πουλήθηκε η κερδοφόρα Χρυσή Ευκαιρία και ποσό 50 εκατ. ευρώ πήγε στους μετόχους του ομίλου με τη μέθοδο "επιστροφής κεφαλαίου". Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ο υπερδανεισμός και το πρόβλημα ρευστότητας της επιχείρησης. Η σημερινή κατάληξη είναι αυτή που δεν φαίνεται στο "τύποις απεργιακό φύλλο". Πολυδιάσπαση των εργαζομένων, εξαναγκασμός δεκάδων σε απόλυση χωρίς αποζημίωση, άρνηση καταβολής δεδουλευμένων, άρνηση αναγνώρισης ακόμη και των επισχέσεων εργασίας, συνθήκες εργασιακού κανιβαλισμού κάτω από "αντιμνημονιακά" συνθήματα, απεργίες με την ευλογία του αφεντικού.
Όλα αυτά δεν είναι γνωστά στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας, παρά το γεγονός ότι σπέρματα της αλήθειας έχουν καταγραφεί σε αρκετά διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης. Μπορεί όμως καθένας να διαπιστώσει την ακρίβεια όσων σημειώνουμε εδώ, αν διαβάσει προσεκτικά ακόμα και το ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων, ο οποίος συμμετέχει στο υβριδικό εγχείρημα. Ειδικά ας διαβαστεί το "ρεπορτάζ" από την τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας στις 14.6.2012⁴.
Τότε θα διαπιστώσουν και όσοι παρασύρθηκαν από την αυτονόητη λάμψη του "απεργιακού φύλλου" ότι έπεσαν θύματα μιας πλαστής εικόνας.

* Μέλος της συντακτικής επιτροπής των γνήσιων απεργιακών φύλλων και ήδη απολυμένος χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης από την Χ.Κ. Τεγόπουλος.

1 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_14.html.
2 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_3523.html.
3 Βλ. σχετ. http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr, http://www.thepressproject.gr/mediadetails.php?id=22955 και tvxs.gr/node/97591.
4 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/06/blog-post_14.html.

Για τα “τυποις απεργιακά” φύλλα της Ελευθεροτυπίας

της Αφροδίτης Πολίτη 

πηγή: η Λέσχη

Για τα “τυποις απεργιακά” φύλλα της Ελευθεροτυπίας

Πώς να έχετε και την απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο

Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους  και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο; Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ουλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας; Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;

«ΔΕΙΓΜΑΤΑ» ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

του Γιώργου Δελαστικ

Χωρίς τη βοήθεια των συναδέλφων που κάνουν το ρεπορτάζ του ΠΑΣΟΚ -οι οποίοι και οι ίδιοι τηλεφωνούσαν, ρωτούσαν και κρατούσαν σημειώσεις για να μην ξεχάσουν τα άγνωστα σχεδόν ονόματα που τους έλεγαν – ήταν αδύνατον χθες να αναγνωρίσουμε τους φίλους του προέδρου του κόμματος που είχαν προωθηθεί σε θέσεις υπουργών και υφυπουργών. Σαφώς...

μεγαλύτερη κοινωνική επιφάνεια και αναγνωρισιμότητα είχαν οι προερχόμενοι από το χώρο της ΔΗΜΑΡ υπουργοί Δικαιοσύνης και Διοικητικής Μεταρρύθμιση Αντώνης Ρουπακιώτης και Αντώνης Μανιτάκης, η οποία πάντως απέφυγε και αυτή να υπουργοποιήσει πολιτικά της στελέχη.

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ

  Αρ. 02            

  Α. Η εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα του Κόμματος               

 1. Το αποτέλεσμα των επαναληπτικών εκλογών της 17^ης του Ιούνη συνιστά για το Κόμμα μας μία πρωτοφανούς έκτασης εκλογική ήττα, που δεν βρίσκει το ανάλογό της στην πρόσφατη ιστορική του διαδρομή και που θα επιδράσει αποφασιστικά στην παραπέρα πορεία του. Το Κόμμα μας έχασε 258.893 ψήφους, δηλαδή το 48.29% της εκλογικής του δύναμης, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στις εκλογές  της 6^ης του Μάη. Από 26 βουλευτές, που είχε εκλέξει, στις επαναληπτικές εκλογές εξέλεξε μόνο 12. Ενώ στην κατάταξη, κατά την εκλογική δύναμη, των κομμάτων που εισέρχονται και αντιπροσωπεύονται στη βουλή κατρακύλησε στην τελευταία θέση.

Οι κόκκινες γραμμές του ‘’κόμματος του ευρώ’’ και οι ‘’δηλώσεις φρονήματος’’

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ξαφνικά,πολλά επιτρέπονται. Επαναδιαπραγμάτευση, διαπραγμάτευση, αναθεώρηση, απαγκίστρωση, επανεξέταση. Κοίτα να δεις πόσο πλούσια είναι η ελληνική γλώσσα και το είχαμε ξεχάσει!  Δίνεται πράσινο φώς  ακόμη και για να μπει  στο τραπέζι η συζήτηση για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 582 ευρώ καθαρά (θυμίζει λίγο το γνωστό ανέκδοτα με το Χότζα και το γουρούνι), το δε επίδομα ανεργίας να χορηγείται επί 2 χρόνια κατά ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και πιθανά επί 3 χρόνια κατά ΣΕΒ (ομολογία θάλασσας μακροχρόνιας ανεργίας,)…

Πως έτσι ξαφνικά; Υπάρχει το ΠΡΙΝ, της μαζικής καταδίκης και απόρριψης των μνημονίων από το λαό στις 6 Μάη. Υπάρχει κυρίως όμως ο φόβος του ΜΕΤΑ, για τους ολιγάρχες του πλούτου και τους πολιτικούς υπηρέτες τους.

Η αγωνία τους είναι να διασφαλιστούν τα κεφαλαιώδη για αυτούς θέματα. Και θέτουν τις απαράβατες κόκκινες γραμμές τους, τα απροσπέλαστα όρια  που δεν επιτρέπεται να διαβεί κανείς.

Τι λοιπόν δεν μπορεί να μπει στη συζήτηση;

Δήλωση πρώτη:  ‘’ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ κάθε σκέψη για έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ’’

Πρώτα απ’ όλα  απαγορεύεται οποιαδήποτε σκέψη ότι μπορούμε να ζήσουμε έξω από την θηλιά της ευρωζώνης και της ΕΕ. Επιτρέπεται μια μουρμούρα για τα μνημόνια και την τρόικα, αλλά όχι και να ονοματίζεται η τελευταία με τα συστατικά της μέρη:  ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ.

Πρέπει να μας προβληματίσει ποιοι αποτελούν αυτό το μεγάλο φανατικό ‘’κόμμα του ευρώ’’ που θέλει να μας τρομοκρατήσει. Η ίδια η ΕΕ που μας είχε πελάτες τόσα χρόνια και επέβαλε τα μνημόνια. Τα κόμματα των μνημονίων, δηλαδή ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ. Από κοντά οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που θεωρούν ‘’αυτοκτονία’’ την αποχώρηση από Ευρωζώνη. Και φυσικά ο ΣΕΒ δια του προέδρου του και όλος ο κόσμος του κεφαλαίου που έκανε πάρτι τόσα χρόνια με αυτό το δεσμός αίματος και συμφέροντος με την ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία στην πλάτη των εργαζομένων.

Τι απαιτούν όλοι αυτοί; Θέλουν οι δυνάμεις της αριστεράς 10 φορές την ημέρα να φωνάζουν δυνατά: ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ μια προοπτική ρήξης με την ΕΕ! Και δυστυχώς το καταφέρνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ  διευκρινίζει όχι μόνο ότι δεν τάσσεται υπέρ της αποχώρησης από την ευρωζώνη, αλλά ότι θα κάνει και ότι μπορεί για να σωθεί το ευρώ!

Δήλωση δεύτερη:  ‘’Δεν υπάρχουν λεφτά!’’

Κάθε σκέψη για άμεση ανακούφιση των εργαζομένων, των φτωχών, των ανέργων, των νέων, ρίχνεται στην πυρά.

Υπάρχουν απλά ερωτήματα.

• Θα επανέλθουν 13^ος και 14^ος μισθός σε ΔΕΚΟ και δημόσιους υπαλλήλους;
• Θα καταργηθεί το χαράτσι της ΔΕΗ ή θα μιλάμε μόνο για ‘’εξαιρέσεις’’ κατά τη Βενιζέλεια λογική;
• Θα καταργηθεί η  λεγόμενη ‘’εισφορά αλληλεγγύης’’, δηλαδή ο κεφαλικός φόρος  σε ύψος 1-4% του μισθού σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα;
• Θα επανέλθει εδώ και τώρα η φορολογική κλίμακα, εκεί που ήταν;

Αυτά τα τέσσερα οικονομικά μέτρα των μνημονίων στοίχισαν σε κάθε οικογένεια 3.000 έως 10.00 ευρώ. Είναι, παράλληλα, τα μέτρα με άμεσο δημοσιονομικό αντίκρισμα, δηλαδή συγκεντρώνουν χρήματα από το λαό και τα μεταφέρουν στους δανειστές για την εξυπηρέτηση του χρέους.  

Η κατάργησή τους,   συνιστά  το κριτήριο της πραγματικής ακύρωσης των μνημονίων και  της άμεσης ανακούφισης.

Η διατήρησή  τους, όπως προκύπτει από το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ,  οδηγεί στην αντικατάσταση των μνημονίων 1 και 2 με ένα μνημόνιο 3, το οποίο με διάφορες παραλλαγές ονομάζεται ‘’πρόγραμμα ..ανάπτυξης’’.

Οι δυνάμεις της αριστεράς καλούνται 10 φορές την μέρα να πουν ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ σε κάθε σκέψη ότι πρέπει να γυρίσουν πίσω τα κλεμμένα, για να μην κατηγορηθούν για …λαϊκισμό και ‘’παροχολογία’’. Και δυστυχώς ανταποκρίνονται. ‘’Δεν είμαστε αστικό κόμμα για να υποσχόμαστε παροχές’’, διευκρινίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιστρέφοντας τα πράγματα και βαφτίζοντας ‘’παροχές’’ τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζομένων.

Δήλωση τρίτη: ''Πιστεύω στην επιχειρηματικότητα...''

Επιτρέπονται καταδίκες σε αναθέματα για το ‘’φαύλο πολιτικό σύστημα’’, οπωσδήποτε και για την καταστροφική ‘’πολιτική διαχείριση από τις παρελθούσες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ’’, αλλά όχι και  σκέψεις για μέτρα ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία. Να μην πούμε για τον καπιταλισμό και την κρίση του που πρέπει να εξοριστούν από τη συζήτηση.

Δεν είναι μόνο οι εφοπλιστές που για άλλη μια φορά παρακαλούνται να δώσουν από μόνοι τους, ότι προαιρούνται. Η επιχειρηματική δράση αναγορεύεται σχεδόν σε ‘’ιερή αγελάδα’’, που πρέπει να χαίρει το σεβασμό όλων.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα μπορούσε κανείς να μιλά ενάντια στην ‘’τραπεζοκρατία’’ ή τους ‘’κρατικο-δίαιτους διαπλεκόμενους’’ επιχειρηματίες και ειδικότερα τους καναλάρχες. Οι υπόλοιποι εξαγνίζονται. Πολύ κακά τα νέα για τους 1,5 εκατομμύριο ανέργους και το μισό εκατομμύριο όσων εργάζονται χωρίς να πληρώνονται.

Ποιον κατηγορεί το κόμμα του ευρώ;

Φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι οι συστημικές δυνάμεις, με πρωτοφανή αγριότητα, επιτίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ, για πράγματα που όχι μόνο δε λέει, αλλά και δε φείδεται ‘’δηλώσεων φρονήματος’’. Δεν είναι όμως παράλογο.

Πρώτα απ’ όλα, οι δυνάμεις του αστικού μπλοκ επιτίθενται σε αυτό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να αποτελεί την βάση της αριστερής πολιτικής σήμερα, το περιεχόμενο ενός αναγκαίου αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Για να αποκλείσουν όσο γίνεται την πιθανότητα το τρίπτυχο ‘’κατάργηση των μνημονίων-διαγραφή του χρέους, αποχώρηση από ευρωζώνη, κλονισμός του κεφαλαίου με αντικαπιταλιστικά μέτρα υπέρ των εργαζομένων και των ανέργων’’, να αποτελέσει σημείο αναφορές του αριστερού και λαϊκού κινήματος στις επικίνδυνες στροφές της αναμέτρησης της επόμενης μέρας.

