Η Ελλάδα «κόλλησε» την Ολλανδική Ασθένεια

Ο θεός, υποστηρίζουν ορισμένοι, έφτιαξε τον κόσμο και οι Ολλανδοί την Ολλανδία. Σε αντίθεση όμως με τον πρώτο, ο οποίος αποφάσισε κάποια στιγμή να ξεκουραστεί, οι Ολλανδοί συνέχισαν απτόητοι μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποίησαν ότι είναι σε θέση να παράγουν ακόμη και τους δικούς τους σεισμούς.

To Χρόνινγκεν, μια πόλη περίπου 200 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Αμστερνταμ αντιμετωπίζει εδώ και δεκαετίες καταστροφικές σεισμικές δονήσεις λόγω της άντλησης φυσικού αερίου από το γιγαντιαίο κοίτασμα που βρίσκεται στο υπέδαφός του.

Υστερα από χρόνια κινητοποιήσεων, η εταιρεία φυσικού αερίου ΝΑΜ (κονσόρτσιουμ της Shell και της ExxonMobil) αναγκάστηκε να πληρώσει εκατομμύρια δολάρια σε αποζημιώσεις, ενώ η κυβέρνηση υποσχέθηκε να σταματήσει την εκμετάλλευση του κοιτάσματος τα επόμενα χρόνια.
Η «κατάρα του Χρόνινγκεν» όμως δεν ξεκίνησε με τους σεισμούς. Η ανακάλυψη του φυσικού αερίου το 1959 λίγο έλειψε να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην εθνική οικονομία, αποδεικνύοντας ότι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο δεν αποτελούν πάντα ευλογία για μια χώρα. Οπως μου εξηγούσε την περασμένη εβδομάδα ο Ρικ βαν ντερ Πλόεγκ, Ολλανδός καθηγητής Οικονομικών και πρώην υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση των εργατικών, «οι τεράστιες εξαγωγές φυσικού αερίου σήμαιναν και μεγάλη ζήτηση για το εθνικό νόμισμα της Ολλανδίας, γεγονός το οποίο πίεσε ανοδικά την τιμή του.

Ο αγώνας για διατροφική κυριαρχία στην Ελλάδα την εποχή της λιτότητας [Εκδήλωση παρουσίαση της έρευνας]

Την ερχόμενη Τρίτη, 27 Νοεμβρίου στο βιβλιοκαφέ Έναστρον, στις 7 το απόγευμα, οι εκδόσεις Τόπος κι επίσης το Transnational Institute, το FIAN και η Agroecopolis παρουσιάζουν μια μεγάλη έρευνα που ασχολείται με τις επιπτώσεις της λιτότητας στο δικαίωμα στη διατροφή.

Συγγραφείς της έρευνας είναι: Λεωνίδας Βατικιώτης, Πιέτζε Βέρβεστ, Τζέννυ Γκιουγκή, Σύλβια Κέη, Χαράλαμπος Κωνσταντινίδης, Έμιλυ Μαθάισεν, Στέφαν Μπακς, Χριστίνα Σακαλή, Ειρήνη-Εριφύλη Τζέκου.

Ακολουθεί η περίληψη της έρευνας:

Αυτή η έκθεση εξετάζει τις επιπτώσεις της λιτότητας στην Ελλάδα στο δικαίωμα στην τροφή. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό κράτος και τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης παραβίασαν το δικαίωμα του ελληνικού λαού στην τροφή ως αποτέλεσμα των μέτρων λιτότητας που απαιτήθηκαν από τα τρία Μνημόνια Κατανόησης (2010, 2012 and 2015).  Με άλλα λόγια, τα πακέτα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα αντιέβαιναν στο διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δημόσιος κίνδυνος τα άταφα πτώματα των τραπεζών

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τέλος καλό όλα καλά μετά την άνοδο που σημείωσαν οι τραπεζικές μετοχές την «πράσινη» όπως χαρακτηρίστηκε «Πέμπτη» και τη διόρθωση που επήλθε στο μακροβούτι της «μαύρης Τετάρτης»;

