Καπιταλιστική σαπίλα: Ο “πόλεμος της μάσκας”…

“Ο θάνατος σου – η ζωή μου»… Δεν υπάρχει μάσκα, πια, που να μπορεί να κρύψει την σαπίλα τους. Ενα παγκόσμιο απάνθρωπο παζάρι, που συνοδεύεται από κλοπές και υπεξαιρέσεις, στήνεται από μονοπώλια και κράτη που «πατούν επί πτωμάτων» για να κλείσουν παραγγελίες και «μπίζνες». Μόνο που αυτή τη φορά τα “εμπορεύματα” είναι τα ‘εργαλεία” ζωής: Αναπνευστήρες και μάσκες.

Αισχροκέρδεια και απειλές, πολυεθνικές και μυστικές υπηρεσίες (!) βγάζουν όλα τα «όπλα» στο τραπέζι και σαν κοινοί μαφιόζοι μετράνε φράγκα πάνω στα πτώματα. 
Στις 31 Μαρτίου 2020 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προειδοποίησε για παγκόσμια έλλειψη σε προστατευτικό εξοπλισμό και φαινόμενα αισχροκέρδειας στη μάχη για την καταπολέμηση του κορωνοϊού. Ζήτησε ταυτόχρονα από τις εταιρείες και τις κυβερνήσεις να αυξήσουν την παραγωγή τους κατά 40%, καθώς αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων.

Τα «κάστρα» των ιδιωτικών δομών υγείας και οι ακριβές -μόνο για τους «έχοντες»- υπηρεσίες υγείας

Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος

Όλοι θυμόμαστε τις εναλλασσόμενες κυβερνήσεις του αστικού μπλοκ που αφού χρεωκόπησαν τη χώρα, χωρίς αιδώ αποφάνθηκαν πως «όλοι μαζί τα φάγαμε» και γι’ αυτό έπρεπε να υποστούμε όσα έχουμε υποστεί…

Για τούτο είναι απολύτως φυσιολογικό η κυβέρνηση και οι υποτακτικοί της (δημοσιοκάφροι, δημοσιολόγοι, καθηγητές επιστήμονες κλπ.) να ρίχνουν σε όλους εμάς την ευθύνη της αντιμετώπισης, της μετάδοσης αλλά και της μη μετάδοσης του κορωναϊού covid-19…

Δεν έχει νόημα και δεν θα παραθέσω στοιχεία για τις δραματικές ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό, για τις κλειστές ΜΕΘ και την επάρκεια των ατομικών μέσων προστασίας τους. Αρκούν οι εκκλήσεις τους (γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, ΟΕΝΓΕ) για όποιον δεν εθελοτυφλεί.

Πανδημία: Οι πραγματικές αιτίες, ο σκοταδισμός και οι θεωρίες συνωμοσίας

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Είναι βράδυ Κυριακής και έχω μπροστά μου την ιστοσελίδα coronavirus.jhu.edu την οποία συγκρότησαν ο καθηγητής Μηχανολογίας και Συστημάτων Μηχανικής στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins, Lauren Gardner, με τη μεταπτυχιακή φοιτήτρια Ensheng Dong.

Το ταμπλό δείχνει την εξάπλωση του κορονοϊού στις διάφορες χώρες σε πραγματικό χρόνο. Ο κορονοϊός, από την ίδια τη φύση του, φέρνει τον άνθρωπο ενώπιον της μοίρας του, τον ανυψώνει επομένως πάνω από τα σύνορα, τα κράτη, τον εθνικισμό, το ρατσισμό, τον θρησκευτικό φανατισμό.

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ «ΞΑΦΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ» Της λιγνιτικής παραγωγής, της Δυτικής Μακεδονίας και της ΔΕΗ

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όπως πρόσφατα εξάγγειλε και πέρασε μέσα στον νέο αναθεωρημένο ΕΣΕΚ (Ενεργειακός Σχεδιασμός για την Ενέργεια και το Κλίμα) αποφάσισε, χωρίς να υπάρχουν συμβατικές υποχρεώσεις της Χώρας, να κλείσει ολόκληρη τη λιγνιτική παραγωγή μέχρι το 2028.

Εντελώς ξαφνικά και αναιτιολόγητα επισπεύδει αυτή τη διαδικασία και μέσα από τον «Στρατηγικό Σχεδιασμό» της ΔΕΗ, που ανακοινώθηκε πρόσφατα, αποφασίζει να σταματήσει τη λειτουργία ΑΗΣ και Ορυχείων μέχρι το 2023! Εκτός από τη μονάδα Πτολεμαΐδα 5 που βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της κατασκευής.