Οι συντηρητικές δυνάμεις, γνωρίζουν, δυστυχώς καλύτερα από την αριστερά, ότι το ζητούμενο δεν βρίσκεται κυρίως  στα εκλογικά ποσοστά, ούτε στους κυβερνητικούς συνδυασμούς. Το ουσιώδες είναι το πραγματικό πολιτικό βάρος της μιας  ή άλλης πολιτικής κατεύθυνσης  μέσα στη συνείδηση του κόσμου και το επίπεδο οργάνωσης του.

Άλλωστε, για αυτό το λόγο επανελήφθησαν οι εκλογές.  Το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ και με δηλωμένη την ‘’προθυμία’’ της ΔΗΜΑΡ, είχαν τα κοινοβουλευτικά νούμερα να κάνουν μια  μαύρη κυβέρνηση και στις 6 Μάη. Θα γινόταν έκρηξη, αν δεν εξασφάλιζαν συναίνεση τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα σπάσουμε τις κόκκινες ζώνες;

Έχουν σαφή πολιτικό στόχο σήμερα. Να κλείσουν το πολιτικό ρήγμα. Να μετατοπίσουν προς τα δεξιά τη συνείδηση του κόσμου, με κρίκο τη δεξιά μετατόπιση της αριστεράς. Και εδώ εκμεταλλεύονται την αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ, την υποχωρητικότητα  του, την αγωνία του να τετραγωνίσει τον κύκλο αναζητώντας λύσεις ανακούφισης εντός ευρώ, ΕΕ, χρέους, μνημονίων και κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Το ζήτημα είναι, ωστόσο, ανοιχτό. Για αυτό κλιμακώνεται η αντι-αριστερή πίεση και η αντικομουνιστική υστερία. Παρά το γεγονός ότι δεν προβάλλεται η αναγκαία αριστερή πολιτική, ούτε κανένα …κομμουνιστικό πρόγραμμα.  Υπάρχει ο παράγοντας που λέγεται λαός. Αυτός είναι το μεγάλο διακύβευμα στα γαβγίσματα της εξουσίας και των σφουγγοκωλάριων της. Να τραβήξουν τη σκέψη του έξω και μακριά από κάθε λογική επιθετικής λαϊκής πρωτοβουλίας και μαζικού κοινωνικού πολιτικού αγώνα. Εδώ εντάσσεται και η απαίτηση για το πιο σημαντικό ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ που απαιτούν: Καταδίκη κάθε ‘’μονομερούς ενέργειας’’, δηλαδή υποταγή.

Να γιατί είμαστε εδώ σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν διστάζουμε να κοιτάξουμε τον αντίπαλο στα μάτια. Να δώσουμε τη μάχη για την αναγκαία  αριστερή πολιτική, το απαραίτητο για την ανακούφιση και το μέλλον του λαού πρόγραμμα. Να προτάξουμε τον βασικό δρόμο επιβολής τους, μέσα από το σκληρό και παρατεταμένο αγώνα από ένα οργανωμένο και συνειδητοποιημένο λαό. Είναι μια μάχη και πάνω από το μπόι μας. Για ολόκληρη την αριστερά και το μαχόμενο κόσμο. Σε συνθήκες που ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς σπεύδει να  φωνάξει ΕΝΤΟΣ! Και το ΚΚΕ δηλώνει  ΑΠΩΝ!. Για μας, δεν είναι μάχη καταγραφής, αλλά προοπτικής.

Σύντομη Περιγραφή: 

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ξαφνικά,  πολλά επιτρέπονται. Επαναδιαπραγμάτευση, διαπραγμάτευση, αναθεώρηση, απαγκίστρωση, επανεξέταση. Κοίτα να δεις πόσο πλούσια είναι η ελληνική γλώσσα και το είχαμε ξεχάσει! Υπάρχουν όμως  και αυτά που απαγορεύονται. Τα κεφαλαιώδη για τον αστικό κόσμο θέματα. Θέτουν τις απαράβατες κόκκινες γραμμές τους, τα απροσπέλαστα όρια  που δεν επιτρέπεται να διαβεί κανείς. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δίνει  μια μάχη πάνω και  από το μπόι της. Για ολόκληρη την αριστερά και το μαχόμενο κόσμο. Σε συνθήκες που ο ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς σπεύδει να  φωνάξει ΕΝΤΟΣ! Και το ΚΚΕ δηλώνει  ΑΠΩΝ!.

 

 

πηγή:αριστερό blog

Κρίση, εκλογές και αριστερά

  Δημοσιεύτηκε: αριστερό blog

Αλέκος Αναγνωστάκης

Η Χαμένη δεκαετία του διεθνούς καπιταλισμού

Η φράση «χαμένη δεκαετία» αφορά τη μακροχρόνια εμπειρία συσσώρευσης χρεών μαμούθ, οικονομικής στασιμότητας και αποπληθωρισμού που βίωσε η Ιαπωνία στα μέσα της δεκαετίας του ’90. «Αν δεν δράσουμε από κοινού», προειδοποιεί η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, «η παγκόσμια οικονομία διατρέχει τον κίνδυνο ενός πτωτικού σπιράλ αβεβαιότητας, μιας αλυσιδωτής χρηματοοικονομικής αστάθειας και πιθανής κατάρρευσης της ζήτησης. Διατρέχουμε τον κίνδυνο αυτού που κάποιοι σχολιαστές ήδη αποκαλούν χαμένη δεκαετία. Η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε μια αβέβαιη και επικίνδυνη φάση». Και έχει δίκιο.

Στις χώρες που εκδηλώθηκε η κρίση, ως θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης προσλαμβάνουν πλέον εκείνους που στις περασμένες δεκαετίες εθεωρούντο ως έναρξη εισόδου σε κρίση (0,2%-2,5%). Στις δε αναδυόμενες οικονομίες (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Τουρκία) οι ρυθμοί ανάπτυξης επιβραδύνονται. Το πλέον σοβαρό όμως είναι πως εξακολουθεί να μην παρατηρείται μια τάση επιστροφής κεφαλαίων από τον υπεραναπτυγμένο χρηματοπιστωτικό τομέα προς την πραγματική λεγόμενη οικονομία (690 τρισ. δολάρια, 10 φορές πάνω το παγκόσμιο ΑΕΠ εξακολουθούν να «ίπτανται» στον τομέα αυτό).

Στην Ελλάδα η αποσάθρωση των αμοιβών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, η υπερφορολόγηση των πολιτών, η στάση πληρωμών του Δημοσίου στο εσωτερικό σε συνδυασμό με μαζικά λουκέτα μικρομεσαίων, προς το παρόν, επιχειρήσεων, έχει οδηγήσει τα πράγματα σε οριακό σημείο. Οι περισσότερες από τις τράπεζες, παρά τα 100 δισ. ευρώ που έχουν λάβει και τα αναμενόμενα 50 από την ανακεφαλαιοποίηση, δεν μπορούν να λάβουν απευθείας ρευστότητα από την ΕΚΤ λόγω έλλειψης κατάλληλου ενεχύρου. Αναγκάζονται επομένως να λαμβάνουν ρευστότητα με το σταγονόμετρο από την ίδια την Τράπεζα της Ελλάδος με σοβαρότατο αντίκτυπο στην αγορά. Σε συνδυασμό με τα σύννεφα πτωτικών τάσεων που εμφανίζονται στον τουρισμό, δικαιολογείται το ενδεχόμενο, με το τέλος της τουριστικής σεζόν, εκδήλωσης, σε περιοχές της επικράτειας, ακόμη και ανθρωπιστικής κρίσης ως συνέπεια της οικονομικής.

Τα δημοσιεύματα του Τύπου, ξένου και ελληνικού, περί εξόδου από το ευρώ αποτελούν, βραχυχρόνια, μέσο πίεσης. Αντανακλούν όμως ενδυναμούμενη μεσοπρόθεσμη τάση των αστικών επιτελείων που συνειδητοποιούν ότι η έξοδος του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού από το ευρώ είναι πλέον ανεπιθύμητο μεν, αναπόφευκτο δε, σοβαρό ενδεχόμενο αν θέλουν να τη διατηρήσουν σαν ένα είδος χρήσιμης ειδικής οικονομικής ζώνης. Ενδεχόμενο που σχετίζεται άμεσα με τις εξελίξεις στην Ισπανία. Τυχόν αδυναμία αποπληρωμής του συνολικού χρέους της, ύψους 2,4 τρισ.(!) δολαρίων, δημιουργεί μια νέα ποιοτική κατάσταση με απρόβλεπτες εξελίξεις. Το δημόσιο χρέος της Ισπανίας εκτινάχθηκε στο 78% από το 67% το 2011 και το ιδιωτικό στο 227% του ισπανικού ΑΕΠ.

Υπεραντιδραστική αστική επίθεση

Στις 29 Μαΐου, σε συνθήκες οικονομικής αστάθειας ολόκληρης της ευρωπαϊκής ηπείρου, σαθρής παγκόσμιας αντιδραστικής ανάπτυξης, και ενώ το ελληνικό πρόβλημα να οξύνεται και η Ισπανία να γίνεται η νέα «εστία φωτιάς», είδε το φως της δημοσιότητας ένα «νέο» ολοκληρωμένο σχέδιο πολιτικής αντιμετώπισης της κρίσης. Το πρόγραμμα καταρτίστηκε στα πρότυπα της «Ατζέντας 2010 για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις» που είχε εκπονηθεί από τον τότε σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο και μετέπειτα στέλεχος του ρώσικου μονοπωλίου ενέργειας Γκάζπρομ, Γκέρχαρντ Σρέντερ. Σοσιαλδημοκράτες και χριστιανοδημοκράτες προτείνουν από κοινού, στο όνομα των ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών, τους βασικούς άξονες υπεραντιδραστικής εξόδου από την ύφεση, αποκαλύπτοντας ξανά και ξανά το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα που σχεδιάζουν για τους κολασμένους του 21ου αιώνα.

Τα βασικά σημεία του προσχεδίου, όπως δημοσιεύτηκαν στο γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ, περιλαμβάνουν:

Πρώτο, τη δημιουργία, με τη συνοδεία ελκυστικών φοροαπαλλαγών, ειδικών υπηρεσιών (π.χ. ειδικών ταμείων) ιδιωτικοποιήσεων στα πρότυπα της Τρόιχαντ, η οποία είχε αναλάβει την πώληση κρατικών επιχειρήσεων της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, για «να μειωθεί δραστικά ο υψηλός αριθμός οργανισμών και υπηρεσιών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Δημοσίου, σε πολλές χώρες ειδικά του ευρωπαϊκού Νότου».

Δεύτερο, την εισαγωγή ενός αντιδραστικότερου μοντέλου περιορισμένης απασχόλησης, που αποκαλείται «μίνι δουλειά», με μικρότερη φορολόγηση και εισφορές. Το μοντέλο «μίνι δουλειά - μίνι αμοιβή» ως μόνιμη εργασιακή σχέση συνοδεύεται από μέτρα παραπέρα χαλάρωσης των όρων για απολύσεις.

Τρίτο, δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών (ΕΟΖ) για εγκατάσταση βιομηχανικών επιχειρήσεων στο πρότυπο που χρησιμοποίησε η Κίνα.

Τέταρτο, χρηματοδότηση μικρής και μεσαίας κλίμακας επενδύσεων, μέσω κρατικού χρηματοπιστωτικού φορέα που θα έχει αναπτυξιακό ρόλο.

Πέμπτο, υιοθέτηση προγραμμάτων που θα βοηθούν τη δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στο πρότυπο των προγραμμάτων που «τρέχει» η γερμανική αναπτυξιακή τράπεζα KfW.

Έκτο, ανάπτυξη ενός διπλού εκπαιδευτικού συστήματος που θα συνδυάζει θεωρητική εκπαίδευση σε επαγγελματικό σχολείο και μαθητεία σε επιχείρηση συγκεκριμένου κλάδου.

