Οι σχηματισμοί της Αριστεράς
φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα
όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη
ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για
ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.
Εικόνα ακίνητου τοπίου, οι άνεμοι έχουν κοπάσει, οι φλόγες
που ευεργετούσαν έχουν υποκύψει, οι άνθρωποι που εξεγείρονταν έχουν
αποκάμει, ηρεμία επικρατεί, μια συνεχής μονότονη και πληκτική διαδοχή
ημερών που σχεδόν μπορείς να προβλέψεις τι θα φέρουν.
Τα βουνά παραμένουν αμετακίνητα και οι κοινωνίες επίσης!
Ένα αίσθημα αμηχανίας και απογοήτευσης κυριαρχεί στους ανήσυχους ανθρώπους, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως ρεαλισμός.
Στις συναντήσεις των αριστερών, επίσημες, ανεπίσημες ή
καθημερινές, αυτή η επίδειξη “ρεαλισμού” ξεχυλίζει. Απέναντι στις
επίμονα επαναλαμβανόμενες και χωρίς περιεχόμενο αφηγήσεις αισιοδοξίας
στις οποίες κάποιοι επιμένουν ακόμα, προκύπτει ο “ρεαλισμός” της
απογοήτευσης, ως βασικό επιχείρημα της πραγματικότητας.
Φυσικά το δικαίωμα στην αισιοδοξία, όσο και το δικαίωμα
στην απογοήτευση, ακόμα και απελπισία, είναι αναφαίρετα, μη δε και
αναγκαία, συνιστώντας πάντα τις δυο αποκλίνουσες όψεις της
πραγματικότητας, οι οποίες όμως δεν φτάνουν κάθε μία μόνη για να την
ερμηνεύσει, πολύ περισσότερο να την αλλάξει.