Δημητριάδης Δημήτρης (Μήτος) από την Πτολεμαΐδα. Ένας από τους 200 ήρωες της Καισαριανής.

 

Ο Δημήτρης Δημητριάδης

Την Πρωτομαγιά του 1944, οι δυνάμεις κατοχής, σε αντίποινα για την εξόντωση ενός Γερμανού στρατηγού και του επιτελείου του, εκτέλεσαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 αγωνιστές η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήταν κομμουνιστές και μέλη του ΚΚΕ.

Θεσσαλονίκη 9η Μάη 1936. Ο εφιάλτης της 4ης Αυγούστου και της διεθνούς του φασισμού.

 

Η Μάνα του Τάσου Τούση θρηνεί πάνω στον νεκρό γιό της

Τα γεγονότα της ματωμένης 9^ης Μάη στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν απλά μια μαζική απεργία, ούτε καν μια απλή εξέγερση της Εργατικής Τάξης. Ήταν ένα επαναστατικό γεγονός όπου για ένα εικοσιτετράωρο η Θεσσαλονίκη βρισκόταν στα χέρια των απεργών, οι αρχές είχαν καταλυθεί, ο στρατός είχε συναδελφωθεί με τους εργάτες και οι αστυνομικοί κρύβονταν έντρομοι στα αστυνομικά τους τμήματα. Το φασιστικό καθεστώς της 4^ης Αυγούστου αλλά και ο διεθνής φασισμός-Ναζισμός θα τρέμει για χρόνια μετά και το άκουσμα ακόμα αυτής της Ημερομηνίας. Την τελική εκδίκηση  οι Τεταρταυγουστιανοί σε συνεργασία με τους ομοϊδεάτες τους, ΝΑΖΙ κατακτητές, θα την πάρουν τελικά την Πρωτομαγιά του 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής όπου οι μισοί και πλέον εκτελεσμένοι ήταν οι πρωταγωνιστές της ματωμένης εργατικής εξέγερσης του Μάη του 1936.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΛΑΚΟΠΙΤΗΣ, (1906-1944), κοζανίτης οικοδόμος: Ο δικός μας σταυρωμένος... (Τάσα Σιώμου)

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944, ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΠΛΑΚΟΠΙΤΗΣ, (1906-1944), κοζανίτης οικοδόμος: Ο δικός μας σταυρωμένος για την πατρίδα.

1.       ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΟΡΙΣΤΕΙΣ!

Ου Νικόλας τ΄Πλατκουπίτ΄, ήταν συνομίληκος και καρδιακός φίλος του πατέρα μου. Οικοδόμοι κι οι δυο τους, ο πατέρας μου συχνά εργάτης γης, είχαν τη φιλία πρώτη αξία, ίσως και πάνω από την οικογένεια, αφού ο άλλος ως φίλος, ως νταϊάκι ήταν ο δημόσιος χώρος τους στη δουλειά και την αναδουλειά, στα μπακάλικα-ταβερνάκια , στις χαμηλόσκεπες ταβέρνες, στις  οικογενειακές συνάξεις.

Η εκτέλεση των 6 στο Κουρί Πτολεμαίδας, η Έλλη και ο Μίτος Δημητριάδη

 

Στις 5 Αυγούστου του 1943, σε  χαράδρα του «Κουρί» Πτολεμαΐδας, εκτέλεσαν οι Έλληνες Ναζί συνεργάτες των κατακτητών της ομάδας του ταγματασφαλίτη Γιώργου Πούλου, (κατά άλλες πηγές από ΠΑΟτζήδες)  έξι ΕΠΟΝιτες, έξι νεαρά στελέχη  του ΕΑΜ και μέλη του ΚΚΕ οι περισσότεροι.