Το πρόγραμμα έχει γενική ισχύ. Αφορά τόσο τις χώρες του Νότου όσο και τις χώρες του ανεπτυγμένου Βορρά. Η αστική πολιτική λοιπόν αντεπιτίθεται. Το ερώτημα είναι, γιατί;

Μια από τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην τωρινή δομική κρίση του καπιταλισμού και στις αντίστοιχες προηγούμενες, έγκειται ακριβώς στο ότι στην ουσία ο σημερινός καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του. Η υπεραυτοματοποίηση, η ταχύτητα και ο όγκος διάδοσης δεδομένων, οι ραγδαίες ανακαλύψεις στην τεχνολογία, τη βιοτεχνική και τη ρομποτική, στην εφαρμογή τους, συνταράσσουν τους όρους, τους χρόνους, την οργάνωση, τους ρυθμούς και την ποιότητα παραγωγής. Διαταράσσουν τη γεωστρατηγική σημασία χωρών. Θέτουν με νέους όρους το ζήτημα του χρόνου εργασίας, τη σχέση του εργάτη δημιουργού με τα ίδια τα δημιουργήματά του. Στην ουσία, οι παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος ο καπιταλισμός επαναστατικοποιεί, ιδιοποιείται, διαστρέφει και επιχειρεί να ακρωτηριάζει, δεν μπορεί να τις εσωτερικεύσει χωρίς σοβαρές διαταραχές στη λειτουργία του.

Μπροστά σε αυτή τη νέα κατάσταση της ιστορίας και σε αυτή την ιστορία της νέας κατάστασης, οι καπιταλισμός –άρα και οι διαχειριστές του– είναι αναγκασμένος, προκειμένου να μην τα χάσει όλα, να περνά σε ολοένα και αντιδραστικότερες πολιτικές. Γι’ αυτό και τη βασικότερη παραγωγική δύναμη, την εργατική δύναμη, την ακρωτηριάζει πετσοκόβοντας τα δικαιώματα και περιορίζοντας τις ανάγκες της κάτω και από το όριο αναπαραγωγής της. Εξ ου και οι μισθοί των 180-400 ευρώ, οι συντάξεις βοηθήματα και η εμπορευματοποιημένη περίθαλψη των γενοσήμων.

Σημειωτέον πως στις 27 σελίδες του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει ούτε μια φορά ο όρος καπιταλισμός, ούτε μια φορά ο όρος καπιταλιστική κρίση. Η κρίση αντιμετωπίζεται ως υποκειμενικό αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης των δεξιών λαϊκών κομμάτων και της σοσιαλδημοκρατίας.

Οι αστοί κυνηγούν ως το τέλος το νέο καπιταλιστικό όνειρο. Να διαμορφώσουν –αξιοποιώντας τη σημερινή κρίση– παραγωγικές, κοινωνικοπολιτικές και γεωστρατηγικές προϋποθέσεις προκειμένου να κατακτήσουν τη «διαιώνιση» της αναπαραγωγής του καπιταλισμού σε μια νέα και ανώτερη, αν είναι δυνατόν, μακρά περίοδο δυναμικής ανάπτυξης και κερδοφορίας. Μια τέτοια όμως προοπτική, με βάση τη σημερινή έκρηξη όλων των θεμελιακών του αντιφάσεων, είναι αδύνατη. Αν ο καπιταλισμός μετά την κρίση του ’73 έπεσε, κατά μέσο όρο, κατά 50% στους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης του ΑΕΠ σε σχέση με τη χρυσή περίοδο 1945-70, τότε στην τρέχουσα κρίση και μετά οι ρυθμοί ανάπτυξης θα είναι σαθροί και αναιμικοί, προετοιμάζοντας την επόμενη.

Για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης και προοπτικής οργανώνουν και προωθούν πρωτοφανείς αλλεπάλληλες και ολοένα αντιδραστικότερες αναδιαρθρώσεις στο παραγωγικό καπιταλιστικό μοντέλο. Μια υπεραντιδραστική ανασυγκρότηση όλων των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων με πυρήνα το δομικό κατακερματισμό και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. Αυτή η σύγχρονη αστική πολιτική της συνολικής κοινωνικής βαρβαρότητας δεν είναι επομένως απλώς μια πολιτική επιλογή των κυρίαρχων κύκλων. Δεν αποτελεί παράδοξη εμμονή ή κάποιο αυτόματο αποτέλεσμα μόνο των αρνητικών συσχετισμών που δημιουργήθηκαν από την τεράστιας σημασίας ήττα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς, τον περασμένο αιώνα. Η τάση για μια υπεραντιδραστική στροφή διαρκείας σε βάρος της εργασίας αποτελεί θεμελιώδη και αναγκαία πλευρά των κυρίαρχων χαρακτηριστικών της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας. Τάση που θα προωθείται μέσα από διαφορετικές ιστορικές τακτικές και πολιτικές ανάλογα με τις καμπές της ταξικής πάλης.

Αυτή ακριβώς η αστική στρατηγική υιοθετείται από τα λαϊκά κόμματα και τη χρεοκοπημένη σοσιαλδημοκρατία. Πολιτική, ίδια στον πυρήνα της από τη δεκαετία του ’90, που κλιμακώνεται και ξεγυμνώνεται όλο και περισσότερο και αποκτά αποκρουστικότερα κανιβαλικά χαρακτηριστικά στη νέα κατάσταση της τέταρτης μεγαλύτερης στην ιστορία του καπιταλισμού κρίσης.

Αυτή την πολιτική προσαρμόζουν και προωθούν στην Ελλάδα τα αστικά κόμματα με αιχμή του δόρατος τη ΝΔ και από κοντά το ΠΑΣΟΚ που καταρρέει, η Δράση, και τα ακροδεξιά, συστημικά, βρυξελλιώτικα συμπληρώματα τύπου ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή.

Για να την προωθήσουν οφείλουν να καθαρίσουν με το κίνημα και την Αριστερά. Τόσο με την παρούσα ενοχλητική παρουσία και αξιοσημείωτη δράση τους που εμποδίζει αλλά δεν ανατρέπει ακόμη, όσο κυρίως με το ανεπιθύμητο μέλλον της ουσιαστικής αναγέννησης και νικηφόρας δυνητικής προοπτικής τους.

Οι αστοί πολιτικοί καθώς και διανοούμενοι - γελωτοποιοί που τους συνοδεύουν, γνωρίζουν θαυμάσια πως δεν μπορούν να απαλλαγούν από το εργατικό κίνημα. Γι’ αυτό υποκλίνονται τάχα στο απεργιακό δικαίωμα, αρκεί αυτό να μη διαταράσσει τη λειτουργία της αγίας αγοράς. Αρκεί να είναι απαλλαγμένο από την εργατική πολιτική. Την πολιτική δηλαδή που ανακόπτει τη σχέση μισθών - κερδών υπέρ των πρώτων. Διαταράσσει τις διεθνείς σχέσεις του κεφαλαίου υπέρ του εργατικών, λαϊκών διεθνών σχέσεων. Αποδυναμώνει τη σύγχρονη υπεραντιδραστική αστική δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος - στρατηγείο της καθολικής παρακολούθησης και καταστολής, υπέρ των εργατικών οργάνων και συλλογικοτήτων, σύγχρονων και μη.

Αυτή την ολοκληρωτική πολιτική συμπυκνώνει ο πεντάλογος - ολοκληρωτικό παραλήρημα του Σαμαρά στο οποίο επιλέγει ως αντίπαλους «όσους επί δεκαετίες έδιωχναν επενδύσεις κι έκλειναν επιχειρήσεις. Όσους θέλουν ανοχύρωτες τις πόλεις μας από τους λαθρομετανάστες. Όσους θέλουν τη διάλυση της Αστυνομίας. Όσους αποκλείουν λιμάνια, διώχνουν τουρίστες, παραλύουν την οικονομική ζωή. Όσους επιμένουν στον κρατισμό και στη σπατάλη. Όσους τάζουν παροχές από λεφτά που δεν υπάρχουν. Όσους προτείνουν μέτρα που μας βγάζουν άμεσα από το ευρώ και αποκόπτουν τη χώρα από τη μοναδική ευκαιρία της νέας Ευρώπης». Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, η Μπακογιάννη, o Μάνος και ο Καρατζαφέρης, αυτοί οι πιστοί του αστικού φιλελευθερισμού, προσπαθούν, ως ρωμαίες εταίρες, σεμνότυφα να ντυθούν τη μισοαντιμνημονιακή τάχα τήβεννο για να κρύψουν τη σύγχρονη ολοκληρωτική πανοπλία τους που στρέφεται εναντίον αυτών ακριβώς που τους καλούν να τους ακολουθήσουν.

Η συνειδητή αυτή ποιοτική υπεραντιδραστική αντεπίθεσή τους συνιστά μια τρομακτική απειλή για την ειρήνη, την επιβίωση, τις ελευθερίες, τα δικαιώματα των καταπιεσμένων, τις κατακτήσεις του κοινωνικού πολιτισμού της ανθρωπότητας.

Η πολιτική αυτή και οι εκφραστές τους επιβάλλεται και μπορεί να ηττηθούν!

Προκειμένου όμως να υλοποιηθεί αυτή η αναγκαιότητα, απαιτείται, με επιδίωξη και προοπτική, αντίθετα από την πολιτική του ΚΚΕ, μια τεράστια συγκέντρωση και συστράτευση εργατικών και διανοητικών δυνάμεων. Δυνάμεις που θα αντληθούν από τη σημερινή εργατική τάξη και τα πληττόμενα μεσαία λαϊκά στρώματα. Απαιτείται επομένως ένα σύγχρονο αντικαπιταλιστικό, βαθιά εργατικό, ουσιαστικά λαϊκό και σύγχρονα ενιαίο μέτωπο νίκης και ανατροπής, στον πυρήνα του οποίου θα δρα το ταξικά αναγεννώμενο –εδώ, στις σκληρές αναμετρήσεις και τολμηρές αναζητήσεις– νέο εργατικό κίνημα. Και μια Αριστερά σκεπτόμενη, δημοκρατική και επαναστατική η οποία, με λοκομοτίβα το επαναστατικό κόμμα του 21ου αιώνα, θα ενώνει αντί να χωρίζει, θα εμπνέει αντί να καθηλώνει.

Στις δεκατρείς χιλιάδες πεντακόσιες λέξεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ οι όροι «εργατικό κίνημα», «λαϊκό κίνημα», «κίνημα νεολαίας», η πολιτική κουλτούρα και επιδίωξη συγκέντρωσης λαϊκών δυνάμεων ως πολιτικών δημιουργών, λείπουν. Το μέσο - εργαλείο που θα υλοποιήσει το κυβερνητικό πρόγραμμα είναι η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - «ήρεμη δύναμη». Το κίνημα ως όρος αναφέρεται μια φορά ως «ζωντανό κίνημα» - στοιχείο «ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού» ο οποίος επέρχεται διά της «δημοκρατικής διαβούλευσης». Το απαιτούμενο όμως είναι ένα ηγεμονικό σχέδιο του εργατικού κινήματος που υλοποιείται από τους καταπιεσμένους για τους ίδιους.

Μαστίγιο και καρότο

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μαΐου εγκαινιάζει μια νέα περίοδο «δύναμης του αδύνατου», που παραμένει αδύνατος και «αδυναμίας του δυνατού», που παραμένει ωστόσο δυνατός. Μια πρώτη διαφιλονικούμενη καταδίκη των πολιτικών του Μνημονίου και του δικομματισμού. Από τους 3.300.000 ψηφοφόρους, οι οποίοι απομακρύνθηκαν από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ , 1.250.000 στράφηκαν προς την Αριστερά (συνυπολογίζεται αφαιρετικά και η ΔΗΜΑΡ), 1.300.000 σε αστικά και ακροδεξιά κόμματα –συν 440.000 στη Χρυσή Αυγή– και περίπου 600.000 προτίμησαν την αποχή. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά 2.200.000, το 31% περίπου του εκλογικού σώματος (26% ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), στέκεται θετικά, ιδιαίτερα σε εργατουπόλεις και εργατοσυνοικίες, στην υπάρχουσα Αριστερά.

Αυτή η πολιτική μετατόπιση των λαϊκών στρωμάτων κρύβει μέσα της ποιοτικά χαρακτηριστικά που δεν συνιστούν ακόμη ποιοτική μεταβολή. Συμπυκνώνουν και αποκαλύπτουν το ίδιο το πολιτικό επίπεδο και τη θετική δυναμική του κινήματος στην προηγούμενη περίοδο.