Οι επιπτώσεις αυτής της απόφασης είναι τραγικές και πολύπλευρες:

Αιματοχυσία στον Αμαζόνιο: Νεκροί ιθαγενείς που υπερασπίζονται τα εδάφη τους από την παράνομη υλοτομία

Ο Μπολσονάρου τάσσεται υπέρ της εμπορικής εκμετάλλευσης των εδαφών των αυτοχθόνων

Δύο αυτόχθονες σκοτώθηκαν και άλλοι δύο τραυματίστηκαν από σφαίρες χθες Σάββατο σε επίθεση που διαπράχθηκε στη βραζιλιάνικη Πολιτεία Μαρανιάου (βορειοανατολικά), έναν μήνα και πλέον μετά τον φόνο υπερασπιστή του τροπικού δάσους του Αμαζονίου στην ίδια περιοχή, ανακοίνωσαν οι αρχές.

Το κολτάνιο, η κόλαση και οι μη πρόσφυγες του Κυρ. Μητσοτάκη

Είπαν πώς οι άνθρωποι που έρχονται πλέον στην Ελλάδα δεν είναι πρόσφυγες αλλά οικονομικοί μετανάστες. Οι Σύριοι πρόσφυγες, λένε, εκεί δηλαδή όπου γίνεται πόλεμος, είναι πλέον λίγοι. Αντίθετα οι περισσότεροι προέρχονται από το Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Υποσαχάρια Αφρική.  Κι όμως στο Αφγανιστάν έχουμε εμπόλεμη κατάσταση. Τώρα λένε ότι υπάρχουν περιοχές που είναι σε εμπόλεμη και άλλες όχι. Γελοιότητα! Για το Ιράκ αποκρύπτουν την εκατόμβη των νεκρών και τους χιλιάδες τραυματίες. Για το φοβερό έγκλημα στην Υεμένη δεν λένε τίποτα. Πολύ περισσότερο δεν μιλούν γι’ αυτό που συμβαίνει στην Υποσαχάρια Αφρική και αναγκάζει τους ανθρώπους να ξεριζωθούν. Γι’ αυτή την περιοχή θα σας πούμε σήμερα. Για τις ένοπλες συμμορίες που εξοπλίζονται από τους δυτικούς, για το κολτάνιο(χρησιμοποιείται σε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές), για τα μικρά παιδιά που δουλεύουν στα ορυχεία, για τους εμφυλίους, τη βία, την εξαθλίωση. Γι’ αυτά δεν μιλάει κανείς. Και δίνουν την ψευδή εντύπωση ότι οι άνθρωποι της Υποσαχάριας Αφρικής είναι οικονομικοί μετανάστες. Όχι είναι πρόσφυγες που θέλουν να ξεφύγουν από τη βία των ένοπλων συμμοριών και την εκμετάλλευση των πολυεθνικών.  

Ο ΣΥΡΙΖΑίος που ξεπουλούσε αεροδρόμια, έγινε Πρόεδρος αεροπορικού ομίλου

Το γνωμικό «κανείς καλός δεν χάνεται», έχει αποδειχτεί πολλάκις αληθές στην ελληνική πολιτική σκηνή και στη διαπλοκή της με επιχειρηματικούς ομίλους και διεθνείς «θεσμούς». Ένα ακόμη παράδειγμα της σοφίας τούτης, είναι όπως φαίνεται η περίπτωση του Στέργιου Πιτσιόρλα.

Έβο Μοράλες στον ΟΗΕ για το κλίμα: «Ας το πούμε καθαρά, η ρίζα του προβλήματος είναι ο καπιταλισμός»

«Ας το πούμε ξεκάθαρα: Η ρίζα του προβλήματος είναι ο καπιταλισμός». Αυτό ανέφερε στην τοποθέτησή του στο πλαίσιο της έκτακτης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για το κλίμα.

Η ενεργειακή φτώχεια ήρθε για να μείνει (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Από μόνα τους τα ευρήματα που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΚΠΟΙΖΩ για την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας ήταν εντυπωσιακά. Το σημαντικότερο στοιχείο που περιλάμβανε η ποσοτική έρευνα με χρήση δομημένου ερωτηματολογίου, η οποία διεξήχθη το 2018, ήταν η έκταση της ενεργειακής φτώχειας: 51% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία, που εν προκειμένω ορίζεται ως εκείνο το ποσοστό των νοικοκυριών που δαπανούν πάνω από το 10% του ετήσιου οικογενειακού τους επιδόματος για τις ενεργειακές τους ανάγκες[1].