Η δολοφονία τοτ Σωτήρη Πέτρουλα - 21 Ιουλίου 1965

Σαν σήμερα, 21 Ιουλίου του 1965, δολοφονήθηκε από τους ένστολους πραιτωριανούς της ιουλιανής εκτροπής ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομά του γίνεται τραγούδι και σύνθημα. Η θυσία του πιο επίκαιρη παρά ποτέ.

Η σπουδαία προσφορά του Ν. Ψυρούκη στον αγώνα της εργατικής τάξης. (του Β. Γάτσιου)

Ο Νίκος Ψυρούκης γεννήθηκε το 1926 στην Ισμαηλία της Διώρυγας του Σουέζ στην Αίγυπτο. Αφού τελείωσε το ελληνικό σχολείο της γενέτειράς του, συνέχισε στην Αμπέτειο Σχολή στο Κάιρο. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του το 1944, εντάχθηκε στον αντιαποικιακό αγώνα. Προς αποφυγήν σύλληψής του κατέφυγε στην Γαλλία και στη συνέχεια στην Τσεχοσλοβακία στα τέλη του 1949. Αρχικά εργάστηκε σε εργοστάσιο υφαντουργίας και προταθείς ως γιος εργάτη έλαβε υποτροφία από τη Διεθνή Ένωση Φοιτητών για να σπουδάσει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Πράγας. Τελείωσε τις σπουδές του το 1956 με διπλωματική εργασία για τη Μικρασιατική καταστροφή και επέστρεψε στην Αίγυπτο όπου εργάστηκε στην παροικιακή εφημερίδα Πάροικος. Το 1961 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε στην εφημερίδα Ναυτεργατική-Ναυτεμπορική και αργότερα στα Σύγχρονα Θέματα και την Ιστορική Επιθεώρηση του Κομνηνού Πυρομάγλου. Το 1963 ιδρύει την Κίνηση Φίλων Νέων Χωρών, κίνηση που αποσκοπεί στην αλληλεγγύη στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του τρίτου κόσμου και στην αυτοδιάθεση της Κύπρου. Στη Δικτατορία του 1967 εξορίστηκε στην Γυάρο μαζί με την σύζυγό του.

Αποχαιρετισμός στον σύντροφο και φίλο Μάκη Σέρβο

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ο Μάκης Σέρβος ο οποίος πέθανε χτες 9 Ιουνίου σε ηλικία 67 ετών, δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος σύντροφος και καλός φίλος. Υπήρξε ένας από τους αγωνιστές που άφησαν βαθύ το αποτύπωμά τους στη μεταπολιτευτική άκρα Αριστερά. Πάντα παρών στους αγώνες, πάντα στην πρώτη γραμμή των κινηματικών αντιστάσεων, πάντα πρωταγωνιστής σε μια Αριστερά που ήθελε να βαδίζει ολοένα και πιο αριστερά, ακόμα και όταν όλα πήγαιναν δεξιά.

H Γκρέτα πάει για νόμπελ, ενώ η Αχέντ ξανά στις φυλακές

Ηρωίδα του αγώνα των νέων Παλαιστινίων για λευτεριά από τον ζυγό των Ισραηλινών. Πολέμησε τα τανκς με πέτρες! Κτυπήθηκε, βασανίστηκε, πέρασε από τη φυλακή αλλά ποτέ δεν λύγισε. Έχει ιδανικό την ελευθερία του λαού της! Η οικογένειάς της πέρασε και αυτή από τις φυλακές των Ισραηλινών. Η μάχη για τα ιδανικά απαιτεί θυσίες, ακόμη και για μικρά παιδιά, όπως η Αχέντ που άρχισε τις μάχες, από τα 11 της, με τον πατέρας της στη φυλακή! Ένα κίνημα μάχης τη γέννησε, αυτό υπηρέτησε.