Το αστικό πολιτικό σύστημα προσπαθεί να βγει από μια κατάσταση αιφνιδιασμού και σοβαρών δυσκολιών. Στη διαχείριση της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, μαζί με το ντόπιο πολιτικό προσωπικό και την εγχώρια αστική τάξη που πελαγοδρομούν, αποφασιστικό ρόλο παίζουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, κυρίως Βερολίνο και Παρίσι. Γνωρίζουν καλά τα πολιτικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως καίγονται γι’ αυτόν γιατί γνωρίζουν τη δυναμική που κρύβει το λαϊκό ρεύμα που τον ακολουθεί και το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται εκτός συνόρων. Ρεύμα που γεννήθηκε από τις πολυάριθμες θελήσεις, συλλογικές πράξεις και αγώνες της περασμένης περιόδου που στρέφονται αντικειμενικά εναντίον του καπιταλισμού. Αντικειμενικά. Και τρέμουν μήπως το αντικειμενικά γίνει συνείδηση.

Η γραμμή που προωθούν είναι μια γραμμή μαστίγιου (απειλές διακοπής του δανείου, εξόδου από ευρώ) και καρότου (υπόσχεση «ανάπτυξης» με μισθούς Βουλγαρίας, ανεργία Ισπανίας, ελαστικοποίησης των όρων αποπληρωμής του χρέους, ομόλογο). Επιδιώκουν τα ζητήματα που αφορούν την ουσία των εργασιακών σχέσεων να εξασθενίσουν πίσω από μια ασαφή «χαλάρωση των μνημονίων και της δανειακής σύμβασης» (επιμήκυνση των δόσεων, μείωση ίσως των επιτοκίων δανεισμού και εξασφάλισης κεφαλαίων κίνησης για «να κινηθεί η αγορά» πάντα υπό συνθήκες εργασιακής γαλέρας) ώστε να υπάρξει μια προσωρινή εκτόνωση της συσσωρευμένης λαϊκής οργής.

ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΟΣ

Πολιτική και εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, οι εξελίξεις στην οικονομία, το ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα, η σταθερή παρουσία ενός απρόβλεπτου εν πολλοίς κινήματος, δείχνουν πως βαδίζουμε ολοταχώς προς μια σκληρή σύγκρουση που δεν μπορεί να κερδηθεί με όρους διαχείρισης ή επικοινωνίας. Ούτε βέβαια με ένα ρηχό κινηματισμό ή επαναστατικό βερμπαλισμό.

Ο Συνασπισμός ήδη «επιστρέφει εκεί που ήταν». Παρουσιάζεται ως ανοιχτή φιλοΕΕ δύναμη, συμπαρασύροντας συνιστώσες του, τώρα που τα ζητήματα του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του χρέους αποτελούν τη λυδία πολιτική λίθο. Χωρίς στρατηγικό στόχο, εφ’ όσον μια άλλη Αριστερά και ένα αναγεννημένο εργατικό και κίνημα δεν κάνουν αισθητή την παρουσία τους, ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκαστικά και γρήγορα θα εγκαθίσταται στο αριστερό διαχειριστικό άκρο του αστικού πολιτικού συστήματος. Το πρόγραμμά του στηρίζεται σε έναν παλιάς κοπής μεταρρυθμισμό, επιμέρους αλλαγών χωρίς αλλαγή, ρήξεων χωρίς ρήξη, ο οποίος δοκιμάστηκε στο προηγούμενο στάδιο του καπιταλισμού και χρεοκόπησε. Όπως η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει, συμμετοχή της Αριστεράς σε κυβέρνηση μέσα στα πολιτικά όρια της ΕΕ, της τρόικας και του ευρώ οδηγεί σε ενσωμάτωση, αδιέξοδη διαχείριση και ήττα.

Οι εξελίξεις αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο δημιουργίας κυβέρνησης αντιμνημονιακού προσανατολισμού γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτός «ο παλιολαός που δεν καταλάβαινε από τέτοια», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο θα το στηρίζει στους δρόμους και τις πλατείες. Με γνώση πως ούτε ΠΑΣΟΚ του ’80, ούτε σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού, έστω με μισοπαροχές, μπορεί να υπάρξουν. Η σύγκριση κοινωνικά, ιστορικά και πολιτικά δεν ισχύει, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Εκεί, στην πράξη λοιπόν, με όρους μαζικού κινήματος θα αποκαλύπτονται τα περιορισμένα όρια, η αδήριτη ανάγκη διεύρυνσής τους. Εκεί στην πράξη θα ενισχύεται η ταξική ανεξαρτησία και δράση του μαζικού κινήματος, η δημιουργία μαζικού κοινωνικού ηγεμονικού ρεύματος με καθαρή αντικαπιταλιστική στόχευση. Πάνω από όλα επομένως η αντικαπιταλιστική Αριστερά παρουσιάζεται, πράττει και κρίνει με το δικό της αυτοτελές πρόγραμμα.

Η διπλή και αδιαίρετη αντικαπιταλιστική πολιτική για τη νέα, τρικυμιώδη περίοδο, δεν μπορεί παρά να είναι τόσο η παραπέρα βαθιά καταδίκη και πολιτική αποδυνάμωση των μνημονιακών αστικών δυνάμεων όσο και ο σταθερός στόχος - μονόδρομος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της αστικής και ιμπεριαλιστικής επίθεσης, ο κλονισμός του καπιταλισμού με επιδίωξη την επανάσταση και τον κομμουνισμό της εποχής μας. Η εργατική - λαϊκή εξουσία –μέρος της οποίας είναι η κυβέρνηση– είναι ο βαθύτερος και ουσιαστικός επιδιωκόμενος και δημόσια διακηρυγμένος στόχος που ενσαρκώνει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Μεσοπρόθεσμα, η ρεαλιστική προοπτική που ανοίγεται είναι η συγκρότηση ενός μαζικού αριστερού, αντικαπιταλιστικού πόλου με καθοριστική τη συμβολή των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το διάσπαρτο αντικαπιταλιστικό δυναμικό, το αντικαπιταλιστικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ και του Μετώπου Αλληλεγγύης Ανατροπής που θα υπερνικούν το δέος απέναντι στην ΕΕ και θα διαχωρίζονται από τη λογική ενός δήθεν καλύτερου καπιταλισμού, καθώς και με δυνάμεις του ΚΚΕ που κατανοούν το αδιέξοδο της ασκούμενης πολιτικής του, με ισχυρό έναν κομμουνιστικό πυρήνα σύγχρονης αναφοράς και πρακτικής.

Η πολιτική και εκλογική ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί στοιχείο επίγνωσης των συνταρακτικών στιγμών που έρχονται. Αναγνώρισης του καθοριστικού της ρόλου ως πολιτικής δύναμης που γνωρίζει το βάθος, την έκταση, τη διάρκεια και την επικινδυνότητα της κρίσης και της ασκούμενης αστικής πολιτικής και γι’ αυτό επιχειρεί διαρκώς να ενώσει το εργατικό κίνημα και τον λαό. Να δράσει ως καταλύτης για τη συσπείρωση των αριστερών αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, πάνω στους άμεσους στόχους που δημιουργούν υλικά τακτικά ρήγματα και ανοίγουν δρόμο. Ώστε το εργατικό κίνημα να μπορεί να προωθεί με συνείδηση, γνώση και πρόγραμμα την επαναστατική αναγκαιότητα της εποχής.

Σύντομη Περιγραφή: 

Αλέκος Αναγνωστάκης

Η φράση «χαμένη δεκαετία» αφορά τη μακροχρόνια εμπειρία συσσώρευσης χρεών μαμούθ, οικονομικής στασιμότητας και αποπληθωρισμού που βίωσε η Ιαπωνία στα μέσα της δεκαετίας του ’90. «Αν δεν δράσουμε από κοινού», προειδοποιεί η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, «η παγκόσμια οικονομία διατρέχει τον κίνδυνο ενός πτωτικού σπιράλ αβεβαιότητας, μιας αλυσιδωτής χρηματοοικονομικής αστάθειας και πιθανής κατάρρευσης της ζήτησης. Διατρέχουμε τον κίνδυνο αυτού που κάποιοι σχολιαστές ήδη αποκαλούν χαμένη δεκαετία. Η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε μια αβέβαιη και επικίνδυνη φάση». Και έχει δίκιο.

 

Γιατί έχουμε συμφέρον με την έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ

  δημοσιεύστηκε στο: αριστερό blog

Σταύρος Μανίκας,

μέλος ΔΣ Σωματείου εργαζομένων ΕΘΕΛ-ΟΑΣΑ

 

 

 

 

Η κινδυνολογία περί καταστροφής αν φύγουμε από ευρώ και ΕΕ είναι γνωστή.

Ποιοι  όμως και γιατί κινδυνολογούν;

• Ακριβώς αυτοί που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια.
• Που μας οδήγησαν στην καταστροφή.
• Που επέβαλλαν τα μνημόνια.

Γιατί όμως λυσσάνε τόσο πολύ;

• Πρώτο, γιατί αυτοί, το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, θα χάσουν από αυτή την έξοδο.
• Δεύτερο, γιατί θέλουν να μη δούμε την κοινωνική αιμορραγία που έχουμε σήμερα, εξ αιτίας της παραμονής στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Πάμε όμως να δούμε γιατί οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι, οι φτωχοί,  έχουμε συμφέρον από μια έξοδο από ευρωζώνη και ΕΕ.

Με την κατάργηση του εθνικού νομίσματος, έχει αφαιρεθεί το όπλο της νομισματικής πολιτικής από την Ελλάδα. Στις συναλλαγές χρησιμοποιείται ένα νόμισμα που εκδίδει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και είναι απολύτως προσαρμοσμένο στις ανάγκες της οικονομίας των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρωτίστως της Γερμανίας.

Η ίδια η διαδικασία έκδοσης χρήματος έχει ιδιωτικοποιηθεί. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) τυπώνει ευρώ και τα …πουλάει, με επιτόκιο 1% στις τράπεζες των χωρών μελών, που με τη σειρά τους  το πουλάνε σε καταναλωτές αλλά και κράτη με 7,10, 12%!.

Είναι ένα ‘’σκληρό’’ νόμισμα, προσαρμοσμένο στις ανάγκες των ισχυρών οικονομιών. Αυτό σημαίνει ότι δυσκολεύονται οι εξαγωγές της Ελλάδας. Αν είχε εθνικό νόμισμα, θα μπορούσε με υποτίμηση του να καταστήσει φτηνό για τον αγοραστή από το εξωτερικό ένα προϊόν αγροτικό ή βιομηχανικό ή μια υπηρεσία π.χ. τουρισμού.

Αντίθετα, κάνει τις εισαγωγές ξένων προϊόντων πολύ εύκολες.

Αυτό σημαίνει ότι μένοντας στο ευρώ θα εισάγουμε διαρκώς ανεργία και θα εξάγουμε επιστήμονες, ανέργους, φτωχούς που θα ψάχνουν αλλού δουλειά.

Δε φταίει όμως μόνο  το ευρώ και η απουσία εθνικής νομισματικής πολιτικής, αλλά το γενικό πλαίσιο της ΕΕ.

Η Συνθήκη της Μάαστριχτ για παράδειγμα, θεμέλιος λίθος της ευρωζώνης και της ΕΕ παρέχει την λεγόμενη ελευθερία διακίνησης εμπορευμάτων.

• Μια εμπορική επιχείρηση, ελληνική ή ξένη δικαιούται χωρίς εμπόδιο να εισάγει λεμόνια από οπουδήποτε, χωρίς κανένα δασμό και να οδηγήσει σε χρεωκοπία ντόπιους παραγωγούς.
• Μία ελληνική  ή ξένη  επιχείρηση που παράγει στην Ελλάδα κάποιο χρήσιμο και σε έλλειψη προϊόν, μπορεί ελεύθερα να το πουλήσει στο εξωτερικό αν την συμφέρει.

Μπροστά στο κέδρος μιας ενοποιημένης καπιταλιστικής αγοράς στην ΕΕ και ευρύτερα, το κριτήριο των εσωτερικών αναγκών και ειδικότερα της κοινωνικής πλειοψηφίας, του λαού, έχει εξοντωθεί.