«Σύμμαχος» του Μπολσονάρο οι πυρκαγιές, καταστρέφουν το δάσος του Αμαζονίου

Την ώρα που η ακροδεξιά κυβέρνηση Μπολσονάρο έχει απελευθερώσει την αποψίλωση του Αμαζονίου όσο ποτέ άλλοτε, το τροπικό δάσος της Νοτίου Αμερικής απειλείται και από πρωτοφανείς πυρκαγιές, ο καπνός από τις οποίες σκοτείνιασε τον ουρανό του Σάο Πάολο.

Τον περασμένο Μάιο το τροπικό δάσος του Αμαζονίου είδε τη μεγαλύτερη σε έκταση αποψίλωση εντός ενός μήνα από τότε που ξεκίνησαν οι αντίστοιχες μετρήσεις. Σε 31 ημέρες το δάσος έχασε 739 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μια αναλογία δύο ποδοσφαιρικών γηπέδων ανά λεπτό. Ο Πρόεδρος της Βραζιλίας, αρνήθηκε τα στοιχεία και υπεραμύνθηκε της απόφασής του να επιτρέψει τις εξορύξεις σε προστατευόμενες περιοχές του Αμαζονίου, όπου ζουν αυτόχθονες.

Πρόβες πολέμου Huawei – Google

του Λεωνίδα Βατικιώτη, Εφημερίδα Νέα Σελίδα
 
«Η Κίνα είναι ο μόνος μεγάλος πολιτισμός που δε γνώρισε επική ποίηση. Δεν είναι ότι δεν υπήρξαν έπη αλλά κατόπιν χάθηκαν», τονίζει ο γάλλος φιλόσοφος και σινολόγος Φρανσουά Ζυλλιέν στο εξαιρετικό του βιβλίο Εγκώμιο της απραξίας, η αποτελεσματικότητα στην κινέζικη σκέψη (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2017). «Η Κίνα δεν συνέλαβε καν τη δυνατότητα του έπους. Η Κίνα δεν έχει βάρδους, ούτε αοιδούς». Το κενό αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι για τον συγγραφέα. «Η απουσία αυτή… αποτελεί σύμπτωμα μιας βαθύτερης αιτίας: η Κίνα η οποία στοχάστηκε την αποτελεσματικότητα με βάση την εικόνα της διακριτικής ωρίμανσης ενός φυτού, την οποία ο γεωργός υποβοηθά με έμμεσο τρόπο, δεν μπορούσε παρά να αδιαφορήσει γι’ αυτή τη δοξολόγηση, γι’ αυτή τη δραματοποίηση της πράξης –της εξόχως θεατρικής πράξης- που συναντάμε στην επική ποίηση».

Προς «Ιερή συμμαχία» εταιρειών εξόρυξης υδρογονανθράκων και εγκαταστάσεων Ανεμογεννητριών!

Ο Καθηγητής  του Πολυτεχνείου Κρήτης Ν. Καμενόπουλος βρίσκει τα κοινά σημεία που πρέπει να ενώσουν τις Εταιρείες εξόρυξης υδρογονανθράκων με τις Εταιρείες εγκατάστασης ανεμογεννητριών. 

Τους προτείνει να ενωθούν για να ξεπεράσουν τις αντιδράσεις των κινημάτων αντίστασης που αναπτύσσουν οι κάτοικοι των περιοχών που πλήττονται. 

 

Ταυτόχρονα "ξεσκεπάζει" το αφήγημα της «κλιματικής αλλαγής», το μόνο επιχείρημα πλέον υπέρ της εγκατάστασης ανεμογεννητριών, ως πλαστό και παρωχημένο. 

σχόλιο Σ.Π

 Ολόκληρο το δημοσίευμα:

Παγκόσμια ή αμερικανική Τράπεζα;

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ισχυρότατες αντιδράσεις προκαλεί η επιλογή του Ντόναλντ Τραμπ για την ηγεσία της Παγκόσμιας Τράπεζας, μετά την παραίτηση του Κιμ Γιονγκ Κιμ, τρία χρόνια μάλιστα πριν λήξει επίσημα η θητεία του. Ο Κιμ Γιονγκ Κιμ τοποθετήθηκε για πρώτη φορά το 2012 επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα και κατόπιν υποδείξεως της Χίλαρι Κλίντον, και το 2016 για δεύτερη φορά, μέχρι που επέλεξε να συνεχίσει την καριέρα του σε ένα ιδιωτικό επενδυτικό κεφάλαιο. Προβλήματα ωστόσο υπήρχαν με τη θητεία του πολύ πριν δώσει τροφή σε σχόλια για τις περίφημες «περιστρεφόμενες πόρτες» όπως αποκαλείται το φαινόμενο της μεταπήδησης χρυσοπληρωμένων στελεχών του δημόσιου τομέα και διεθνών οργανισμών σε επιτελικές θέσεις του ιδιωτικού τομέα, μεταφέροντας στις αποσκευές τους ακριβοπληρωμένες πληροφορίες και στρατηγική γνώση… 