ΟΧΙ στον «εξοβελισμό» του αγάλματος του Μητροπολίτη Ιωακείμ και της ιστορίας της Εθνικής Αντίστασης

Η προτομή του πνευματικού ηγέτη του ΕΑΜ και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του βουνού (ΠΕΕΑ), που κοσμούσε την κεντρική Πλατεία της Κοζάνης πριν την ανάπλασή της, αφαιρέθηκε λόγω εργασιών με σκοπό να τοποθετηθεί αργότερα αλλά εδώ και 5 χρόνια «αραχνιάζει» σε κάποια αποθήκη.

Η Δημοτική Αρχή της Κοζάνης αποφάσισε επί τέλους να ασχοληθεί με την προτομή του μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ όχι όμως για να τον τιμήσει αλλά για να το «εξορίσει» επιδιώκοντας να σβήσει από τη μνήμη των κατοίκων ακόμα και τα ίχνη του.

Η θυσία των τριών ηρώων στο Κάστρο του Υμηττού

Οι τρεις ήρωες υπερασπιστές του Κάστρου του Υμηττού, από δεξιά ο Θάνος Κιοκμενίδης, ο Δημήτρης Αυγέρης και ο Κώστας Φολτόπουλος

 

 

 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ Ιστορια 28 Απριλίου 2020

• denezakis@imerodromos.gr

Σωρό τα πτώματα έλεγαν θα βρούνε
και βρήκαν μόνον τρία νεκρά παιδιά.
Κατάπληκτοι τα βλέπουν κι απορούνε
πούθε έβγαινε μια τέτοια λεβεντιά.

Πούθε έβγαινε; Απ’ τα Νιάτα απ’ τη θυσία,
τάχεν η ΕΠΟΝ γεννήσει η ηρωική
να ξαναγράψουν μια παλιά ιστορία
σε νέα σελίδα ακόμα πιο λαμπρή.

Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη

ΕΠΕΣΕ ΜΑΡΤΥΡΑΣ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ, ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ MUSTAFA KOÇAK, ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ.

Δε χύνουν δάκρυ τα μάτια που συνήθισαν να βλέπουνε φωτιές.
Δε σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές, κρατάν ψηλά τ’ αστέρι
με περηφάνεια...
Μαύρη εσύ θάλασσα γαλήνεψε τα κύματά σου.
Και θάρθει η μέρα η ποθητή, η μέρα της ειρήνης, της λευτεριάς σου.
Ω, ναι θα ΄ρθεί η μέρα που θ’ αρπάξουμε τις λόγχες,
που μες στο αίμα το δικό μας, έχουν βαφτεί.

Μεγάλη Παρασκευή 1944. Η σφαγή των 120 στο Αγρίνιο

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

• denezakis@imerodromos.gr

Οι Γερμανοί φρόντιζαν να εφοδιάζουν τη στρατιά του Ρόμελ στη Β. Αφρική όχι μόνο μέσω της κεντρικής σιδηροδρομικής αρτηρίας Θεσσαλονίκης – Πειραιά, αλλά και άλλες βοηθητικές μαζί και τη σιδηροδρομική γραμμή δυτικής Στερεάς. Μετέφεραν στρατό, πολεμοφόδια, καύσιμα από την κεντρική Ευρώπη – Ήπειρο – Πάτρα – Καλαμάτα.

Συλλυπητήριο μήνυμα για τον θάνατο της Μυρσίνης Αθανασιάδου

Με μεγάλη θλίψη ενημερωθήκαμε ότι έφυγε από τη ζωή η συναγωνίστρια και στέλεχος της Λαϊκής Ενότητας Μυρσίνη Αθανασιάδου.

Η Μυρσίνη γεννήθηκε στην Καβάλα και από τα φοιτητικά της χρόνια ζούσε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν εκπαιδευτικός,  διδάκτωρ της Νεότερης Ιστορίας και υπηρέτησε ως καθηγήτρια και Διευθύντρια στο 20ο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης, από όπου και συνταξιοδοτήθηκε.