Η παραγωγή, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο έχει μόνο τους εξής δρόμους, που μπορεί και να διασταυρώνονται:

• Επιχειρήσεις που δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό να κλείνουν.
• Όσες παραμένουν  ή και νέες που δημιουργούνται καθορίζουν τα προϊόντα παραγωγής τους με κριτήριο τον ευρύτερο καταμερισμό εντός της ΕΕ και με στόχο φυσικά το δικό τους κέρδος, έξω από κάθε λογική κοινωνικού οφέλους και συμφέροντος.
• Σε κάθε περίπτωση συμπιέζουν μισθούς και δικαιώματα, τσαλαπατάνε τους εργαζόμενους, επικαλούμενες την ανάγκη σωτηρίας τους.

Η ΕΕ διευκολύνει σταθερά το ξεθεμελίωμα των εργασιακών σχέσεων. Το Λευκό και Πράσινο βιβλίο για την Απασχόληση, ήταν που έθεσαν τη βάση για την ελαστική εργασία, τη μερική απασχόληση, την κατάργηση των συμβάσεων.

Από κοντά είχαμε το μόνιμο στόχο της ΕΕ για διάλυση των δημόσιων ασφαλιστικών συστημάτων. Είναι κακοί άνθρωποι; Άλλος είναι ο στόχος. Αναζητούν αυτό που λένε ‘’βελτίωση ανταγωνιστικότητας’’. Όπως είναι γνωστό στην Κίνα δεν υπάρχουν κοινωνικές καλύψεις, αλλά και στην Αμερική κυριαρχεί η ιδιωτική ασφάλιση, δηλαδή το κράτος είναι απαλλαγμένο από κοινωνικές υποχρεώσεις.

Οι βιομήχανοι, το εμπορικό κεφάλαιο, οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές, γενικά οι ολιγάρχες του πλούτου που καθορίζουν τα πάντα στην ΕΕ, ονειρεύονται με πολύ απλό τρόπο την ενωμένη  Ευρώπη: Μια ενιαία αγορά, όπου όλα θα πουλιούνται και θα αγοράζονται. Φυσικά θα παράγονται από (κάποιους από) εμάς, αλλά εμείς κατά τα άλλα θα είμαστε απλά ‘’πελάτες’’, χωρίς δικαιώματα.

Θα αγοράζουμε τα προϊόντα των πολυεθνικών όπου γης,  αλλά και υπηρεσίες δημόσιες και κοινωνικές από τη φύση τους. Να γιατί τα ιδιωτικοποιούν όλα. Αερομεταφορές, τηλεπικοινωνίες, ενέργεια, συγκοινωνίες, νερά, λιμάνια. Για κάθε ένα από αυτούς τους τομείς η ΕΕ έχει και από μία ντιρεκτίβα απαγόρευσης δημόσιων επιχειρήσεων, τιμωρίας σε περίπτωση κρατικής ενίσχυσης και φυσικά προώθησης της ιδιωτικοποίησης.

Οι νόμοι αυτοί  της ΕΕ, έχουν επιβληθεί αμείλικτα και έχουν καταστρέψει κόσμο και κόσμο, σε όλους του τομείς.

Να θυμηθούμε ότι :

• ο ΟΤΕ δωρίστηκε στην Deutsche Telekom.
• Ότι τα δημόσια ελληνικά εργοστάσια  ζάχαρης έκλεισαν ή περιόρισαν την παραγωγή τους, λόγω Κοινής Αγροτικής Παραγωγής και αγοράζουμε ζάχαρη από την Γερμανία.
• Σε όλα τα αγροτικά ή κτηνοτροφικά προϊόντα υπάρχουν ποσοστώσεις, δηλαδή απαγορεύεται να παράγεις όταν αυτό αντίκειται στα συμφέροντα των ισχυρών της ΕΕ. Για παράδειγμα, ενώ υπάρχει έλλειψη βοδινού κρέατος, δεν ενθαρρύνεται η εκτροφή αντίστοιχων ζώων, λόγω της ύπαρξης μεγάλης οργανωμένης εκτροφής και επεξεργασίας κρέατος στις Βόρειες χώρες.
• Το ίδιο γίνεται και με την αλιεία. Οι ψαράδες απαγορεύεται να χρησιμοποιούν τα καΐκια τους-  σε μια χώρα καθαρά νησιωτική!-και παίρνουν χαρτζιλίκι για να τα καταστρέψουν.
• Να μη ξεχάσουμε τη διάλυση κατ’ επιταγή της ΕΕ της κρατικής βιομηχανίας λιπασμάτων, όπως και της εθνικής φαρμακοβιομηχανίας.

Η ΕΕ με την συγκρότηση και λειτουργία της ευρωζώνης και του ευρώ έγινε ακόμη χειρότερη και αντιδραστική. Για όλες τις εργαζόμενες τάξεις στην Ευρώπη, αλλά διπλά και τριπλά στις χώρες της περιφέρειας όπως η Ελλάδα.

Τι κατάφεραν με το ευρώ οι ολιγάρχες του πλούτου στις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες;

• Εξασφάλισαν για τον εαυτό τους, μέσω της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το μονοπώλιο της νομισματικής και συναλλαγματικής  πολιτικής.
• Έδωσαν μορφή στις αντεργατικές και αντικοινωνικές πολιτικές τους.

Το ευρώ λειτούργησε σαν ένας μοχλός, σαν μια τραμπάλα, που τα καπιταλιστικά κέρδη και συσσωρευμένα κεφάλαια που είχαν οι πλούσιες χώρες, τα μετέτρεπε σε ακόμη μεγαλύτερα, μεταφέροντας πόρους από τους φτωχούς στους πλούσιους και από τις φτωχές στις πλουσιότερες χώρες. Ότι βάλανε στην τσέπη οι γερμανικές πολυεθνικές και το γερμανικό κράτος που αστυνομεύει τα συμφέροντα τους, με το υπερ-δεκαετές πάγωμα μισθών, μέσω του ευρώ πολλαπλασιάστηκε. Ρίξανε τα λεφτά αυτά σε έργα που εκτέλεσαν οι δικές τους κατά βάση εταιρείες, αλλά και με ‘’εθνική συμμετοχή’’ των κρατών. Παίξανε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Δάνεισαν ληστρικά τα κράτη. Έβαλαν στο χέρι δημόσιες επιχειρήσεις στην Ελλάδα και αλλού.

Μην ξεχνάμε ότι μια άλλη ‘’ελευθερία’’ του Μάαστριχτ, ήταν η ελευθερία διακίνησης κεφαλαίων, χωρίς φραγμούς. Γινόντουσαν χρυσοί από  ένα κλάδο πηγαίνανε σε άλλον. Ή άλλαζαν και χώρα.   Ή έφευγαν από τη σφαίρα της παραγωγής.

Αλλά έγδαραν πολύ τους ..πελάτες τους, που οι τελευταίοι φτάσανε στα πρόθυρα χρεωκοπίας ή στην χρεωκοπία. Εδώ είμαστε τώρα.

Τώρα κινδυνεύει και το ευρώ τους. Για αυτό σκοτώνονται.

Τι κάνουν λοιπόν για να το σώσουν;

Κατ’ αρχήν φτιάχνουν και επιβάλλουν τα γνωστά μνημόνια. Αυτά έχουν πατεράδες και αυτοί έχουν όνομα.

Είναι η ΕΕ. Είναι η ΕΚΤ, δηλαδή πάλι η ΕΕ. Και το ΔΝΤ.

Το να λέει κανείς ότι θα είναι στο ευρώ και την ΕΕ και δε θα έχει μνημόνια είναι σύντομο, αλλά δυστυχώς μακάβριο ανέκδοτο.

Μέσα στο ευρώ τα πράγματα θα χειροτερεύσουν και άλλο. Και πολύ γρήγορα.

Δύο αποδείξεις για αυτό.

• Πρώτο, το Σύμφωνο για το ευρώ, βάζει κατεύθυνση μείωσης των μισθών σε όλη την ΕΕ, με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα απέναντι στους βασικούς οικονομικούς αντιπάλους της ΕΕ, δηλαδή Κίνα, Ινδία κλπ.
• Δεύτερο, το Νέο Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ, μιλάει καθαρά για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, που σε συνθήκες πλήρους σχεδόν φοροασυλίας του μεγάλου κεφαλαίου, σημαίνει κατάργηση των δημόσιων κοινωνικών πολιτικών.

Μας λένε ότι σωστά είναι αυτά που λέτε, αλλά άμα φύγουμε θα είναι χειρότερα.

Να μας πουν πρώτα αν αυτοί διαβεβαιώνουν πως, το ευρώ για το οποίο μας ζητάνε να θυσιαστούμε, θα υπάρχει και αύριο.

Τους υπενθυμίζουμε ότι το κόστος παραμονής είναι αιματηρό και τεράστιο. Μιλάμε για ζημιά που συγκρίνεται μόνο με πόλεμο. Το ΑΕΠ, και το 2011, έχει πέσει 15%. Το 2012 θα πάει 8% κάτω. Και επειδή από το βυθό, δεν μπορείς να βρεθείς να πετάς στον ουρανό, το ελάχιστο της πτώσης που θα υπάρξει θα είναι πάνω από 30%. Πραγματική καταστροφή που μετριέται με 1,5 εκατομμύριο ανέργους, μισό εκατομμύριο να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, σακατεμένους μισθούς, διαλυμένα νοσοκομεία.

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι μια δύσκολη υπόθεση που απαιτεί αγώνα πολύ σκληρό. Πάει μαζί με μια γενικότερη επιλογή για μια άλλη κοινωνική πορεία για το λαό,  με το λαό στην εξουσία και για τα συμφέροντα του. Σημερινά και αυριανά.

Θα είναι  μια πορεία προς τα εμπρός.

Η παραμονή θα είναι μια πορεία προς τα πίσω με σίγουρο τέλος τον γκρεμό.

 

Σύντομη Περιγραφή: 

Σταύρος Μανίκας,

μέλος ΔΣ Σωματείου εργαζομένων ΕΘΕΛ-ΟΑΣΑ

Η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ είναι μια δύσκολη υπόθεση που απαιτεί πολύ σκληρόαγώνα.  Πάει μαζί με μια γενικότερη επιλογή για μια άλλη κοινωνική πορεία για το λαό,  με το λαό στην εξουσία και για τα συμφέροντα του. Θα είναι  μια πορεία προς τα εμπρός. Η παραμονή θα είναι μια πορεία προς τα πίσω με σίγουρο τέλος τον γκρεμό.

 

Επαναδιαπραγμάτευση ή ρήξη;

Παύλος Μουρουζίδης*

Στο δρόμο της νέας εκλογικής αναμέτρησης λοιπόν. Οι δυνάμεις ανασυντάσσονται, παρατάσσονται σε διάταξη μάχης εκ νέου, προσπαθώντας να βγάλουν λαγούς απ' το καπέλο, πιο εντυπωσιακούς αυτή τη φορά.
Έχει αλλάξει όμως κάτι ουσιαστικό στο μήνα ..