Για τις ΜΚΟ και τον εθελοντισμό: “Οι ιεραπόστολοι είναι νεοφιλελεύθεροι” – Της Arundhati Roy

Μακροπρόθεσμα, οι ΜΚΟ λογοδοτούν στους δωρητές τους κι όχι στους ανθρώπους για τους οποίους δραστηριοποιούνται. Αποτελούν αυτό που οι βοτανολόγοι ονομάζουν “δείκτη είδους”. Όσο μεγαλύτερη είναι η καταστροφή που προκαλεί ο καπιταλισμός, τόσο μεγαλύτερη εξάπλωση γνωρίζουν.

  Μάνος Δούκας

Η Arundhati Roy είναι Ινδή συγγραφέας, με βραβείο Booker για το βιβλίο της “Ο θεός των μικρών πραγμάτων”. Αριστερή ακτιβίστρια υπέρ των φτωχών στη χώρα της. Εδώ είναι ένα άρθρο της που δημοσιεύτηκε στην ελληνική έκδοση της Le Monde diplomatique, στις 24/10/2004. Αφορά στο ρόλο των ΜΚΟ και του καθοδηγούμενου πληρωμένου εθελοντισμού, που τους παρουσιάζει σαν κίνδυνο και εχθρό των λαών και των μαζικών κινημάτων.
Σας το παρουσιάζω:

Χαλυβουργική: Ανταγωνισμός, ανάπτυξη, καπιταλισμός…

Από twitter του spiral architect

Για όσους δεν γνωρίζουν, η Χαλυβουργική είχε κλείσει την υψικάμινο (αυτό το πράμα δίπλα στα αριθμημένα χρωματιστά "καζάνια") όπου από σιδηρούχο μετάλλευμα παρήγαγε σίδηρο ήδη από το 1985 και δούλευε μόνο τις ηλεκτροκάμινους (άπια του Μπέσεμερ) με σκραπ σιδήρου.

Ηλεκτρική Ενέργεια: «Φοβού τους…. καπιταλιστές και δώρα φέροντες»

Γράφει ο Στέφανος Πράσσος

Ο ΥΠΕΚΑ κ. Σταθάκης και ο Πρόεδρος της ΔΕΗ Μανώλης Παναγιωτάκης ανακοίνωσαν επίσημα ότι δέχονται την «προσφορά» των ιδιωτών, να αναβαθμίσουν, με δικά τους έξοδα, τον ΑΗΣ Αμυνταίου. Η ανακοίνωση –δέσμευση- αυτή έγινε στη Βουλή, στις 14 Νοεμβρίου κατά τη διάρκεια  συνεδρίασης της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου⁽¹⁾.

Η πρόταση είχε πέσει σαν «κεραυνός εν αιθρία», πριν ένα χρόνο περίπου, από τον βιομήχανο που δραστηριοποιείται «πολλαπλώς» στην Ενέργεια, Ευάγγελο Μυτιληναίο και έλεγε ότι είναι διατεθειμένος να επενδύσει 110  εκ. Ευρώ στην Περιβαλλοντολογική αναβάθμιση του ΑΗΣ Αμυνταίου.  Δεν θέλει να πάρει το εργοστάσιο ούτε να μπλεχτεί στην παραγωγική διαδικασία, απλώς θέλει να «βοηθήσει» τη ΔΕΗ και τη Χώρα με μοναδικό αντάλλαγμα την επιμήκυνση, μέχρι το 2030, της σύμβασης για παροχή Ηλεκτρικής Ενέργειας από τη ΔΕΗ στην «Αλουμίνα της Ελλάδας»!!!  Είναι γνωστό βέβαια σε όλους ότι Μυτιληναίος που είναι εκτός των άλλων ιδιοκτήτης της ενεργοβόρας βιομηχανίας «Αλουμίνα της Ελλάδας» (πρώην ΠΕΣΙΝΕ) έχει κοστολόγιο (με διοικητική απόφαση μάλιστα) πολύ κάτω του κόστους παραγωγής της ΔΕΗ. Και φυσικά ούτε αυτά τα πληρώνει γιατί κανείς δεν μπορεί να του κόψει το ρεύμα αφού «θα χαθούν εκατοντάδες θέσεις εργασίας»⁽²⁾…. 