Αρχικά, για να μην ωραιοποιούμε την κατάσταση η διόρθωση δεν αφορούσε όλες τις τραπεζικές μετοχές. Δύο εξ αυτών, η Άλφα και η Εθνική συγκεκριμένα, ανέκτησαν και με το παραπάνω τις ζημιές της προηγούμενης μέρας (+7,6% από -3,3% και +9% από -5,5%, αντίστοιχα), οι άλλες δύο συστημικές τράπεζες όμως, η Eurobank και η Πειραιάς συγκεκριμένα, ανέκτησαν μέρος μόνο των απωλειών (άνοδος 8,6% την Πέμπτη από πτώση 14,7% την Τετάρτη και άνοδος 9,2% από πτώση 20,7%, αντίστοιχα). Κατά συνέπεια, μια σχεδόν ισόποση με την πτώση της Τετάρτης (-8,8%), αύξηση του τραπεζικού δείκτη της Πέμπτης (-8,3%) συσκοτίζει την πραγματικότητα, που σε αδρές γραμμές θέλει τις 4 συστημικές τράπεζες οι οποίες από κοινού έχουν τα μαύρα τους χάλια (προς επίρρωση τα απογοητευτικά έσοδα που κατέγραψαν στα έσοδα του δεύτερου τριμήνου ) να διαχωρίζονται με την Εθνική και Άλφα να παρουσιάζουν μια σχετικά καλύτερη εικόνα, ενώ από την άλλη Eurobank και Πειραιώς να ακολουθούν μια καθοδική πορεία. Μένει να δούμε επομένως αν το σήριαλ των τραπεζικών εξαγορών συνεχιστεί με νέα επεισόδια…

Πάλι εκτός ελέγχου το δημόσιο χρέος;

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εξαιρετικής πολιτικής σημασίας είναι τα στοιχεία για την πορεία του δημόσιου χρέους που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή 17 Αυγούστου από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, με αφορμή την έκδοση του δελτίου του υπ. αρ. 90, μηνός Ιουνίου 2018.

Με βάση λοιπόν τα δικά του δεδομένα, το χρέος της κεντρικής διοίκησης στις 30 Ιουνίου 2018 έφτασε τα 345,38 δισ. ευρώ, από 343,74 δισ. ευρώ στις 31 Μαρτίου, μόλις δηλαδή τρεις μήνες πριν. Προς αποφυγή παρανοήσεων να υπογραμμίσουμε ότι το χρέος της κεντρικής διοίκησης διαφέρει από το χρέος της γενικής κυβέρνησης, το οποίο κυρίως εξετάζουμε, καθώς στο χρέος της γενικής κυβέρνησης συνυπολογίζουμε πέραν του χρέους της κεντρικής διοίκησης, που είναι και η βασική του συνιστώσα, τα εξής: το ενδοκυβερνητικό χρέος, το χρέος των ΔΕΚΟ, των Νομικών Προσώπων, των ΟΤΑ και των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ). Για να φανεί η διαφορά να αναφέρουμε ότι στις 31 Δεκεμβρίου 2017 όταν το χρέος της γενικής κυβέρνησης ήταν 317,4 δισ. ευρώ (ή 178,6% του ΑΕΠ) το χρέος της κεντρικής διοίκησης ήταν 328,70 δισ. ευρώ (με βάση το τριμηναίο δελτίο του ΟΔΔΗΧ, υπ. αρ. 89).

Πολυνομοσχέδιο διαιώνισης της μνημονιακής φτώχειας και της υποτέλειας,

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Το πολυνομοσχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα και κατατέθηκε στη Βουλή την Παρασκευή 8 Ιουνίου είναι για την Αυγή «το τελευταίο πολυνομοσχέδιο πριν από την έξοδο από τα Μνημόνια», όπως γράφει σε ένα αδιάφορο «χτύπημα» της 1^ης σελίδας. Συνεπώς, μικρό το κακό κι απομεινάρι ενός παρελθόντος που περνάει στην ιστορία οριστικά κι αμετάκλητα…

Τράπεζες και Δημόσιο Χρέος- Μύθοι και πραγματικότητα

Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, στη δημόσια συζήτηση, εμφανίστηκε μια άποψη που υποστηρίζει ότι η ουσιαστική χρεοκοπία της Ελλάδας  το 2010 και η υπαγωγή της στις Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια οφείλονται στις τεράστιες ζημίες (μαύρες τρύπες) των εγχώριων τραπεζών. Σύμφωνα με την άποψη αυτή τα χρέη των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων, από το 2008, ανήλθαν σε περίπου 250 δις. ευρώ και καλύφθηκαν από το Δημόσιο. Έτσι, το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος και φορτώθηκε στον ελληνικό λαό, ο οποίος πρέπει να το ξεπληρώσει.    