που μεσολαβεί από τις εκλογές της 6ης Μάη;
Η ΝΔ προσπαθεί να προτάξει το δεξιό-ευρωπαϊκό της μέτωπο, προασπιζόμενοι σα γνήσιοι ταλιμπάν του κεφαλαίου και του νεοφιλελευθερισμού, την ίδια πολιτική δεκαετιών τώρα, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης, του μνημονίου με ολίγην επαναδιαπραγμάτευση. Το ΠΑΣΟΚ τολμάει με θράσος και ψελλίζει για επαναδιαπραγμάτευση, αντί να εξαφανιστούν από προσώπου γης, όπως θα 'πρεπε να κάνουν οι εκπρόσωποί του αν είχαν λίγη τσίπα και δεν ήταν σε διατεταγμένη αποστολή, όπως οι ομοϊδεάτες τους της ΝΔ.
Εκτός από τον αυξημένο ευρωπαϊκό εκβιασμό και τις αναδιατάξεις-φερετζέ των κομμάτων εξουσίας , η συζήτηση ουσιαστικά έχει μετατοπιστεί από το «υπέρ ή κατά» του μνημονίου, στην «επαναδιαπραγμάτευση».
Και ναι μεν, το ότι αναγκάστηκαν υποκριτικά τα βαμπίρ του κεφαλαίου, μέσω των ανεκδιήγητων εκπροσώπων τους σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, να μιλάνε προκλητικά για επαναδιαπραγμάτευση - πράγμα αδιανόητο κατά τους ίδιους μέχρι πρότινος - είναι μια μικρή απόδειξη του πόσο μετράνε το λαϊκό φόβητρο, για την περίπτωση όμως του ΣΥΡΙΖΑ, η υπαναχώρηση από την καταγγελία του μνημονίου στην επαναδιαπραγμάτευση, είναι ενδεικτική των προθέσεων και της μηδενικής αποφασιστικότητας του συγκεκριμένου χώρου για μία διαφορετική, «άλλη» πολιτική υπέρ των λαϊκών συμφερόντων.
Όσο βαθαίνει η κρίση στον ευρωπαϊκό νότο, εξαπλώνεται και απειλεί όλο τον πλανήτη ξανά σε νέα και βαθύτερη βουτιά ύφεσης, το δίλημμα δε θα είναι για πολύ ακόμα «επαναδιαπραγμάτευση» ή όχι του μνημονίου, πολιτική καταγγελία του μνημονίου με ευρώ ή χωρίς ευρώ και άλλα ευφάνταστα.
Η όποια επαναδιαπραγμάτευση θα γίνει σε δευτερεύοντα κι επουσιώδη ζητήματα και μόνο υπό τον εκβιασμό του λαϊκού κινήματος.
Είναι καθαρό και πανθομολογούμενο, και από την ίδια την Τρόικα, πως η πολιτική του μνημονίου είναι ένα φιάσκο. Αβίαστα μπαίνει το ερώτημα: είναι δυνατή μία πολιτική «αντιμνημονιακή» εντός της ευρωζώνης; Τα στελέχη της ΕΕ, της ΕΚΤ και της Γερμανικής Τράπεζας απαντάνε κατηγορηματικά: όχι. Άρα εκτός ευρωζώνης. Είναι δυνατή η χάραξη πολιτικής εκτός ευρώ, άρα με νέο εθνικό νόμισμα κι εντός ΕΕ; Προφανέστατα όχι. Αντικειμενικά λοιπόν, η πορεία επιβίωσης του ελληνικού λαού θα είναι πορεία ρήξης με το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, όχι διαχείρισής του.
Μία αριστερή κυβέρνηση για επαναδιαπραγμάτευση και όχι ριζική ανατροπή και καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, των Μνημονίων και των ασφυκτικών ορίων που θέτει η γενικότερη πολιτική της ΕΕ θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα την Αριστερά σε ενσωμάτωση, οπισθοχώρηση και οδυνηρή ήττα και θα διαψεύσει τις λαϊκές προσδοκίες και ελπίδες. Επομένως η Αριστερά εφ' όσον θέλει να είναι χρήσιμη για την εργατική τάξη και το λαό, για να έχει λόγο ύπαρξης και αξία χρήσης, πρέπει να αποκαλύπτει στο λαό τους αντιπάλους του, να λέει την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, κι έμπρακτα να προετοιμάζει και να οργανώνει τους εργαζόμενους μπροστά στις νέα επιθέσεις. Πρακτικά δηλαδή να συμπαραταχθεί σε ένα άμεσο μεταβατικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα, αντί να υπογράφει Εθνική Συλλογική Σύμβαση ντροπής στη γραμμή του Μνημονίου, όπως υπέγραψαν χθες μαζί με τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ οι ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ-ΣΑΔ, σα δούρειος ίππος της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ, που επικυρώνει τα μνημόνια και τη συντριβή των μισθών, ανοίγει το δρόμο στις απολύσεις και στην εκποίηση ολόκληρης της ΔΕΗ.
Επομένως;...
Στην σύμπηξη μετώπου του μεταβατικού προγράμματος (άμεση καταγγελία μνημονίων και δανειακών συμβάσεων - κατάργηση εφαρμοστικών νόμων, παύση πληρωμών - μονομερής διαγραφή του χρέους εκτός αυτού προς τα ασφαλιστικά ταμεία, έξοδος από ευρώ και ΕΕ, εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, απαγόρευση των απολύσεων, κατάργηση των αντεργατικών-αντιλαϊκών νόμων και αποκατάσταση των Συλλογικών Συμβάσεων και διαπραγματεύσεων, διαγραφή των χρεών των εργατικών οικογενειών και των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων και των επαγγελματιών που προλεταριοποιούνται) και της κοινής δράσης στο κίνημα, ο ΣΥΡΙΖΑ απαντά με διπλή γλώσσα, (πολιτική καταγγελία κι επαναδιαπραγμάτευση εντός ΕΕ). Δυστυχώς το ΚΚΕ συνεχίζει τη σεχταριστική του πολιτική λες και υπάρχει περίπτωση να ηγηθεί κάποιου φανταστικού κινήματος που θα γεννήσει η καμένη γη της χρεωκοπίας, χωρίς μάχη αποτροπής της, με όρους αποδέσμευσης από την ΕΕ που θα επιβάλλει το κίνημα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τις μικρές αλλά διαρκώς διευρυνόμενες δυνάμεις της, παλεύει μόνη για την ώρα, στη βάση ενός μετωπικού μεταβατικού προγράμματος για την έξοδο από την κρίση, με προοπτική την εξουσία της εργατικής τάξης. Η ενδυνάμωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η κρίσιμη εκείνη ψήφος που δείχνει το αναγκαστικό δρόμο που θα βαδίσουμε, με τις αναγκαίες συγκλίσεις στην Αριστερά και τις αναγκαίες ρήξεις με το κεφάλαιο, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Mέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δυτικης Μακεδονιας*

Έξοδος ή έξωση από το ευρώ;Έρχεται η συντέλεια του κόσμου;

της Φλώρας Παπαδέδε
 
Το έργο το ζούμε δυο χρόνια τώρα. Κάθε φορά που ο λαός αντιδρά στην καθημερινή καταστροφή του από την τρόικα, τις κυβερνήσεις της και τα μνημόνιά τους, εξαπολύεται η τρομοκρατία μιας μελλοντικής καταστροφής, χειρότερης κι απ’ την Αποκάλυψη του Ιωάννη!
Στις 6 Μάη, η τρομοκρατία «Μνημόνια ή χρεοκοπία» δέχτηκε ισχυρό κτύπημα από την ανυπακοή του ελληνικού λαού. Απέρριψε με την ψήφο του τα μνημόνια και παραδόξως… ο ήλιος ανέτειλε την επόμενη μέρα. Τα λεωφορεία κινήθηκαν, τα σχολεία άνοιξαν και τα ΑΤΜ παρέμειναν στη θέση τους.
Δεν έτριξαν, λοιπόν, οι ουρανοί… έτριξε όμως το οικοδόμημα του ευρώ. Έφριξαν και άφρισαν οι αγορές, οι δανειστές, οι τραπεζίτες, τα μονοπώλια, όλοι όσοι κερδίζουν απ’ το ξεπούλημα της χώρας. Με άλλα λόγια, ό,τι αντιπροσωπεύει κι υπηρετεί η ΕΕ. Γιατί η ανυπακοή μπορεί να γίνει μεταδοτική και σε άλλους λαούς και χώρες. Γιατί αποκαλύπτει ότι οι μηχανισμοί στήριξης και τα μνημόνια δεν στόχευαν ποτέ να σωθεί η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία κ.ο.κ., αλλά να σωθεί σε βάρος τους το ευρώ.
Νέος γύρος εκβιασμού του ελληνικού λαού για να διορθώσει την ψήφο του. Η τρομοκρατία είναι πλέον ωμή και «χωρίς συμπόνια», από τη Λαγκάρντ και τη Μέρκελ ως την «Εθνική» Τράπεζα: ή υποτάσσεστε στα μνημόνια για να σωθεί το ευρώ ή φεύγετε. Και τότε… σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί!

• Κατάρρευση δημοσίων εσόδων, στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις τον Ιούλιο, αδύναμες τράπεζες, μηδενικές πιστώσεις. (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/5)
• Εφιάλτης η επιβίωση στην Ελλάδα της δραχμής: “Εικόνες Αποκάλυψης αναδεικνύονται σε ανάλυση της Εθνικής Τράπεζας.” (ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 30/5)
• Αστάθεια της παγκόσμιας οικονομίας(!), που θα οδηγήσει σε χρεοκοπίες, κρίσεις κι επιδρομές στις τράπεζες(!!) από τη Βραζιλία ως την Κίνα!!! (ΕΘΝΟΣ 29/5)

Ας διατηρήσουμε όμως την ψυχραιμία μας κι ας το ψάξουμε λίγο περισσότερο…
Καταρρέουν τα δημόσια έσοδα;
Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), στο επίσημο Δελτίο Εκτέλεσης Προϋπολογισμού Ιανουάριος-Απρίλιος 2012, έχει άλλη άποψη!
Συγκεκριμένα, τα καθαρά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού αυξήθηκαν κατά 6,9% (1,04 δις €) σε σχέση με το αντίστοιχο τετράμηνο του 2011 και διαμορφώνονται σε 16,146 δις €. Επιπλέον, οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού (δηλ. μισθοί, συντάξεις, επιχορηγήσεις, κ.α.), μειώθηκαν κατά 2,7% (446 εκ. €) σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2011 και διαμορφώνονται σε 16,319 δις €.
Πόσα χρειάζονταν λοιπόν, για να καλυφθούν πλήρως οι πρωτογενείς δαπάνες του δημοσίου το πρώτο τετράμηνο του 2012; Μόλις 173 εκ. €. Δηλαδή, όσο το 40% του ομολόγου των 436 εκ. € που πληρώθηκε στο “Fund – γύπας” των νήσων Κέυμαν! Να θυμίσουμε, ότι κανένα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το ΚΚΕ, δεν έφεραν αντίρρηση;
Ας εξετάσουμε τα επίσημα στοιχεία του ΓΛΚ κι από την άλλη σκοπιά: Σε σχέση με την εκπλήρωση των στόχων που έθετε ο συμπληρωματικός προϋπολογισμός (Μνημόνιο 2, Φλεβάρης 2012).
Τα πραγματικά έσοδα υπολείπονται κατά 3% (495 εκ. €), αλλά οι πρωτογενείς δαπάνες είναι μειωμένες κατά 5,3% (924 εκ. €).
Αυτό μας οδηγεί υποχρεωτικά σε δύο συμπεράσματα:

1. Η στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις δεν μας απειλεί «τον Ιούλιο», αλλά συντελείται ήδη και συστηματικά από την εφαρμογή των μνημονίων.
2. Αυτοί που σχεδίασαν τον μνημονιακό προϋπολογισμό, είτε δεν γνώριζαν ότι οι νέες περικοπές στις πρωτογενείς δαπάνες θα γιγάντωναν μια ύφεση που τρέχει με -8% απ’ το Γενάρη και θα μείωναν τα δημόσια έσοδα από φόρους εισοδήματος, ΦΠΑ, κ.λπ., είτε τον σχεδίασαν ακριβώς γι’ αυτό. Για να βυθιστεί η χώρα ακόμα πιο βαθιά στο χρέος διευκολύνοντας το ξεπούλημά της και την εξαθλίωση του λαού της.