Ο κύριος Κρουπ. (Του Θανάση Σκαμνάκη)

Είναι μερικές φορές που σε κυνηγάνε, ζωντανοί και πεθαμένοι. Κάτι θέλουν, αλλά δεν μπορούν να το πουν. Κάτι τους κάνεις αλλά δεν έχουν τρόπο να το απαντήσουν. Γυρίζουν ως μνήμη και σκέψη. Μνησιπήμων πόνος, κατά τον ποιητή, δάνειο του Σεφέρη από τον Αισχύλειο Αγαμέμνωνα, οι επεξηγήσεις τον λένε πικρής μνήμης επίμονο πόνο.

Ο κυρ-Διαμαντής ήταν ο φούρναρης στη γειτονιά μου τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, κι αφού η χούντα είχε φύγει και ξεθάρρεψε, όταν πήγαινα για ψωμί ήθελε να θυμάται και να μου λέει ιστορίες από τ' αντάρτικα, όταν ο Βάης, ο καπετάνιος της Μουργκάνας, έλεγε στους μαχητές του: το φασισμό δέκα μέτρα κάτω από τη γη να τονε θάψουμε θάβρει τρόπο να ξαναγεννηθεί, αν ξεχάσουμε να πάρουμε τα μέτρα μας.

Ο Πωλ Λαφάργκ, η τεμπελιά και η εργασιακή προπαγάνδα του καπιταλισμού

Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Και τι δεν ειπώθηκε για την εργασία. Για την προσφορά της εργασίας στην κοινωνία, αλλά και στον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Για την αναγκαιότητα της εργασίας που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Για τον άνθρωπο που δάμασε τη φύση χάρη στην εργασία και μόνο. Για το πόσο οξύνει το πνεύμα και ενεργοποιεί όλες τις ανθρώπινες δεξιότητες. Για το πόσο οργανώνει τη ζωή του ανθρώπου, αφού χωρίς εργασία όλα βουλιάζουν στο χαοτικό πέρασμα του ανεκμετάλλευτου χρόνου, που αδρανοποιεί τον άνθρωπο και τον υποβιβάζει σε ζώο. «Αργία μήτηρ πάσης κακίας». 

Θα λέγαμε ότι ο άνθρωπος χωρίς δουλειά, σχεδόν εξ’ ορισμού, ρέπει προς την ακολασία και κάθε είδους αυτοκαταστροφική κι αντικοινωνική συμπεριφορά, ενώ ο εργαζόμενος, κάτω από την ασφαλή στέγη της εργασίας, ξοδεύει το χρόνο του δημιουργικά, αποφεύγοντας όλους αυτούς τους σκοπέλους. Υπό αυτή την έννοια η εργασία αποκτά ακόμη ευεργετικότερες διαστάσεις. Προστατεύει τον άνθρωπο από όλες τις κακοτοπιές της τεμπελιάς και του δίνει ταυτότητα, δηλαδή νόημα ύπαρξης. Το ότι αμέσως μετά το όνομα ακολουθεί η επαγγελματική κατάρτιση σχεδόν σε όλες τις συστάσεις δεν είναι καθόλου τυχαίο. Το επάγγελμα δεν είναι απλώς ιδιότητα ή δραστηριότητα ή πεδίο προσφοράς ή ενασχόληση ή οτιδήποτε τέτοιο. Είναι η βάση της κοινωνικής αποδοχής, η προσωποποίηση της καταξίωσης. Είναι ο ίδιος ο εαυτός που κατατίθεται ολοκληρωμένα, που προσπαθεί με δυο λόγια να αυτοπροσδιοριστεί και που αδυνατεί να βρει οτιδήποτε πληρέστερο πέραν της επαγγελματικής ταυτότητας. Εξάλλου η επαγγελματική καταξίωση και τα διευθυντηλίκια αποδεικνύουν το μόχθο και την αφοσίωση στην εργασία, τα βασικότερα συστατικά του ευυπολήπτου ανθρώπου. Γι’ αυτό και προηγούνται πάντα. 