Το τεράστιο αυτό τραπεζικό χρέος υποτίθεται ότι κατέστησε υποχρεωτική την υπογραφή, το2010, του πρώτου Μνημονίου, ύψους 110 δις. ευρώ και στη συνέχεια, το 2012, του δεύτερου Μνημονίου, ύψους 141 δις. Κατά την άποψη αυτή, η χώρα μας δανείστηκε συνολικά  251 δις. για να καλύψει τραπεζικά χρέη 250 δις.  Η αλήθεια είναι ότι με τις δύο πρώτες Δανειακές Συμβάσεις – Μνημόνια η Ελλάδα δανείστηκε 215,8 και όχι 251 δις., γιατί δεν εκταμιεύτηκαν όλα τα ποσά που είχαν εγκριθεί αρχικά, ενώ στις αρχές του 2015 επιστράφηκαν 10,9 δις. από τα 50 δις. που είχαν προβλεφθεί, με τη δεύτερη Δανειακή Σύμβαση, για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και δεν είχαν χρησιμοποιηθεί.

Παράλληλο νόμισμα συζητά η Ιταλία, (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Δεν έχει τέλος η κρίση του ευρώ!

 

Τυπικά, η κρίση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος που ξέσπασε το 2010 και κορυφώθηκε το 2012 αποτελεί παρελθόν. Κάτι τα μέτρα νομισματικής χαλάρωσης του εφάρμοσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρχής γενομένης του Μαρτίου του 2015 ύψους 60 δισ. ευρώ μηνιαίως (και 80 δισ. μηνιαίως από τον Μάρτιο του 2016 όταν συμπεριελήφθησαν στο καλάθι των αγορών και εταιρικά ομόλογα), κάτι η πλήρης παράδοση στους πιστωτές κι η στροφή 180 μοιρών του ΣΥΡΙΖΑ με αποτέλεσμα την εξαφάνιση του πολιτικού κινδύνου (από τα αριστερά), κάτι η ανάπτυξη που ακολούθησε (παρότι ήταν και είναι αναιμική) ο κύκλος της κρίσης φαίνεται να έκλεισε.

 

Χαστούκι στην κυβέρνηση η απόφαση του Γιούρογκρουπ (του Λεωνίδα Βατικιώτη)

Σε παταγώδη αποτυχία οδηγήθηκε ο κυβερνητικός σχεδιασμός με την απόφαση του Γιούρογκρουπ στις 15 Ιουνίου 2017, καθώς το οικονομικό επιτελείο δεν εξασφάλισε το παραμικρό απ’ όσα είχε διακηρύξει.

 

Σε παταγώδη αποτυχία οδηγήθηκε ο κυβερνητικός σχεδιασμός με την απόφαση του Γιούρογκρουπ στις 15 Ιουνίου 2017 (http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2017/06/15-eurogroup-statement-greece/, καθώς το οικονομικό επιτελείο δεν εξασφάλισε το παραμικρό απ’ όσα ήλπιζε. Οι λεπτομέρειες της απόφασης περιγράφουν ένα ακόμη κυβερνητικό Βατερλώ, μια παταγώδη αποτυχία, εφάμιλλη των διαψεύσεων που ένιωσαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 που εναπόθεταν τις ελπίδες τους στο έλεος των δανειστών!

 

Αποδέσμευση από την ΕΕ ή Δραχμισμός;

ΣΤΑΥΡΟΣ Δ. ΜΑΥΡΟΥΔΕΑΣ

Καθώς η αντίθεση εργατικών και λαϊκών στρωμάτων στην πρόσδεση της Ελλάδας στην ΕΕ διευρύνεται, εμφανίζεται το ρεύμα που θεωρεί πως μια επιστροφή στη δραχμή αποτελεί αφετηρία φιλολαϊκής διεξόδου. Πρόκειται για μια εθελοτυφλική γραμμή, που θεωρεί πως μπορείς να πάψεις να πληρώνεις το χρέος και να περάσεις στη δραχμή χωρίς ανοικτό πόλεμο με την ΕΕ και το ελληνικό κεφάλαιο.