Κι ας φτάσουμε στο επίμαχο ερώτημα: «Λεφτά υπάρχουν»;
Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό 2012 τα καθαρά έσοδα προβλέπονται σε 56,159 δις €. Για να καλυφθούν όλες οι πρωτογενείς δαπάνες (μισθοί, συντάξεις, επιχορηγήσεις), το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, τα Νοσοκομεία ως και τα εξοπλιστικά προγράμματα (δηλ. τα υποβρύχια «που γέρνουν», τα αεροπλάνα που θα εξασφάλιζαν τη στήριξη Σαρκοζί, κ.ο.κ.), απαιτούνται 56,085 δις €. Μας περισσεύουν δηλαδή και 74 εκ. €!!
Τι δημιουργεί τότε το έλλειμμα των 14,139 δις € για το 2012; Αποκλειστικά η πληρωμή των τόκων και των εγγυήσεων για τα επαχθή δάνεια στους απεχθείς τοκογλύφους.
Χρήματα υπάρχουν. Αλλά πηγαίνουν αλλού. Οι δανειακές συμβάσεις, «η εκπλήρωση των δεσμεύσεών μας», επιβάλλουν να πληρώνονται πρώτα οι δανειστές και μετά οι ανάγκες της χώρας. Αυτή η προτεραιότητα προκαλεί την «κατάρρευση» του προϋπολογισμού. Αυτή η προτεραιότητα καταρρακώνει τους μισθούς, τις συντάξεις, τα σχολεία, τα νοσοκομεία. Μια καταρράκωση μόνιμη, όσο η χώρα δεν αποτινάσσει μονομερώς το βραχνά του χρέους.
(Αλήθεια, τι λένε για όλα αυτά τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που επισκέφθηκαν το ΓΛΚ, τώρα που συνήλθαν από τη «λιποθυμία» τους;)
Στεγνώνουν οι τράπεζες;
Λίγες μέρες μετά το «επιτυχημένο PSI», την επίσης «επιτυχημένη ανακεφαλαιοποίησή» τους και ταυτόχρονα με την ενίσχυσή τους με 18 δις €, οι τράπεζες δηλώνουν «σχεδόν παντελή έλλειψη ρευστότητας»! Αδυνατούν, λένε, να χρηματοδοτήσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά, κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν κάνουν δύο χρόνια τώρα στεγνώνοντας την οικονομία και την εγχώρια αγορά.
Αντί λοιπόν, να τρομάζουμε από νέα που δεν είναι νέα, ας ψάξουμε ήρεμα να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Οι «ελληνικές» τράπεζες –που για τις περισσότερες «κύριος οίδε» ποιος είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης τους- έχουν αντλήσει :

1. 43 δις € σε κεφάλαια (25 δις € από την πρώτη δόση της δανειακής σύμβασης και 18 δις € ως ανακεφαλαιοποίηση, στις 28.5.2012).
2. 138,5 δις € ρευστότητα με εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου (73,5 δις € από την ΕΚΤ και 65 δις € από το ELA -Έκτακτος Μηχανισμός Ρευστότητας της ΤτΕ).

Σύνολο 181,5 δις €! Τα οποία, σύμφωνα με έναν από τους επιφανέστερους εκπροσώπους της τρόικας και του ντόπιου κεφαλαίου, τον κ. Βενιζέλο (10.4.2012), έπρεπε να δοθούν στις τράπεζες «για να πέσουν, όπως τα υπολογίσαμε, τουλάχιστον 50 δισ. ευρώ ρευστότητας στην αγορά, για να γίνουν επενδύσεις, για να στηριχθεί η απασχόληση, για να καταπολεμηθεί η ανεργία.»
Πόσες επενδύσεις έγιναν, πόσο στηρίχθηκε η απασχόληση και καταπολεμήθηκε η ανεργία, είναι γνωστό… Το ερώτημα όμως παραμένει; Πού πήγαν τα 181,5 δις €;
Σύμφωνα με την πρόσφατη έκθεση της Eurobank (Οικονομία & Αγορές, Μάιος 2012) διοχετεύτηκαν στη στήριξη των κρατικών ομολόγων και στην αντιμετώπιση της εκροής των καταθέσεων. Αν αθροίσουμε όμως τις ζημιές από το κούρεμα των εγχώριων τραπεζών (26 δις €) και την εκροή των καταθέσεων νοικοκυριών κι επιχειρήσεων (73,5 δις € κατά τη Eurobank), το συνολικό ποσό ανέρχεται σε 99,5 δις €. Τα άλλα 82 δις €, πού πήγαν;
Κι αφού δεν τα διοχέτευσαν στην εσωτερική αγορά, πώς εξαφανίστηκαν τόσα δις; Απλά, κάνοντας χρήση της θεμελιώδους «ελευθερίας» της ΕΕ, της «ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων». Όπως ακριβώς διοχετεύτηκαν δισεκατομμύρια ευρώ σε λογαριασμούς στην Ελβετία… Όπως διευκολύνονται χρόνια τώρα «κάποιοι» να μεταφέρουν τον πλούτο που απομύζησαν απ’ τη χώρα και το λαό της σε ασφαλή offshore και onshore καταφύγια…
Μόνο το α΄τρίμηνο του 2012, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, βγήκαν από την Ελλάδα περίπου 2,5 δις € μερίσματα, τόκοι και κέρδη. Ενώ, η καθαρή εκροή επενδύσεων (άμεσες και χαρτοφυλακίου) ανήλθε σε 37,5 δις €, έναντι 6,7 δις € το αντίστοιχο τρίμηνο του 2011. Οι ντόπιοι και ξένοι επιχειρηματικοί όμιλοι φροντίζουν για το μέλλον τους. Ο ελληνικός λαός;
Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς επιβολή αυστηρότατου ελέγχου και περιορισμών στην κίνηση του κεφαλαίου. Χωρίς την εθνικοποίηση των τραπεζών. Είναι απαραίτητοι όροι για να εφαρμοστεί ακόμα και το πιο στοιχειώδες μέτρο για ανάπτυξη και τόνωση της απασχόλησης. Μπορούν να γίνουν αυτά μέσα στο ευρώ και την ΕΕ; Όχι.
Άρα, ποιος λογικός άνθρωπος θα θεωρούσε την έξοδο από τα δεσμά τους, καταστροφή;
Οι τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης: Εθνική, Πειραιώς, Eurobank, Alpha Bank.
Το σύνολο των δανείων που θα λάβει η χώρα μας από την Τρόικα ανέρχεται σε 190 δις €. Στο σύνολό τους επίσης, οδεύουν σε αποπληρωμή παλαιότερων και αυτών των ίδιων δανείων που μας… «διασώζουν».
Υπάρχει όμως κάτι πιο εντυπωσιακό. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η συνολική στήριξη των τραπεζών έχει κοστίσει μέχρι τώρα 182 δις €. Δηλαδή, όσα χρήματα θα λάβει η Ελλάδα ως το 2015, άλλα τόσα έχουν λάβει ήδη οι «ελληνικές» τράπεζες. Αποδεικνύεται τελικά ότι οι μόνες που έχουν άμεση ανάγκη την τρόικα για να μην καταρρεύσουν, είναι οι τέσσερις ιδιωτικές τράπεζες. Άρα έχουν και κάθε όφελος να τρομοκρατούν με «σκηνές αποκάλυψης» σε περίπτωση ανατροπής των μνημονίων κι εξόδου από το ευρώ.
Αποδεικνύεται επίσης, ότι «οι δυσβάστακτες αλλά αναγκαίες θυσίες» στα μνημόνια διασώζουν μόνο τους διεθνείς τοκογλύφους, τις ευρωπαϊκές και τις ντόπιες τράπεζες. Δηλαδή, τα χρηματιστικά συμφέροντα που στηρίζονται στο ευρώ.
Τα 182 δις € με τα οποία χρηματοδοτήθηκε το εγχώριο τραπεζικό κεφάλαιο δόθηκαν αφού πρώτα εγγυήθηκε γι’ αυτά το ελληνικό δημόσιο. Ποιος καλείται να τα πληρώσει; Μα φυσικά, το γνωστό υποζύγιο. Ο ελληνικός λαός φορτώνεται με άλλα 182 δις € που χάθηκαν στις μαύρες τρύπες των ενεργητικών των τεσσάρων τραπεζών και που μαζί με τα 190 δις € των δανειακών συμβάσεων φτάνουν τα 372 δις €. Όσο δηλαδή, το συνολικό χρέος της χώρας, που σύμφωνα με το Bloomberg (9.5.2012), μετά το «κούρεμα» ανήλθε αισίως στα 395 δις €!
Αν τώρα στα 182 δις € προσθέσουμε τα 78 δις € με τα οποία το Δημόσιο ενίσχυσε τις τράπεζες τη διετία 2009-2011, έχουμε σύνολο 260 δις €. Κι αφού σύμφωνα με τη Eurobank, η χρηματιστηριακή τους αξία είναι σήμερα μικρότερη από 3,5 δις €, ο ελληνικός λαός τις έχει αγοράσει ήδη 74 φορές!!
Υπάρχει λογικός άνθρωπος που θα υποστήριζε να μην εθνικοποιηθούν;
Πόσο μάλλον, που όπως μας ενημερώνει η ΤτΕ (9.9.2011), «η χορήγηση έκτακτης χρηματοδότησης παρέχεται από τις εθνικές κεντρικές τράπεζες του Ευρωσυστήματος σε φερέγγυα πιστωτικά ιδρύματα, έναντι ενεχύρου». Τι ενεχυρίασαν οι «ελληνικές» τράπεζες; Τι άλλο θα μπορούσαν από τα σπίτια, τις επιχειρήσεις, τα χωράφια και τις μετοχές τους σε παραγωγικές μονάδες.
Ποιος νοήμων άνθρωπος, ποια «αριστερή» πολιτική δύναμη θα συζητούσε να παραμείνει  η ιδιοκτησία τους στους μεγαλομετόχους τους; Ή να τις «εξυγιάνει το δημόσιο και να τις επιστρέψει έναντι τιμήματος στους ιδιώτες»; Όταν η μόνη «υπηρεσία» που προσφέρουν στον τόπο είναι αυτή του μεσίτη ή του συμβούλου ιδιωτικοποιήσεων για το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της περιουσίας του Δημοσίου και του ελληνικού λαού.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που οι τραπεζίτες παριστάνουν τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την έξοδο απ’ το ευρώ και τη συνακόλουθη εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος σαν «Ημέρα της Κρίσεως».
Έχουμε οποιοδήποτε λόγο ο φόβος των τραπεζιτών να γίνει δικός μας;
Ολική «καταστροφή» ή ολική επαναφορά;
Στις τρομοκρατικές απειλές της τρόικας ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ για «τιμωρία» με έξοδο από το ευρώ, δεν σταματούν να προστίθενται νέα σενάρια από τις εγχώριες δυνάμεις τους. Από το πολιτικό τους προσωπικό και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ως τον ΣΕΒ και τις «ελληνικές» τράπεζες, η καλλιέργεια κλίματος πανικού συνεχίζεται απτόητη.
Τι επιδιώκουν; Να διορθώσει ο λαός την ψήφο του στις εκλογές της 17ης Ιούνη. Να μην ξανατολμήσει και αμφισβητήσει τις μνημονιακές του «υποχρεώσεις» -αυτές που του φόρτωσαν, χωρίς να τον ρωτήσουν. Η τρομοκρατία περί ολικής «καταστροφής» εξυπηρετεί μόνο ένα σκοπό: την ολική επαναφορά των μνημονίων.
Τελευταίο τρομοκρατικό χτύπημα, η Έκθεση της «Εθνικής» Τράπεζας, που με βολές «ακριβείας» προφητεύει την καταστροφή που μας αναμένει αν τυχόν τολμήσουμε να αποχωρήσουμε από την Ευρωζώνη. Με μαθηματική βεβαιότητα (και «κληρονομικό χάρισμα»;) προβλέπει: Έκρηξη της ανεργίας στο 34%, ύφεση στο 22%, εκτίναξη του δημοσίου χρέους στο 373%, υποτίμηση του νέου νομίσματος (δραχμή) κατά 65% έναντι του ευρώ, μείωση του κατακεφαλήν εισοδήματος κατά 55% και βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων αντίστοιχο της… Κροατίας!
Είναι επίσης μαθηματικά βέβαιο ότι οι συντάκτες της έχουν το βραβείο Νόμπελ στην τσέπη τους! Τέτοια ακρίβεια προβλέψεων αποτελεί πρώτο και μοναδικό φαινόμενο στα παγκόσμια χρονικά.
Μέχρι σήμερα, η οικονομική επιστήμη και ανάλυση περιοριζόταν σε τάσεις και πιθανότητες ανάμεσα σε διάφορα υποθετικά σενάρια. Όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία εξόδου χώρας από την Ευρωζώνη, αλλά κυρίως γιατί οι άνθρωποι και τα οικονομετρικά τους μοντέλα αδυνατούν να επεξεργαστούν άγνωστα δεδομένα, άγνωστες εξελίξεις και άγνωστα γεγονότα που θα συμβούν στο μέλλον. Όμως, η «Εθνική» Τράπεζα το κατόρθωσε με μαγικό τρόπο. Παραθέτοντας ως πηγή στοιχείων και μακροοικονομικών δεδομένων τα δικά της αυθαίρετα συμπεράσματα!
Δεν είναι βέβαια, η πρώτη φορά που η εν λόγω ιδιωτική τράπεζα παρουσιάζει τέτοιες «αντικειμενικές» κι «επιστημονικές» αναλύσεις. Τον Ιούλη 2010, στην αντίστοιχη μελέτη «Γιατί θα πετύχει το Πρόγραμμα Σταθερότητας», διαπίστωνε «ευεργετικές συνέπειες του μνημονίου στους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας»!!
Ας πάμε τώρα και στους «ακριβείς» υπολογισμούς της Έκθεσης.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία (ΕΛ.ΣΤΑΤ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ), το 2011 η ανεργία εκτοξεύτηκε επίσημα στο 22%, η συνολική ύφεση της οικονομίας άγγιξε το -14% και το 2012 τρέχει με ρυθμό -8%, το μέσο κατακεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά 25,3%.
Παραμένοντας στο ευρώ και υλοποιώντας τους στόχους του Μνημονίου ΙΙ για περεταίρω δημοσιονομικές περικοπές ύψους 11,8 δις €, πόσοι μήνες θα χρειαστούν για να φτάσει η ανεργία 34%, η ύφεση 22% κι η μείωση του μέσου εισοδήματος το 55%;
Όσο για το βιοτικό επίπεδο του λαού, η «Εθνική» Τράπεζα ξέχασε να αναφέρει ότι παραμονή στο ευρώ σημαίνει και αποδοχή του Συμφώνου για το Ευρώ και των όρων του για «ανταγωνιστικότητα». Που για τη χώρα μας διατυπώνονται αυτολεξεί ως προσαρμογή των μισθών στα επίπεδα ακριβώς της… Κροατίας!
Οι βιβλικές καταστροφές με τις οποίες απειλεί η ιδιωτική τράπεζα τον ελληνικό λαό δεν είναι εικόνες από ένα μέλλον εξόδου από το ευρώ. Είναι οι εικόνες του παρόντος. Συμβαίνουν τώρα. Συμβαίνουν εξαιτίας του ευρώ και θα είναι όλο και μεγαλύτερες όσο θα εξακολουθούν να εφαρμόζονται τα μνημόνια για τη διάσωσή του.
Έξοδος ή έξωση από το ευρώ;
Απέναντι στην πρόβλεψη για «65% υποτίμηση του νέου νομίσματος», κάθε λογικός άνθρωπος θα απεύθυνε στους συντάκτες της Έκθεσης, το ερώτημα της… κολοκυθιάς. Γιατί 65% κι όχι 0%, 5%, 55% ή 105%; Ειδικά όταν μια ιδιωτική Τράπεζα διαμορφώνει, με βάση ακριβώς αυτή την αυθαίρετη δήλωσή της, τις υπόλοιπες «καταστροφές» που θα επέλθουν στο δημόσιο χρέος, στο ΑΕΠ και στο κατακεφαλήν εισόδημα.
Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει σήμερα την όποια υποτίμηση θα επέλθει μετά την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος. Ή μήπως μπορεί; Γιατί στην Έκθεση της «Εθνικής» Τράπεζας κρύβεται μια αλήθεια που χρησιμοποιείται για να κατασκευαστεί ένα γιγάντιο ψέμα.
Αν στο «υπόδειγμα» χρησιμοποιείται ως παραδοχή η έξωση από το ευρώ με επιβολή Geuro, «διπλού» νομίσματος ή «δραχμής» που θα ελέγχεται από την ΕΚΤ, δηλ. συνδυάζει έξωση από το ευρώ με παραμονή στην ΕΕ και έλεγχο της χώρας από τους δανειστές, τότε δεν πρόκειται απλά για καταστροφή. Πρόκειται για καταδίκη της χώρας και του λαού μας σε καθεστώς μόνιμης χρεοκοπίας. Και το τελευταίο διάστημα, έχουμε δει πολλά σχέδια σωτηρίας του ευρώ που αναφέρονται σε τέτοια σενάρια…
Η τρομοκρατική Έκθεση στοχεύει συνειδητά στη διαστρέβλωση και στην απόκρυψη των πραγματικά ευεργετικών επιδράσεων που θα είχε στην οικονομία, η επιλογή να βγούμε μόνοι μας από το ευρώ.
Η ανάκαμψη της οικονομίας και ο δρόμος για την ανάπτυξη σε όφελος του λαού και της χώρας μπορούν να επέλθουν ταχύτατα, αν η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος στηριχτεί σε μια φιλολαϊκή παραγωγική ανασυγκρότηση. Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό αποτελεί πρώτα και κύρια η άρνηση αναγνώρισης και η μονομερής διαγραφή του χρέους. Όσο ο βράχος του χρέους παραμένει στις πλάτες μας, δεν μπορούν να υπάρξουν βήματα μπροστά.
Η χώρα μας δεν είναι «ψωροκώσταινα». Διαθέτει εξαιρετικό φυσικό πλούτο, σύγχρονες υποδομές, ανθρώπους δημιουργικούς για να τους αξιοποιήσει, αντί να τους καταδικάζει στην ανεργία και τη μετανάστευση. Πώς;
Με στήριξη της εγχώριας παραγωγής μέσα από προστατευτικές πολιτικές, ευρύτατες δημόσιες επενδύσεις, γενναία αναδιανομή του εισοδήματος σε όφελος των εργαζομένων για να τονωθεί η εσωτερική ζήτηση. Αυτό πιθανά θα σήμαινε προστασία της εγχώριας πατάτας και επιβολή δασμών στις πατάτες που διακινεί μια Ολλανδική ή Γερμανική ή άλλη πολυεθνική. Δηλαδή, περιορισμούς στην «ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων» και άρνηση των ποσοστώσεων που επιβάλλει η ΕΕ.
Θα σήμαινε οι Δημόσιες επενδύσεις να γίνονται απ’ ευθείας σε έργα και κλάδους κι όχι μέσω της μαύρης τρύπας των ΣΔΙΤ και των επιδοτήσεων στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Ίσως έτσι να ολοκληρώνονταν ο αυτοκινητόδρομος Αθήνας-Πάτρας και να μειώνονταν τα διόδια, αλλά θα προσέκρουε στις οδηγίες περί «απελευθέρωσης των αγορών» της ΕΕ.
Θα σήμαινε εθνικοποίηση των στρατηγικών τομέων και επιχειρήσεων, ώστε τα 306,6 εκ. € κέρδη που κατέγραψε το α’ τρίμηνο 2012 ο ΟΤΕ να μένουν στη χώρα κι όχι στα ταμεία της Deutsche Telekom. Ώστε να μην απειλείται με μπλακ άουτ η χώρα αν δεν εισπράξει την αδρή του επιδότηση ο Μυτιληναίος. Να υπάρχουν Ναυπηγεία κι εργοστάσια ζάχαρης, να μην κλείνουν και να μη μπορεί να εκβιάζει η κάθε Thüssen. Αυτό όμως θα ερχόταν σε σύγκρουση με τις πολιτικές της ΕΕ και θα ανέτρεπε όλους τους προγραμματισμούς της τρόικα για τις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Θα σήμαινε στήριξη και αύξηση μισθών και συντάξεων. Ισχυροποίηση του εργατικού δικαίου κι όχι ξεθεμελίωμά του. Μέγιστη ανελαστικότητα στην αγορά εργασίας και στις απολύσεις. Έτσι, θα είχαμε λιγότερη φτώχεια και περισσότερη δημοκρατία, όμως θα αντέβαινε όχι μόνο στην πρόσφατη Δημοσιονομική Συνθήκη της ΕΕ, αλλά σε κάθε «ιερό και όσιό» της.
Θα σήμαινε προσανατολισμό της χώρας σε ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς οικονομικές συνεργασίες με κάθε χώρα που θα το επιθυμούσε. Ίσως έτσι να προμηθευόμασταν φθηνότερο πετρέλαιο κι επί πιστώσει, π.χ. από το Ιράν. Να εξασφαλίζαμε συμφωνίες clearing για προμήθειες πρώτων υλών κι εξοπλισμού για τη βιομηχανία μας. Θα σήμαινε όμως απόδραση από την καραντίνα που μας έχουν επιβάλλει η ΕΕ κι οι «αγορές».
Να μιλήσουμε καθαρά. Ο δρόμος για αξιοπρεπή ζωή και προοπτική απαιτεί αντικαπιταλιστική, αντι-ΕΕ κατεύθυνση.
Το φαινόμενο της Πεταλούδας.
Αν το ελληνικό χρέος που αποτελεί το 2% του χρέους της ευρωζώνης, κι η ελληνική οικονομία που αποτελεί το 0,4% της διεθνούς μπορεί να κλονίσει συθέμελα τον παγκόσμιο καπιταλισμό… Αν μπορεί να προκαλέσει σεισμό στις ΗΠΑ και καταποντισμό στην Κίνα -όπως κραυγάζει το ΕΘΝΟΣ και άλλα «έγκριτα» έντυπα… Τότε δεν πρέπει να χάνουμε λεπτό. Πρέπει να διαγράψουμε άμεσα το χρέος και να φύγουμε τώρα από το ευρώ.
Σοβαρά τώρα. Μια απόφαση του ελληνικού λαού να πάρει τη χώρα και την τύχη του στα χέρια του θα έχει πραγματικά μεγάλο διεθνή αντίκτυπο. Πρώτα απ’ όλα στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς που στενάζουν κάτω από τη θηλιά του χρέους, των μνημονίων και της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποκτήσει ο λαός μας διεθνή υποστήριξη, πραγματικούς συμμάχους και ισότιμους φίλους.
Η απελευθέρωση της Ελλάδας από τη φυλακή του ευρώ και της ΕΕ είναι σήμερα το σημαντικότερο διεθνιστικό μας καθήκον. Θα είναι η απόδειξη πως κάθε λαός μπορεί να γίνει αφέντης στον κόπο και στον τόπο του.