Κι εδώ βέβαια δεν μπορούμε να κρύψουμε και την περηφάνια της μισθολογικής υπεροχής, που όμως ποτέ δεν αναφέρεται αλλά πάντα υπονοείται, γιατί προφανώς είναι ανάρμοστο να μιλάς για οικονομική ανωτερότητα μπροστά στο ηθικό κύρος της άσκησης ενός ανώτερου λειτουργήματος. Γιατί τα βουνά της ηθικής ολοκλήρωσης δεν μετρούνται με το χρήμα. Και κάπως έτσι φτάνουμε στη σύγχρονη καπιταλιστική ιδεολογία που έχει την τάση να επιφέρει εργασιακές προαγωγές και επαγγελματικούς τίτλους, δηλαδή ολοκάθαρη αύξηση ευθυνών και ωραρίου, χωρίς όμως χρηματικό αντίκρισμα ή που το χρηματικό αντίκρισμα είναι πενιχρό σε σχέση με τα εργασιακά επακόλουθα. Ακόμη και σήμερα, η πλειοψηφία νιώθει κολακευμένη όταν προάγεται όσο κι αν η προαγωγή τείνει προς την κοροϊδία. Και μόνο η αίσθηση της καριέρας που εξελίσσεται ή της σημαντικής παρουσίας στην εταιρία που τους εκμεταλλεύεται δρα καταλυτικά. Κι εδώ δεν μιλάμε για τον εργασιακό εκβιασμό μπροστά στο φόβο της ανεργίας που έτσι κι αλλιώς λειτουργεί. Μιλάμε για τη μέγιστη εργασιακή αλλοτρίωση που ταυτίζει την εργασία με την ίδια την ύπαρξη και που μόνο ως λανθάνουσα εξουσία μπορεί να ερμηνευτεί.

“-Λένε ότι είμαι ένας απατεώνας, αλλά είναι όλα ζήλεια.” Σκίτσο του Αλτάν / Altan

  Η εργασιακή προπαγάνδα οργανώνεται και αναπαράγεται σχεδόν από τη βρεφική ηλικία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τα επαγγέλματα πριν πάνε σχολείο κι ονειρεύονται ότι θα γίνουν το ένα ή το άλλο. Οι συνήθεις προσχολικές επαγγελματικές επιλογές του γιατρού ή του αστυνόμου κάνουν πάντα τους γονείς περήφανους ακριβώς γιατί νιώθουν ότι το παιδί μαθαίνει, έχει πρότυπα υγιή, με δυο λόγια προσαρμόζεται στην κοινωνική πραγματικότητα. Εξάλλου η στερεότυπη ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» περιμένει απάντηση και οι συνακόλουθες επευφημίες ανοίγουν τον εργασιακό δρόμο, αφού το παιδί δεν εισπράττει απλώς τη χρησιμότητα του επαγγέλματος που επιλέγει, αλλά τη γενική χρησιμότητα της εργασίας, καθώς, σ’ αυτή την ηλικία τουλάχιστο, κάθε επάγγελμα είναι αποδεκτό. Κι αν τα προσχολικά οικογενειακά χρόνια διατηρούν την αθωότητα της εργασίας το σχολείο αναλαμβάνει την καλλιέργεια των βασικότερων εργασιακών αρχών, της ανταγωνιστικότητας, της αξιολόγησης και κυρίως της προσήλωσης, ως μέγιστο καθήκον, σε δεδομένα που κρίνονται από αδιάφορα έως απεχθή.

 Η αύξηση των απαιτήσεων της σύγχρονης εκπαίδευσης που ξεκινούν από το δημοτικό δεν λειτουργούν μόνο ως γρήγορος σχολικός αποκλεισμός, αλλά κυρίως ως εντατικοποίηση εργασίας στα μοντέλα του συγχρόνου καπιταλισμού. Το παιδί οφείλει να μάθει ότι ο χρόνος δεν είναι για παιχνίδι και χασομέρι, αλλά για εργασία, δηλαδή για εκπλήρωση απαιτήσεων που δεν είναι επιθυμητές κι ότι το χασομέρι είναι αποδεκτό μόνο αν προηγηθεί σκληρή εργασία. Και κάπως έτσι το καθήκον αποκτά αποθεωτικές διαστάσεις και η εκπαίδευση προσομοιάζει με φάμπρικα οδηγώντας τους μαθητές γυμνασίου σε εξάωρη ή εφτάωρη πρωινή παρακολούθηση στο σχολείο και σε φροντιστηριακές παρακολουθήσεις που ξεκινούν από το μεσημέρι. Τις ελάχιστες ώρες που τους απομένουν οφείλουν να κάνουν τις ασκήσεις και να μάθουν το μάθημα που θα εξεταστούν την άλλη μέρα.