Αλληλεγγύη στον απεργό πείνας Ιμπραήμ Γκιοκτσέκ – Η σιωπή είναι συνενοχή στη δολοφονία του από το Τουρκικό κράτος

Ο μουσικός και αγωνιστής Ιμπραήμ Γκιοκτσέκ συνεχίζει μέχρι τέλους τον αγώνα του, πλησιάζοντας τις 300 μέρες απεργίας πείνας. Απεργεί για να μπορεί να τραγουδάει ελεύθερα! Ενάντια στα εμπόδια και τις απαγορεύσεις της κυβέρνησης Ερντογάν που θεωρεί τους Grup Yorum τρομοκράτες.

Έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος αγωνιστής Μανώλης Γλέζος

Χθες, 30 Μάρτη 2020, έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος λαϊκός αγωνιστής Μανώλης Γλέζος. Ο «πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης», όπως χαρακτηρίστηκε από το Ντε Γκωλ, άφησε το σπουδαίο του στίγμα στην Ιστορία του τόπου μας. Υπηρέτησε με αυταπάρνηση σε όλη του τη ζωή τους αγώνες του λαού μας για ψωμί, ελευθερία, δημοκρατία, ειρήνη.

Υπήρξε βουλευτής της Αριστεράς. Συγγραφέας, δημοσιογράφος, διανοούμενος, αποτέλεσε διεθνή φυσιογνωμία, που ξέφυγε από τα σύνορα της Ελλάδας. Τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν από τη Σοβιετική Ένωση.

Στη μνήμη της Φανής Σιώπη: Δολοφονήθηκε στην ηρωική απεργία των λιγνιτωρύχων Παγγαίου το 1934

Αριστερά η Φανή Σιώπη και δεξιά οι λιγνιτωρύχοι στη "μπούκα" το Ορυχείο [6]

Γράφει ο Στέφανος Πράσσος

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα πάλης όλων των γυναικών, για ψωμί, ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια που γιορτάζεται στις 8 Μάρτη κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα, σε μια άγνωστη σχετικά αγωνίστρια, την κομουνίστρια εργάτρια, Φανής Σιώπη που δολοφονήθηκε από την εργοδοσία και τη Χωροφυλακή κατά τη διάρκεια μιας απεργίας στα Λιγνιτωρυχεία Παγγαίου Σερρών. 

Το τηλεγράφημα που έφτασε στις 2 Δεκέμβρη του 1934, στον Ριζοσπάστη από τον ανταποκριτή του στις Σέρρες ανέφερε: «Ένας εργάτης έπεσε νεκρός και άλλοι 13 τραυματίστηκαν βαριά από την άτιμη δολοφονική επίθεση της Κυβέρνησης του αίματος…»^[1]

Για το σύντροφο Σωτήρη Γεωργακόπουλο

Μεσάνυχτα Σαββάτου προς Κυριακή έφυγε απ’ τη ζωή ο Σωτήρης Γεωργακόπουλος, στα 50 του χρόνια, χημικός, καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση, έπειτα από ολιγόμηνη μάχη με την επάρατο ασθένεια στη Φραγκφούρτη, όπου έμενε οικογενειακώς τα τελευταία πέντε χρόνια. 

 

Ο Σωτήρης αντιμετώπισε παλληκαρήσια την τελευταία δύσκολη μάχη της ζωής του, παρά τα πολλαπλά προβλήματα που του δημιουργούσε. Συναντηθήκαμε μαζί στα Γιάννενα στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αντιστεκόμενοι στα ιδεολογήματα περί «τέλους της ιστορίας» που ανθούσαν τότε, καθώς και στην υποταγή και την ενσωμάτωση του επίσημου κομμουνιστικού κινήματος στη γραμμή της εθνικής συναίνεσης, μέσω «της κάθαρσης», μέσα από τις γραμμές του Νέου Αριστερού Ρεύματος του οποίου ήταν ενεργό και δραστήριο μέλος για πολλά χρόνια. Χτίσαμε μαζί την ΕΑΑΚ στα Γιάννενα σε μια εποχή ιδεολογικής υποχώρησης του φοιτητικού κινήματος και έντασης της νεοφιλελεύθερης επίθεσης στο Πανεπιστήμιο, δίνοντας τις νέες απαντήσεις του κινήματος στη νέα εποχή που ερχόταν. Βαδίσαμε μαζί τους δρόμους της αντίστασης, ανιχνεύοντας τα μονοπάτια του κομμουνισμού τη δύσκολη δεκαετία του ’90. 

