Το μουντιάλ τελειώνει. Δεν ξέρω σε ποιο
βαθμό μπόρεσε να σπάσει την ανία και την επανάληψη της καθημερινότητας
στους ανθρώπους που το παρακολούθησαν, αν και η εντύπωσή μου είναι πως
πρόκειται, με εξαίρεση τον πανηγυρικό αποκλεισμό της Γερμανίας στον
πρώτο κιόλας γύρο, για μια κολοσιαία αναπαραγωγή αυτής της ανίας.
Όχι μόνο γιατί τα παιχνίδια που παρακολουθήσαμε, με δυό, το πολύ
τρεις εξαιρέσεις, δεν είχαν ποδοσφαιρικά κάτι να επιδείξουν, καθώς
κουρασμένοι ποδοσφαιριστές που κοστολογούνται με εκατοντάδες εκατομμύρια
δοκίμαζαν τις αντοχές τους αλλά όχι την αξία τους, αλλά και γιατί σαν
να επιβεβαίωσε αυτό που εμπεδώνουμε σταδιακά τα τελευταία χρόνια, πως το
ποδόσφαιρο, σε αυτά τα επίπεδα, δεν είναι πλέον το άθλημα των φτωχών.