Η εκμάθηση τουλάχιστο δύο ξένων γλωσσών είναι επιβεβλημένη και οι μαθητές γυμνασίου ξέρουν πολύ καλά ότι όλος αυτός ο κόπος καταβάλλεται για ένα καλύτερο εργασιακό μέλλον. Οι καταθλίψεις, ακόμα και αυτοκτονίες, που συναντάμε στο λύκειο είναι η οριστική ματαίωση της σύγχρονης καπιταλιστικής εκπαίδευσης και οι πετυχημένοι όλης αυτής της διαδικασίας είναι αυτοί που θα στελεχώσουν τις εταιρίες και θα δουλεύουν 10 και 12 ώρες ημερησίως, με χυδαίες απολαβές. Γιατί «οι νέοι δεν φοβούνται τη δουλειά» και «η εταιρία είναι η οικογένεια», έτσι τουλάχιστο διαλαλεί η καπιταλιστική προπαγάνδα. Κι όλα είναι τόσο λογικά που ο μαθητής εξοργίζεται περισσότερο με την άδικη ανταμοιβή ενός άλλου, που πήρε μεγάλο βαθμό χωρίς να καταβάλλει τον ανάλογο μόχθο, παρά με την όλη διαστροφή της υπόθεσης. Γιατί ο μαθητής νιώθει την αδικία μόνο μέσα από το πλέγμα της εργασίας που οφείλει να διεκπεραιωθεί. Η υπερεργασία περνά πάντα σε δεύτερο πλάνο, αφού το βασικό ζήτημα είναι να μην αμείβεται όποιος δεν εργάζεται, δηλαδή η έσχατη ανταγωνιστικότητα που μετατρέπεται σε ύψιστη δικαιοσύνη. Κι αυτό είναι το δόγμα της εργασίας.

            Και κάπως έτσι φτάνουμε στον τρομερό Λαφάργκ και στο «Δικαίωμα στην Τεμπελιά»  που από το 1880 κατακεραύνωσε το γαλλικό προλεταριάτο όταν υιοθέτησε το σύνθημα του δικαιώματος της δουλειάς: «Ποιος να φανταζόταν ότι τα παιδιά των ηρώων της επαναστατικής τρομοκρατίας θα είχαν αφήσει να τα εκφυλίσει σε τέτοιο βαθμό η θρησκεία της δουλειάς ώστε να δέχονται, μετά το 1848, σαν επαναστατική κατάκτηση, τον νόμο που περιόριζε σε δώδεκα ώρες τη δουλειά στα εργοστάσια και να προβάλλουν για βασική επαναστατική αρχή το δικαίωμα στη δουλειά! Ντροπή σου γαλλικό προλεταριάτο». (σελ. 15) Και συνεχίζει: «Αυτή τη δουλειά που απαίτησαν με το όπλο στο χέρι οι εργάτες τον Ιούνιο του 1848, την επέβαλαν και στις οικογένειές τους. Ξεπούλησαν στους βαρόνους της βιομηχανίας τις γυναίκες και τα παιδιά τους». (σελ. 15) Η θεοποίηση της εργασίας είναι το μέγιστο καπιταλιστικό δόγμα γιατί εξασφαλίζει υπέρογκα κέρδη και η επικαιρότητα του περιβόητου «δικαιώματος στην εργασία» είναι ο θρίαμβος της καπιταλιστικής προπαγάνδας, που μετατρέπει τον εξαναγκασμό όχι απλώς σε επιλογή, αλλά σε «δικαίωμα». Η υπερεργασία είναι βέβαιο ότι οδηγεί σε υπερπαραγωγή και η υπερπαραγωγή σε κρίση, δηλαδή σε πτώση μισθών και απολύσεις. Η ιστορία του καπιταλισμού το έχει αποδείξει επανειλημμένα κι ακόμα συνεχίζουμε να ζητάμε εργασία, αντί να απαιτούμε την μείωσή της. Η αγορά του δυτικού κόσμου έχει φρακάρει από απούλητα αγαθά και αυτό που διακυβεύεται είναι η σκληρότερη και φθηνότερη εργασία για την παραγωγή κι άλλων. 

Ο Λαφάργκ βαθύς γνώστης του μαρξισμού και γαμπρός του Μαρξ καταδεικνύει όλο το μεγαλείο του παραλόγου: «Πιστεύοντας τις ψευτιές των οικονομολόγων, οι προλετάριοι παραδίδονται ψυχή τε και σώματι στη διαστροφή της δουλειάς και βυθίζουν την κοινωνία ολόκληρη στις κρίσεις υπερπαραγωγής της βιομηχανίας που σπαράσσουν τον κοινωνικό οργανισμό». (σελ. 20) Η τεχνολογία που εκτοξεύει την παραγωγή σε απίστευτα ύψη λειτουργεί μόνο προς όφελος των καπιταλιστών ιδιοκτητών που απολύουν υπαλλήλους (εξασφαλίζοντας κι άλλα κέρδη) οδηγώντας την κοινωνία στην εξαθλίωση και οι οικονομολόγοι προτείνουν την εργασιακή εντατικοποίηση. Με δυο λόγια κάποιος ή θα είναι άνεργος ή θα δουλεύει 10 και 12 ώρες με εξευτελιστικούς μισθούς, συμβάλλοντας στην ακόμη μεγαλύτερη μελλοντική εξαθλίωσή του.