Να ξαναβρεί το εργατικό κίνημα το δρόμο της ιστορικής αποστολής του

Νίκος Γουρλάς

 Το 2011 ήταν η χειρότερη χρόνια για τους εργαζόμενους μετά από πολλές δεκαετίες. Έζησαν την πιο βάρβαρη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Οι χιλιάδες απολύσεις, η εκ περιτροπής εργασία, οι μονομερείς μειώσεις μισθών, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, οι πολύμηνες καθυστερήσεις πληρωμών, τα λουκέτα και το πέταγμα εργαζομένων στο δρόμο, μαζί με τον εργοδοτικό «τσαμπουκά» και τον περιορισμό κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων είναι μερικά μόνο στοιχεία της καπιταλιστικής κρίσης που διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα στην εργατική τάξη και το κίνημά της.

Η αριστερά και το εργατικό κίνημα μπροστά στην πρόκληση της ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

 http://aristeroblog.gr/node/312?mid=556

Δημήτρης Δεσύλλας

Oι πολιτικές εξελίξεις που μας αφορούν ζωηρά, ως εργατικό κίνημα και Αριστερά, είναι πυκνές και ραγδαίες!

Είναι, πριν απ΄ όλα, η επιβολή του δοτού Πρωθυπουργού Παπαδήμ(ι)ου και της τριμερούς συγκυβέρνησης του Μαύρου Μνημονιακού Μετώπου νεοδεξιάς - παλαιοδεξιάς - ακροδεξιάς (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ), με πρόσχημα την 6^η δόση του δανείου και τη νέα δανειακή σύμβαση, ουσιαστικά όμως ως αστική απάντηση στον πανεργατικό - παλλαϊκό ξεσηκωμό στη διήμερη απεργία 19 - 20/10/11 και στο σύγχρονο ΟΧΙ του Ελληνικού λαού και της νεολαίας στις φετεινές παρελάσεις. Είναι η υπερψήφιση του ληστρικού - φορομπηχτικού προϋπολογισμού 2012. Είναι κυρίως οι αποφάσεις της πρόσφατης (9/12) Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. για το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» (ή «Δημοσιονομική ΄Ενωση») και τη θεσμοθέτηση της Ευρωζώνης των δύο ταχυτήτων και της Ε.Ε. των τριών ταχυτήτων, υπό Γερμανική ιμπεριαλιστική ηγεμονία. Είναι η επικείμενη αναθεώρηση προς το χειρότερο του «Μεσοπρόθεσμου» Προκρούστη 2012 - 2015 και τα νέα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα, που προετοιμάζονται (άρχισε ήδη η σχετική κατεργασία με τον ερχομό της Τρόϊκας). Είναι το πολύ χειρότερο - πολύ πιο άγριο Μνημόνιο Διαρκείας ως το 2020 (και βάλε), ως «αντίδωρο» της νέας δανειακής σύμβασης!