Αποχαιρετισμός στον σύντροφο Μιχάλη Παπαδάκη- ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Τρικάλων:

Με απέραντη θλίψη και βαθιά οδύνη, αποχαιρετούμε τον καλό μας σύντροφο και αγαπημένο φίλο, Μιχάλη Παπαδάκη, ο οποίος «έφυγε» από κοντά μας, μόλις στα 44 του χρόνια , μετά από μεγάλη μάχη που έδινε τα τελευταία χρόνια για την υγεία του.

Ο Μιχάλης, αυθεντικά λαϊκός άνθρωπος, με πηγαίο χιούμορ και ένα μεγάλο και ζεστό χαμόγελο πάντα, αγαπητός στις παρέες του, στους συναδέλφους του και στην τρικαλινή κοινωνία, ακριβός μας σύντροφος και αγαπημένος φίλος, υπήρξε αγωνιστής και εραστής της ζωής.

Με το χαμόγελο, τα εύστοχα σχόλιά του, το χιούμορ του, τη ζεστασιά του, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητά του.

Παντού! Στις παρέες και στα γλέντια  στις πορείες και στις συνελεύσεις, με την οικογένειά του, με τους φίλους του και με τους συντρόφους του.

Αφιέρωμα του ΠΣΧΜ για το θάνατο του Χάρι Βιγιέγας Ταμάγιο (Πόμπο)

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Χάρι Βιγιέγας Ταμάγιο, του συντρόφου του Τσε πιο γνωστού ως Πόμπο, με πλούσια δράση μεταξύ άλλων στους διεθνιστικούς αντιϊμπεριαλιστικούς αγώνες στην Αφρική, ως ύστατο φόρο τιμής παραθέτουμε ένα βιογραφικό του συγγραφέα που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Κούβα και Αγκόλα, Ο Πόλεμος για την Ελευθερία" (Εκδόσεις Διεθνές Βήμα 2019), καθώς και ένα σύντομο μήνυμά του για την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα τον Απρίλη του 2019.

Σχετικά με τον συγγραφέα

Ο Νίκος Πλακοπίτης, το "ανθρωποπάζαρο" και μια επεισοδιακή απεργία οικοδόμων ατην Κοζάνη.

Γράφει ο Στέφανος Πράσσος

Ήταν καλοκαίρι του 1934, αμέσως μετά τον θέρο, όπου οι Κοζανίτες και άλλοι κάτοικοι του Νομού, οργανώνονταν σε «μπουλούκια» και κατέβαιναν με τις παλαμαριές, τα δρεπάνια και τα λελέκια* τους στον κάμπο της Λάρισας για να θερίσουν τα σταροχώραφα και να βγάλουν ένα μεροκάματο . Η αλήθεια είναι ότι και αυτούς τους «θέριζαν» οι αρρώστιες γιατί δεν ήταν μαθημένοι στα θερμά και υγρά κλίματα του κάμπου. Τότε η Κοζάνη είχε πολύ καλό κλίμα, (ηπειρωτικό- ξερό), δεν είχαν γίνει ακόμα τα εργοστάσια της ΔΕΗ, τα Ορυχεία και οι τεχνητές λίμνες που άλλαξαν το μικροκλίμα. Εδώ ερχόταν μάλιστα για διακοπές πολύς κόσμος, απ’ όλη την Ελλάδα εκτός των άλλων και για να γιατρευτούν από τη φυματίωση, την ελονοσία και άλλες αρρώστιες της εποχής που η υγρασία τις ευνοούσε.