«arbeit macht frei» (Η δουλειά απελευθερώνει)

Τα λόγια του Σερμπυλιέ δεν χρειάζονται επεξηγήσεις: «Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, συντελώντας στη συσσώρευση των παραγωγικών κεφαλαίων, βοηθούν να μειωθεί, αργά ή γρήγορα, ο μισθός τους…».(σελ. 19) Όσο για το ηθικό περιεχόμενο της εργασίας που είναι τιμή και προσφορά και ανάπτυξη δεξιοτήτων και δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο ο Λαφάργκ παραθέτει ένα απόσπασμα κάποιου ανώνυμου φυλλαδίου που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο το 1770 δημιουργώντας σάλο: «ο εργαζόμενος όχλος της Αγγλίας έχει βάλει βαθιά στο μυαλό του την ιδέα ότι, αφού είναι Άγγλοι, όλοι οι παρακατιανοί έχουν από καταγωγή το δικαίωμα να είναι πιο ελεύθεροι και πιο ανεξάρτητοι από τους εργάτες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η ιδέα αυτή μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα για τους στρατιώτες, τονώνει την ανδρεία τους. Αλλά οι βιομηχανικοί εργάτες, όσο λιγότερο την έχουν, τόσο το καλύτερο για τους ίδιους και το κράτος. Οι εργάτες δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούν πως είναι ανεξάρτητοι από τους ανωτέρους τους……….Η θεραπεία θα έχει ολοκληρωθεί μόνον όταν οι φτωχοί της βιομηχανίας μας θα δέχονται να δουλεύουν έξι μέρες με τα ίδια χρήματα που κερδίζουν τώρα σε τέσσερις». (σελ. 14) Αν ο Λαφάργκ προτείνει το 1880 την τρίωρη εργασία ως αρκετή για την παραγωγή των απαραίτητων αγαθών, το 2012 οικονομολόγοι, πολιτικοί και πολυεθνικές κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι η κατάργηση ωραρίων, αργιών κλπ είναι η μόνη λύση.  Εξάλλου «arbeit macht frei» (Η δουλειά απελευθερώνει) όπως έγραφαν και οι ναζί έξω από όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

            Πωλ Λαφάργκ «το δικαίωμα στην τεμπελιά» εκδόσεις «ΝΗΣΙΔΕΣ» Σκόπελος

Ακούστε: ‘Μη με αποκαλείς τεμπέλη’ από το δίσκο ‘Η εκδίκηση της γυφτιάς’ (1978). Νίκος Ξυδάκης – Μανώλης Ρασούλης

Δείτε: Από τις πρώτες παραστάσεις της ερασιτεχνικής θεατρικής ομάδας _ΟΝΟΜΑ?_ σε κείμενα που έγραψαν οι ίδιοι οι ηθοποιοί!

ΠΗΓΗ: - Ερανιστής

"Ανεμογεννήτριες και άλλες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας - Πολιτικό και όχι περιβαλλοντικό το θέμα"

Γ. Τσιτσιμπής

Κατά μία συνοπτική ρήση, πολιτική είναι το να προσπαθείς να λύνεις προβλήματα πριν τα λύσει ο χρόνος. Φυσικά και συμπεριλαμβάνεται η πρόβλεψη, η διαμόρφωση συνθηκών και η ιεράρχησή τους.

Τα τελευταία χρόνια, με αφορμή προτάσεις αλλά και αδειοδοτήσεις αιολικών πάρκων και μικρών υδροηλεκτρικών και στην περιοχή μας, άρχισε ένα έντονος προβληματισμός για τα υπέρ και κατά των ΑΠΕ. Είδανε το φως της δημοσιότητας απόψεις εκατέρωθεν, για την χρησιμότητα ή μη και την ωφέλεια ή μη των ΑΠΕ.

Η πρώτη ψηφιακή δικτατορία στον κόσμο

Η Κίνα οικοδομεί μια ψηφιακή δικτατορία για να ασκήσει τον έλεγχο των 1.4 δισεκατομμυρίων πολιτών της. 

Για μερικούς, η "κοινωνική πίστωση" θα φέρει προνόμια, για άλλους τιμωρία. 

Για παράδειγμα η Dandan Fan είναι μια πολύ σύγχρονη Κινέζα γυναίκα, αλλά η Dandan παρακολουθείται 24 ώρες το 24άωρο. Κάθε βήμα που κάνει, κάθε μία από τις ενέργειές της, μεγάλες ή μικρές -ακόμα και εκείνες που σκέφτεται ίσως να κάνει- μπορούν να εντοπιστούν και να κριθούν.