Από την «Μεγάλη ιδέα» της ΕΕ στην επιτροπεία

Η ένταξη στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική ενοποίηση καθορίζει αποφασιστικά τις πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Αυτή η σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της ελληνικής αστικής τάξης αποτελεί μία στρατηγική επιλογή που σταθεροποίησε την κυριαρχία της στην ταραγμένη μεταδικτατορική περίοδο και της έδωσε ελπίδες για αναβάθμιση μέσα στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα (από ένα μεσαίου επιπέδου υπο-ιμπεριαλισμό σε έστω μικρό συνεταίρο ενός από τα βασικά παγκόσμια ιμπεριαλιστικά μπλοκ). Η συμμετοχή στην ΟΝΕ σηματοδότησε την απεγνωσμένη προσπάθεια να αναρριχηθεί στην πρώτη ταχύτητα αυτής της ιμπεριαλιστικής ενοποίησης. Αυτή η «Μεγάλη Ιδέα», όπως και οι προηγούμενες, μόνο πόνο και δάκρυα προσφέρει στις υποτελείς τάξεις με την συγκεκαλυμμένη αρχικά (από το 1985) και εξόφθαλμη και ραγδαία σήμερα συμπίεση των λαϊκών δικαιωμάτων και εισοδημάτων.

Τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια υπό το πρίσμα του χρηματιστικού κεφαλαίου. (του Αλέξανδρου Καπακτσή)

Εξετάζοντας τις επιχειρήσεις που συμμετέχουν στη λίστα του περιοδικού Fortune 500 σε καμιά περίπτωση δεν φαίνεται να ισχύει η εκτίμηση ότι τα ΠΠΜ αποτελούν την κορυφή της καπιταλιστικής πυραμίδας και του ΚΜΚ ή τείνουν να εξελιχθούν σε ηγεμονική δύναμη του ΚΜΚ.

Ποσοτική Χαλάρωση και άλλα παραμύθια …(Σταύρος Δ. Μαυρουδέας)

Οι διάφοροι συστημικοί παράγοντες χαλούν τον κόσμο για να συμμετάσχει η Ελλάδα στο πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης της ΕΚΤ. Και γι’ αυτό καλούν τον ελληνικό λαό σε νέες θυσίες.

Ο εμβριθής οικονομολόγος – και θαυμαστής της Σκάρλετ Γιόχανσον – Ευκλείδης Τσακαλώτος διατείνεται ότι «θα είναι μια συμφωνία με δυσκολίες και θετικές εκπλήξεις η οποία υπό όρους , αν ανοίξει το δρόμο για το QE, θα δώσει χώρο επιστροφής σε βιώσιμη ανάπτυξη».

Είχε προηγηθεί ο εξίσου εμβριθής οικονομολόγος και επισήμως αντίπαλος (αλλά ανεπισήμως φίλος) Γιάννης Στουρνάρας που απαίτησε να δοθεί γη και ύδωρ στους δανεισττές για να κλείσει η αξιολόγηση και να μπει η Ελλάδα στο πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης.

Από κοντά και οι τραπεζίτες όπου αντιπροσωπεία της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών σε επαφές με τον SSM και την ΕΚΤ εκπλιαρούν επίσης για αυτή την συμμετοχή. ΦΥσικά με αντίτιμο τις λαϊκές θυσίες.

Μια Φινλανδία κι ένα Λουξεμβούργο καταβρόχθισαν οι τραπεζίτες!

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιεύονται σε έκθεση του Transnational Institute για τη «βιομηχανία διάσωσης τραπεζών» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. (Εδώ το πλήρες κείμενο).

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ενδεικτικά: Από το 2008 ως το 2015 τα κράτη μέλη της ΕΕ δαπάνησαν 747 δισ. ευρώ για να σώσουν τις τράπεζες ανακεφαλαιοποιώντας τις ή παρέχοντας ρευστότητα κι επιπλέον 1,19 τρισ. υπό τη μορφή εγγυήσεων ή ανάληψης υποχρεώσεων. Το πιο εντυπωσιακό; Μέχρι και τον Οκτώβριο του 2016 χάθηκαν οριστικά και αμετάκλητα 213,2 δις. ευρώ από χρήματα των φορολογουμένων κι ο λογαριασμός συνεχίζει να αυξάνεται. Για παράδειγμα πρέπει να προστεθούν 8 δισ. ευρώ που έδωσε η ιταλική κυβέρνηση για τη διάσωση της τράπεζας Monte dei Paschi di Siena.

Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης τα 213,2 που καταβρόχθισαν οι αποτυχημένοι τραπεζίτες στα 28 κράτη μέλη της ΕΕ, διασώζοντας γύρω στα 150 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ισούνται: με το ΑΕΠ της Φινλανδίας και του Λουξεμβούργου από κοινού ή με τη συνολική ετήσια εκπαιδευτική δαπάνη που καταβάλλουν οι χώρες Γερμανία, Ιταλία, Δανία και Τσεχία ή με το άθροισμα του ετήσιου υγειονομικού κόστους των χωρών Ισπανία, Σουηδία, Αυστρία, Ελλάδα και Πολωνία!

Ο νόμος της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους

Αλέκος Αναγνωστάκης

Το κυνηγόσκυλο και το θήραμα

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΠΟΣΟΣΤΟ ΚΕΡΔΟΥΣ

Από το 1843, όταν ο Μαρξ πρωτοδημοσίευσε  το  έργο του Κριτική της Θεωρίας του Κράτους του Χέγκελ, ως τον Αύγουστο του 1867 που κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος του Κεφαλαίου χρειάστηκαν 24 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, ο Μαρξ θεώρησε απαραίτητο να διαμορφώσει τις θεμελιώδεις φιλοσοφικές αντιλήψεις, την υλιστική γνωσιοθεωρία και τη θεωρία του ιστορικού υλισμού, προτού αναπτύξει τις απόψεις του για την πολιτική οικονομία. «Να απαλλάξει την εγκελιανή διαλεκτική από τις ιδεαλιστικές επικαλύψεις της και να τη χρησιμοποιήσει σαν βάση για την κριτική της πολιτικής οικονομίας» (Μπιτσάκης, Καρλ Μαρξ, ο Θεωρητικός του προλεταριάτου, σελ 124).

Ημερίδα στο Πανεπιστήμιο Σπάρτης με θέμα την προσευχή και τα οφέλη της σε επιχειρήσεις και οργανισμούς

Το Εργαστήριο Οργάνωσης και Διοίκησης Υπηρεσιών & Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστήμιου Πελοποννήσου σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Μονεμβασίας και Σπάρτης, διοργανώνει Επιστημονική Ημερίδα, με θέμα «Η Νοερά Προσευχή ως οδηγός ανάπτυξης και ενδυνάμωσης στις σύγχρονες επιχειρήσεις και οργανισμούς», τη Δευτέρα στις 16 Ιανουαρίου 2017 και ώρα 17:00, στο αμφιθέατρο της Σχολής Ανθρώπινης Κίνησης και Ποιότητας Ζωής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στη Σπάρτη.

Αντεργατικά μέτρα με ή χωρίς το ΔΝΤ

Όσο το ένα μνημόνιο θα εφαρμόζεται το άλλο θα ετοιμάζεται. Κάπου εκεί εδράζεται η ουσία των εξελίξεων που υπάρχουν στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να στρέψει τα βλέμματα στο θέμα της παραμονής ή όχι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα.

Τα θέματα που εκκρεμούν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης είναι τα εργασιακά, η περαιτέρω μείωση του αφορολόγητου προκειμένου, καταρχήν, να καλυφθεί το 1,75% πρωτογενούς πλεονάσματος το 2017 και τα θέματα που αφορούν την ενέργεια.

Χώρα σε πλήρες αδιέξοδο (Του Κώστα Λαπαβίτσα)

Πολιτική απαξίωση

Τον Σεπτέμβριο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε για δεύτερη φορά τις εκλογές

υποσχόμενος «παράλληλο πρόγραμμα» και «ισοδύναμα», αλλά έχοντας στην πραγματικότητα παραδοθεί άνευ όρων στους δανειστές. Οι πανηγυρισμοί του μνημονιακού στρατοπέδου ήταν μεγάλοι. Η Ελλάδα συνέχιζε στην πορεία των μνημονίων και το πολιτικό σύστημα είχε πλέον απαλλαγεί από τα εντός του ΣΥΡΙΖΑ «βαρίδια». Κανένα από τα κόμματα της νέας Βουλής δεν αποτελούσε κίνδυνο για την πολιτική και κοινωνική εξουσία στην Ελλάδα.

Κοινωνική πολιτική αλα Μαφία…

 

Π.Μ./Ο τίτλος «κοινωνική πολιτική αλα Μαφία» θα μπορούσε μια χαρά να αποδώσει την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (όπως φυσικά και των προηγούμενων από ΝΔ/ΠΑΣΟΚ).

Ας το δούμε συγκεκριμένα για το 2016.

Η κυβέρνηση, «έδωσε» στους συνταξιούχους ένα μέρος από το αυξημένο πλεόνασμα που προέκυψε από την εκτέλεση του Προϋπολογισμού. «Μία και μόνη φορά», καθώς ο Τσακαλώτος ρητά δήλωσε ότι «δε θα το ξανακάνοουμε». Μίλησαν για συνολικό ποσό ύψους 617 εκατομμύρια.

Για ποιον δουλεύει το ”κοινό” νόμισμα…

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δεν περίμεναν τις γιορτές να ανοίξουν σαμπάνιες στην Φρανκφούρτη. Τα χαρμόσυνα νέα ήρθαν στις 20 Δεκεμβρίου, με αφορμή την ανακοίνωση για το νέο ύψος ρεκόρ που έφθασε το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τον Οκτώβριο, αγγίζοντας τα 28,4 δισ. ευρώ. Τη μεγαλύτερη ώθηση σε αυτή την αύξηση έδωσαν οι επενδύσεις χαρτοφυλακίου που συνεχίζουν να ξεπερνούν σημαντικά  τις άμεσε εσωτερικές επενδύσεις. Ή εικόνα ωστόσο της ”πλεονασματικής ευρωζώνης” πιο πολλά αποκρύπτει παρά αποκαλύπτει, καθώς στο εσωτερικό της οι διαφορές δεν είναι μόνο σημαντικότατες, με τις χώρες της περιφέρειας να καταγράφουν σταθερά έλλειμμα κι αυτές του κέντρου , αλλά και του βορρά πλεόνασμα εντεινόμενες . Δηλαδή, ελλείμματα και πλεονάσματα σταθερά δεν ακολουθούν μια συγκλίνουσα πορεία αλλά μόνιμα αυξάνονται! Κι αυτό κάθε άλλο παρά τυχαία συμβαίνει.

Οι Ελληνες γυρίζουν την πλάτη στο ευρώ /Καμπανάκι από δημοσκόπηση της ALCO

Τα αποτελέσματα δημοσκόπησης της εταιρείας ΑLCO για το περιοδικό ΖΕRO δείχνουν μία αλλαγή σκηνικού σχετικά με τη γνώμη της ελληνικής κοινωνίας για το ευρώ.

Νόαμ Τσόμσκι: «Ρέκβιεμ για το Αμερικάνικο Όνειρο»…

Πώς φτάσαμε σε αυτά τα πρωτοφανή επίπεδα ανισότητας στις ΗΠΑ; Στο ντοκιμαντέρ «Ρέκβιεμ για το Αμερικάνικο Όνειρο», ο Νόαμ Τσόμσκι επεξηγεί αναλυτικά πώς ο πλούτος και η εξουσία συγκεντρώθηκαν στα χέρια λίγων.

Οι ΗΠΑ παρουσιάζουν ραγδαία πτώση σε σειρά δεικτών (κατάρρευση υποδομών, τεράστιο χάσμα μεταξύ εχόντων και μη, στασιμότητα μισθών, υψηλό ποσοστό θνησιμότητας βρεφών, ποσοστό ρεκόρ φυλακίσεων), ενώ παραμένει η μόνη χώρα στον αναπτυγμένο κόσμο χωρίς εθνικό σύστημα υγείας. Επομένως, τα ερωτήματα, που εύλογα προκύπτουν και αφορούν την αμερικάνικη οικονομία και το πολιτικό σύστημα, αναζητούν επιτακτικά απαντήσεις. Σε ποιο δρόμο, λοιπόν, βαδίζει το «Αμερικάνικο Όνειρο», το οποίο ενέπνευσε τους Αμερικάνους και έδωσε κίνητρα στους μετανάστες; Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ του Νοαμ Τσόμσκι ζούμε το θάνατο του Αμερικάνικου Ονείρου. Σε αυτή την αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στο Truthout, στον C.J. Polychroniou, ο Τσόμσκι συζητά για τα προβλήματα με τα οποία έχουν έρθει αντιμέτωπες οι ΗΠΑ, όπως και για το τέλος του αμερικάνικου ονείρου, αν τελικά υπήρξε ποτέ αυτή η ιδέα.